اولین شعر را با حضرت حافظ شروع می‌کنیم.

غزل شماره‌ی نه آمد که شاه‌بیتش این است:

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی / دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

مواظب خودتان باشید و همین یک سال را در خانه بمانید، آرزو می‌کنم که سال بعد دیگه کرونایی در کار نباشه!

و یاد همه‌ی رفتگانی که یلداهای قبل کنار ما بودن و جزئی از نوستالوژی و خاطرات ما هستن به‌خیـــر و روحشون شـــــاد.

موسیقی: تار – استاد حسین علیزاده