Dokunsa suya,

Saçları sanki...bir nilüferin çocuksu gülüşü akıp gidecekti zaman gölünde

Akıp gidecekti ardında eksik kalan ne varsa ona dair..

İnsan bu, zaman salıncağında çocuk misali...

Ne zamanki, içimdeki atlara su vermeye indim

Bütün devirler devrildi,

Ne varsa koşmaya başladı

Koşmaksa, dağlarımda yorgun bir rüzgârdı

Geçmiş; acıya bölünse,

Kaç kalır diye geriye susanların dilinden bir pencere göğe yürürdü,

Hep göğe!

Sanki Kilidi açılırdı sandukaların, hiç gibi gülümseyişler kalakalırdı

-Evet!

-Evet!

Gülümseyişler hiç gibi

Seyyar satıcıda, eski bir tablonun kenarına iliştirilmiş plastik bir gül gibi..

İnsan bu,

Dünya dalında bir kuş misali...Bir kartal ölecekse

Eğer gerçekten ölecekse, önce soyunur tüm göğü gözlerinde

Sonra dağları

Bir boşluk kalır aklında,

Ve bürünür her şey

-Hiç....gibi bir şey'e…

Yalnızlık sesi biriktiren bir ulağın kulağından duymuştum

-Babalar avucunda tutarmış meğer göğün kanatlarını

Öksüzlükte bundan ibaretmiş

Kuzey sahillerinde imbat nöbeti tutar gibi

Bilinmez gibi yaprağın avuç içinde koca bir alem

İnsan bu,

Cennetin ırmağında yunus misali...

Avlumda dönüp duran hengame

Geçmişin gözlerinde,

Şimdinin dizinde yatan,

-Ağrı kesip, acı kesemeyen ilaç kokuları arasında

Kendine sürgün o koca yalnızlığın adıydı

-Babam,

Ki, anlamlar, manalar,

Aklın tavan arasına çöreklenmiş o koca boşluk

Hiç...gibi bir şey…

İnsan bu

Yaşama mesafesi ayarlı, bir yolcu misali

“Doksandokuz” isim tutuşurken elimi, ateş diye içimin içi, içler doğurup duruyordu

Sanki doğum ile ölüm, yan yana

Tam ortasında babam uyuyordu

Yara ile kabuk yan yana,

Yana yana kül gibi

Hep kül gibi

Kül gibi

Sanki sonsuzluk bir tablo içinde küçülüp, küçülüp çoğalıyordu

Aklım zalimce devam ederken yaşamaya

Öylece sular akıyor,

Serin akıyor,

Çok serin akıyordu...

İnsan bu,

Aklındaki gölde yüzen balık misali...

Bir iki çırpınış

Hiç gibi...