Vandaag de laatste therapiedag van m’n klinische opname traject en het is anders verlopen dan vooraf gedacht. Door een (vast) goedbedoelde knuffel kwam ik plots in een onverwacht en onveilig stuk terecht, waar ik maar moeilijk weer uitkwam. Sterker nog, op het moment dat ik deze woorden typ, sluimert het nog op de achtergrond merk ik. Maar goed, ik ben hier nog steeds om te proberen, leren en ontwikkelen. Dit is nog steeds mijn oefenterrein om patronen te doorbreken, dus ik heb besloten tóch mijn oefening in knuffelen voort te zetten, want ik gun het mezelf. Dappere ik! Groetjes, Henriëtte