شاید هشت و نیم بهترین فیلمی باشد که تا به حال دربارهی فیلمسازی ساخته شده است. فیلم روی مرز واقعیت و خیال حرکت میکند. یک خیالپردازی اصیل به سبک فلینی. در این رویاپردازی او به ذهن و درونیات انسان رجوع و ازحقیقت بیرحم و زمخت دنیای بیرون فرار میکند. او رفت و برگشت بین این دو دنیا را به زیباترین شکل به تصویر میکشد. بیشتر فیلمهای فلینی فانتزیهایی بودند که در زندگی حقیقی او در آینده تحقق پیدا کردند. مثلا در هشتونیم گوییدو (مارچلو ماستوریانی) نمیتوانست فیلمی را که برای ساختن آن استخدام شده به پایان برساند که همین اتفاق عینا در سال 1967 یعنی چهار سال بعد در حین پیشتولید فیلم «سفر جی.ماستورنا» اتفاق افتاد و پس از تجربهی پرخرج فیلمبردای کلیسای کُلن، نامهای به تهیهکننده دینو دِ لورنتیز نوشت و شرح داد که میخواهد پروژه را ترک کند و تهیهکننده هم به تلافی سعی کرد از راه قضایی یکی از ویلاهای او را در رُم به تملک خود درآورد.
در این پست به پادکست فیلم «هشتونیم» را میشنویم.