Ik had een bedrijfje dat liep als een trein

Daarom moesten wij ons versterken

Dat was geen probleem iedereen vond het fijn

Bij ons bedrijfje te werken

Zo had ook die jongen gesolliciteerd

Hij stapte vol goeie moed binnen

En ik was gelijk van dat joch gecharmeerd

Ik dacht: die kan zo hier beginnen

Toen vroeg ik hem geef nou eens aan

Wat er scheelt aan je huidige baan

En toen zei die: hun willen

Dat ik nog meer presteer

Ik voelde iets verkillen

Mijn trommelvlies deed zeer

Toen zei die: hun dreigen

Mij zomaar te ontslaan

Toen zei ik vals: hun krijgen

Mijn zegen, jij kunt gaan

Toen werd ik heel somber en liep naar de kroeg

Daar kreeg ik een vrouw in de gaten

Zij was even mooi als wanhopig en vroeg

Zeg, wil jij niet wat met mij praten

'k Had voor ik het wist al een zoen op m'n mond

En ik was ook niet meer te stuiten

En omdat de maan aan de hemel stond

Liepen we samen naar buiten

Daar vroeg ik haar zit 't 'm schat

In de vriendjes die jij hebt gehad

En toen zei ze: hun hebben

Mij veel verdriet gedaan

Ik voelde iets wegebben

Ondanks de volle maan

Toen zei ze: hun snappen

Geen sikkepit van mij

Toen voelde ik iets knappen

Mijn liefde was voorbij

Nu word ik wel eenzaam want al wie zo praat

Collega's en vrienden en vrouwen

Ik kan 't niet helpen ik zet ze op straat

Met heel hun hebben hun houwen

En welk lot mij nu wacht

Dat zie ik soms diep in de nacht

Want dan komen die dromen

'k Lig in het hospitaal

Ik hoor de dokter komen

Met twee zusters naar mijn zaal

De dokter zegt: hun geven

Jou zo een medicijn

Maar ik wil niet meer leven

Want mijn oren doen te pijn

Tekst en muziek: Marc De Koninck

Copyright: © 2010