Dersimizde, Mevlânâ’nın Mesnevî’sindeki “Aslan ile Tavşan” hikâyesi işlenmiştir. Bu hikâyeden hareketle; ilmin ve irfanın insanı yücelten asıl fazilet olduğu, bilginin ancak yaşama ve ahlâkla birleştiğinde hikmete dönüştüğü anlatılmıştır. Peygamberler ve kâmil insanların bu olgunluğun örnekleri olduğu; insan gönlünün vehim, vesvese ve ilham arasında gidip geldiği; iyi dostların ve doğru çevrenin kişiyi olgunlaştırdığı üzerinde durulmuştur. Mevlânâ’nın tez-antitez yöntemiyle aşırılıklardan kaçınmayı, dünyaya ve maneviyata dengeli bakmayı öğütlediği; kişinin nefsini övünçten ve kıskançlıktan sakınması, kalbini her gün temiz tutması ve iyilik yolunda kararlı fakat tevazu sahibi olması gerektiği ele alınmıştır.