Mesnevi dersinde hocamız, insanın hakikati ancak gönül gözü ve manevi nur ile görebileceğini anlatarak “nur” kavramı üzerinde durmuştur. İlahi nurun bütün varlığın kaynağı olduğu, insanın da bu hakikatin bir parçası olduğu ifade edilmiş; âlemde aslında gerçek anlamda bir ayrılık değil birlik bulunduğu vurgulanmıştır. Bu düşünce açıklanırken Nur-u Muhammedi, vahdet, tecelli ve insanın ilahi hakikatten gelen bir varlık oluşu gibi tasavvufi kavramlara değinilmiştir. İnsanların birbirinden farklı görünse de özde aynı hakikatin parçaları olduğu anlatılmıştır.

Derste ayrıca insanın olaylara sadece kendi nefsinin penceresinden bakmaması gerektiği, basiret ve tevhid nazarıyla bakabilmesinin önem taşıdığı ifade edilmiştir. Zıtlıkların — iyilik ve kötülük, karanlık ve aydınlık gibi — hakikati anlamak için gerekli olduğu; insanın sıkıntılar, dertler ve zorluklar sayesinde nimetin ve huzurun kıymetini kavradığı belirtilmiştir. Dünya hayatındaki her olayın Allah’ın bir hikmetiyle gerçekleştiği, bu nedenle insanın sabırlı, teslimiyet sahibi ve gönül huzurunu koruyan bir tavır içinde olması gerektiği vurgulanmıştır.

Hocamız, dua ve manevi yakınlığın insanı Allah’a yaklaştıran en önemli yollar olduğunu da anlatmıştır. Dua ederken insanın zamanla kendi isteklerinden çok Allah’ın iradesine yöneldiği, hakiki huzurun da bu teslimiyetle oluştuğu ifade edilmiştir. Tasavvufta sohbetin, tefekkürün ve zikrin insanın gönlünü arındırdığı; insanın kendini geçici dünya meselelerine fazla kaptırmaması gerektiği özellikle vurgulanmıştır.

Dersin son bölümünde ise sohbet ve kardeşlik adabı üzerinde durulmuştur. İnsanların birbirlerinin kusurlarını örtmesi, samimiyetle nasihat etmesi, güzel ahlakla örnek olması ve dostluk hukukunu koruması gerektiği anlatılmıştır. Gerçek dostluğun, karşı tarafı kırmadan doğruyu söyleyebilmek ve kardeşinin iyiliğini istemek olduğu ifade edilerek ders tamamlanmıştır.

Dersimizde, Mesnevî hikâyesi çerçevesinde, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî’nin temsilî anlatımıyla insanın nefsine aldanışı ve hakikati dar bir zaviyeden değerlendirme hatası dersimizde izah edilmiştir. Bu bağlamda hikâyede yer alan sinek üzerinden, “kendi gördüğünü mutlak hakikat zanneden idrak” meselesine değinilmiştir.

Dersimizde ayrıca zahir–batın ayrımı, yani kabuk ile öz arasındaki fark üzerinde durulmuş; insanın yalnız dış görünüşe bakarak hüküm vermesinin hakikate ulaşmada yetersiz kalacağı ifade edilmiştir. Bununla birlikte imanın yalnız dil ile değil, gönül ile tasdik edilmesi gerektiği, insanın nefsini merkeze alan bakıştan uzaklaşması, daha kuşatıcı bir idrak geliştirmesi, samimiyetle imanını tazelemesi ve ilâhî hikmete teslim olması gerektiği hususları vurgulanmıştır.

Dersimizde, Mesnevî’de yer alan “Tavşanın lülesi beyânındadır” başlıklı bölüm kapsamında insanın manevi gelişimi ele alınmıştır. Bu bölümde akıl ile gönül arasındaki mücadele, aşkın aklı aşan yönü, nefisle mücadele, sabır ve şükretmenin önemi gibi konular izah edilmiş; ayrıca hayatta karşılaşılan zorlukların insanı olgunlaştıran ilahi bir terbiye olduğu vurgulanmıştır. Genel olarak insanın uyarıları dikkate alarak kendini geliştirmesi ve manevi olgunluğa yönelmesi gerektiği anlatılmıştır.

Dersimizde, Mevlânâ’nın Mesnevî’sindeki “Aslan ile Tavşan” hikâyesi işlenmiştir. Bu hikâyeden hareketle; ilmin ve irfanın insanı yücelten asıl fazilet olduğu, bilginin ancak yaşama ve ahlâkla birleştiğinde hikmete dönüştüğü anlatılmıştır. Peygamberler ve kâmil insanların bu olgunluğun örnekleri olduğu; insan gönlünün vehim, vesvese ve ilham arasında gidip geldiği; iyi dostların ve doğru çevrenin kişiyi olgunlaştırdığı üzerinde durulmuştur. Mevlânâ’nın tez-antitez yöntemiyle aşırılıklardan kaçınmayı, dünyaya ve maneviyata dengeli bakmayı öğütlediği; kişinin nefsini övünçten ve kıskançlıktan sakınması, kalbini her gün temiz tutması ve iyilik yolunda kararlı fakat tevazu sahibi olması gerektiği ele alınmıştır.

Dersimizde, Mesnevî’deki aslan ve tavşan hikâyesi üzerinden aklın güçten üstünlüğü izah edilmiş, ilâhî ilhamın bazen zayıf görünen varlıklarda zuhur edebileceği hususuna değinilmiştir. Tavşanın, peygamberlerin ve velîlerin bir temsili olarak hikmet, cesaret ve teslimiyetle zulme karşı duruşu simgelediği üzerinde durulmuştur. Ayrıca güzel ahlâk, sabır ve ihlâs kavramları ele alınmış; insanın karşılık beklemeden iyiliğe devam etmesi gerektiği açıklanmıştır. Bunun yanında kalbin (süveydâ) insanın hakikati idrak eden asıl merkezi olduğu, şekilden ziyade mânânın esas olduğu dersimizde izah edilmiştir. Ken‘ân Rifâî Hazretleri’nin sohbetlerinden aktarılan bölümlerle mürşide muhabbet, nefsin terbiyesi, ilâhî aşk, rıza ve teslimiyet kavramları derinleştirilmiş; sonuç olarak insanın kendi benliğini aşarak Hakk’a yönelmesinin ve büyük hedeflerin günlük hayatta gönül almak ve muhabbet yaymak olduğu vurgulanmıştır.

Bu derste Mesnevî’nin ünlü “Aslan ile Tavşan” hikâyesindeyiz. Mevlânâ bu hikâye üzerinden bize çalışmanın sadece tevekkül etmeye göre neden daha değerli olduğunu anlatıyor. Aslan bazen nefsi, bazen de aklı temsil ediyor; tavşan ise içimizdeki o ince, derin, bizi hakikate çağıran manevî aklı simgeliyor. Hayvanların tembelliğe kapılıp “kaderde ne varsa o olur” diye kendilerini bırakmaları, aslında bizim de zaman zaman düştüğümüz hal. Tavşanın bu düzene itirazı ve aslanı bir hileyle alt etme planı ise insanın içindeki ruhani güçlerin, nefis azınca onu tekrar yola getirmek için nasıl devreye girdiğini gösteriyor. Derste ayrıca kıssaların neden bu kadar etkili olduğu, peygamberlerin öğretme üslubu, insanın irade sahibi oluşu, çalışmanın ve gayretin önemi, tevazu ve Allah’a yöneliş gibi konular da sıcak bir üslupla açıklanıyor. Bu hikâye bize hem iç dünyamızı hem de hayat denilen bu yolculuğu daha berrak bir gözle görmeyi hatırlatıyor.

Dersimizde, Mesnevî’deki Aslan hikâyesi üzerinden tevekkülün tembellik değil, peygamberlerin hayatlarında da görüldüğü gibi çalışma ve gayretle birlikte yürütülmesi gerektiği anlatılır; insanın iç dünyasının davranışlarına yansıdığı, latiflik, merhamet ve tatlı dilin hakiki iman belirtileri olduğu vurgulanır. Sevr Mağarası kıssasıyla nezaket ve inceliğin, kolunu gereksiz yere saran adam hikâyesiyle insanın kendi kapasitesini küçümsememesi gerektiği öğretilir; Hz. Süleyman örneğiyle de malın kalbe girmemesi hâlinde dünya nimetlerinin zararlı olmayacağı belirtilir. Hayat, tuzlu suda yüzen gemiye benzetilerek insanın ancak hareket ve mücadelenin içinde gelişeceği ifade edilir; Ahmet er-Rıfâî’nin yol hikâyesiyle de manevî yolculukta zorluklara ve geçici zevklere takılmadan Hakk’a yönelmenin önemi vurgulanır.

Dersimizde Ramazan ve oruç; sadece aç kalmak değil, kalbi arındırma ve Allah’a yönelme ibadeti olarak anlatılmıştır. Oruçta göz, dil ve kulak gibi duyuların korunması, niyetin samimiyeti ve ölçülü iftar adabı vurgulanmış ve Mesnevî’ I. ciltte yer alan “Av hayvanları ve tevekkül” ile “Süleyman ve Azrail” hikâyeleri ele alınmıştır.

Mesnevi I. Ciltte yer alan "Av hayvanlarının tevekkülü, çalışıp kazanmaya tercih ettikleri" hikayesinin şerhidir. Hikayede, insanın hem gayret göstermesi hem de Allah’a güvenerek tevekkül etmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

Mesnevi birinci ciltte yer alan "Aslan ve av hayvanları" adlı hikayenin şerhidir.