Acı ve korku bizi bir tehditten korumak için varlar. Ancak küçüklükten gelen travmalarımız tetiklendiğinde, gerçek bir tehdit olmayan yerde de varsayılan bir tehdit üzerinden korku ve acı yaşayacağımızı zannedip ona tepki veriyor olabiliriz. Bu bizi hem ‘an’da olandan uzaklaştırdığı gibi hem de olmayan ama varsayılan bir şeye tepki vermeye iter. Artık içimizdeki çocuk kendini korumak için korkudan var olur ve varsayılan bir tehditten bizi korumak adına içimizdeki korkunun bizi yönetmesine izin veririz. Artık seçimsiz ve tepkiselizdir. Halbuki olan olaya orantısız bir tepki verdiğimiz veya içimizde orantısız bir duygu durumu yaşadığımız her durum içimizdeki çocuğun taşıdığı bir travmaya ışık tutuyor ve şifa olanağı yaratıyor. İçimizdeki çocuğu şifalandırmak bugünkü yetişkin bize düşüyor. Onun varsaydığı her tehditin aslında olmadığını ona göstermek, taşıdığı acı ve korkuları artık taşımaya ihtiyacı olmadığını ona göstermek yetişkin bize düşüyor. Tehdit olmadığını anladığımızda taşıdığımız korkuya ve acıya gerek kalmıyor. Bu ağırlıkları bıraktığımızda sevgiye ve anlayışa yer açılıyor. Travma yaratmış bir olayı farklı bir duyguyla tanımlayabildiğimiz ve hatırlayabildiğimiz zaman da şifalanma yaşıyoruz. Bu dönem bu içsel şifalanma çalışması için hepimize olanak veriyor. Hepimiz bol içsel çalışmalı günler dilerim. Sevgiyle kalın.