“hayatı seveceksin”

karıyla, boranıyla

gri gri çağlayan

bir rus romanıyla.

dizili turunçların kokuttuğu

bir soba başında, yahut

buz çatlağı camın ardında

buğulu buğulu

izlerken bir sokağı

ümidin yüzü maviyi

göremeden seveceksin hayatı.

bir kıssam var bre dostlar

bir adamın

sara nöbeti dökülmüş hissesine

ve kumardır, dolanmış heybesine.

tüccar kızı mariya bile

son verememiş

içindeki fecire.

raskolnikov hüznü

büklüm büklüm sarınmış sakalına

fötüründen sızmış bir ince şarap.

köle olmuş,

mahpus olmuş,

ırgat olmuş,

sibirya’da dönmüş karınca olmuş.

kar içinde, dar biçimde

güvermiş de güvermiş

fakat ne sararmış ne de solmuş.

cemal süreya’ya huzur haracı kesmiş,

atamamış şair, yürüyen kasvetin izini.

bu kasvet demiş ki mavi mavi:

“Надо любить жизнь больше, чем смысл жизни.”