Hiçbir cümleye sonundan başlanmaz,

Bağışla

Ümitsizlik ciddi bir iştir

Bilirsin ki, adımı duyduğumda bile ürperirim

Bir de parmaklarını öptüğümde.

Ama sana ümidin fotoğrafını çekip yollamak isterdim

Arkasında şu yazardı; ciddiyim.

Bağışla

Bilirim ki

Olmazlar, düşü olmayan kalplerde yetişir.

Hiçbir siyahın rengi solmaz

Adın en güzel şimdi söylenir, bağışla...

Silinmektir mümkün, tutunmaksa aramızda

Bilirsin ki, akşamüstleri başka bir eser gönlüne

Yorgunluktur, çöker

Dizlerini kanatırsın kaldırımlarda,

Fakat sözlerin ihtiyar, bağışla

Gözlerin, masallarla uyuyan çocuklar kadar...

Bilirim ki kirpikler çapak tutmaz ayazlarda

Hiçbir hazırlık, acıyı azaltmaz

Hangi laterna bizi çalarsa, ona koşacağım

Bağışla...

Sürekli tekrarlayan bir plak olacağım,

Bilirsin ki, en güzel nota senin sesin....

En güzel esinti saçlarında....

Hangi sokak ıslak?

Hangi toprak bereketsiz?

Hangi kalp ehliyetsiz?

Sevda, bir kaza kurşunu...

Öğreneceğim, bağışla

Bazen de fırtına ekmek, umudunu biçmektir

Bilirim ki, bin yıllık güneş de olsam, batıdan doğmayacağım