
Sign up to save your podcasts
Or


Biriyle sohbet ederken telefonuna baktığın oldu mu? Ya da sen önemli bir şey anlatırken karşındaki insanın gözlerinin ekrana kaydığını fark ettin mi?
Peki, bu küçük dikkat kaymaları ilişkilerimizi sandığımızdan daha fazla etkiliyor olabilir mi?
Bu bölümde Kadıköy'de bir arkadaşımla yaşadığım sıradan bir akşamdan yola çıkarak, telefonlarımızın ilişkilerimiz üzerindeki görünmez etkisini konuşuyoruz.
Bilimsel araştırmaların ışığında phubbing kavramını, telefonların dikkatimizi nasıl böldüğünü ve bir insanı dinlemekle ona gerçekten dinlendiğini hissettirmek arasındaki farkı keşfediyoruz.
Üstelik yalnızca özel ilişkilerimizde değil, iş hayatında ve liderlikte de dikkatimizin neden bu kadar önemli olduğunu ele alıyoruz.
Bölümün sonunda ise ilişkilerimizde daha fazla farkındalık yaratabilecek küçük öneriler var.
Çünkü birinin yanında olmak kolay. Asıl mesele, gerçekten orada olmak.
İlham Atölyesi
Öğrenmek başlangıç. Asıl mesele değişmek.
Hiç istemediğin bir şeye, sırf başkalarını kırmamak için evet dedin mi? Peki ya herkesin birbirini memnun etmeye çalıştığı ama aslında kimsenin mutlu olmadığı bir durumun içinde kaldın mı?
Bu bölümde, dört kişinin hiç istemedikleri bir yolculuğa nasıl çıktığını anlatan Abilene Paradoksu ile başlıyoruz.
Ardından psikolojideki Spot Işığı Etkisi üzerinden şu soruların peşine düşüyoruz:
Başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğünü neden bu kadar önemsiyoruz? Gerçekten herkes bizi sandığımız kadar dikkatle izliyor mu? Başkalarını memnun etmeye çalışırken kendi isteklerimizden ne kadar vazgeçiyoruz?
Çünkü bazen hayatımızı sınırlayan şey başkalarının bizden beklentileri değil, bizim onların beklentileri hakkındaki varsayımlarımız.
Belki de asıl mesele herkesin bizi onaylaması değil, başkaları onaylamadığında da kendimiz olabilmek.
İlham Atölyesi – Bölüm 102
Öğrenmek başlangıç. Asıl mesele değişmek.
Bir arkadaşın Japonya'dan tatil fotoğrafları paylaşıyor. Bir başkası yeni arabasını gösteriyor. Üniversiteden tanıdığın biri genel müdür olmuş.
Birkaç dakika önce hayatından gayet memnundun. Şimdi ise sanki bir şeyleri kaçırıyormuşsun gibi hissediyorsun.
Peki hayatın mı değişti, yoksa hayatını değerlendirdiğin ölçü mü?
İlham Atölyesi'nin 101. bölümünde, psikolog Leon Festinger'in Sosyal Karşılaştırma Kuramından yola çıkarak kendimizi neden başkalarıyla kıyasladığımızı, sosyal medyanın bu karşılaştırmaları nasıl etkilediğini ve başkalarının başarılarından ilham alırken kendi hayatımızın değerini nasıl koruyabileceğimizi konuşuyoruz.
Kendi hayatımdan hikayeler ve günlük yaşamdan örneklerle şu sorunun peşine düşüyoruz:
Ben gerçekten nasıl bir hayat yaşamak istiyorum?
Çünkü başkalarının hayatı, bizim hayatımızın not çizelgesi değil.
İlham Atölyesi | Bölüm 101
Bir mesaj gönderdiniz. Cevap gelmedi. Telefonunuza tekrar tekrar bakıyorsunuz. Acaba yanlış bir şey mi söylediniz? Yoksa karşınızdaki cevap vermek mi istemiyor?
Henüz kötü bir şey olmadı ama zihniniz çoktan yoruldu.
Peki bizi asıl yoran belirsizlik mi, yoksa her şeyi kontrol etme çabamız mı?
İlham Atölyesi'nin 100. bölümünde kontrol ihtiyacımızı, belirsizliğe neden tahammül edemediğimizi ve psikolojik esnekliğin hayatımızı nasıl kolaylaştırabileceğini konuşuyoruz.
Gerçekten kontrol edebildiklerimizle edemediklerimizi ayırmayı, geleceğin bütün ihtimallerini yönetmeye çalışmak yerine kendi dayanıklılığımızı güçlendirmeyi ele alıyoruz.
Çünkü belki de huzurlu bir hayatın sırrı, önümüzdeki bütün yolların dümdüz olmasını beklemek değil; hangi yolla karşılaşırsak karşılaşalım yolumuza devam edebileceğimize güvenmek.
İlham Atölyesi | 100. Bölüm
#Psikoloji #KişiselGelişim #Belirsizlik #PsikolojikEsneklik
Çocukken öğretmenimizin sorduğu bir soruya yanlış cevap vermemek için gözlerimizi kaçırdığımızı hatırlıyor musunuz?
Peki ya yanlış cevap vermek, sandığımız kadar kötü değilse? Hatta bazen öğrenmenin en değerli anı, yanıldığımızı fark ettiğimiz an olabilir mi?
Bu bölümde, hatalarımızın öğrenme üzerindeki etkisini inceleyen yeni bir bilimsel araştırmadan yola çıkıyoruz. Neden bazı bilgileri kolayca unutuyoruz? Bir şeyi hatırlamaya çalışmak neden tekrar tekrar okumaktan daha etkili olabiliyor? Ve yanlışlarımızı nasıl öğrenme fırsatına dönüştürebiliriz?
Okuldan iş hayatına, günlük alışkanlıklarımızdan kendimize bakışımıza uzanan bu bölümde, belki de öğrenmeye dair en eski kabullerimizden birini sorguluyoruz.
Çünkü bazen önemli olan doğru cevabı bilmek değil, neden yanlış düşündüğümüzü anlamaktır.
İlham Atölyesi | Bölüm 94: Tek Başınasın. Peki Yalnız mısın?
Tek başına sinemaya gitmek, bir restoranda yemek yemek ya da evde kitap okuyarak vakit geçirmek… Bunlar yalnızlığın mı, yoksa kendimizle iyi geçinebilmenin mi işareti?
Çoğu zaman tek başına olmakla yalnız hissetmeyi birbirine karıştırıyoruz. Oysa insan kalabalıkların içinde de yalnız hissedebilir, kendi başınayken de son derece mutlu olabilir.
Bu bölümde Ankara’daki üniversite yıllarımdan anılar, kişisel gözlemler ve bilimsel araştırmalar eşliğinde tek başına kalmaya yüklediğimiz anlamı sorguluyoruz.
Belki de asıl mesele yanımızda kaç kişinin olduğu değil, kendimizle ve başkalarıyla nasıl bağ kurduğumuzdur.
Peki siz, kendinizle baş başa kalmaktan keyif alıyor musunuz? Keyifli dinlemeler!
Başkalarına yardım etmek beynimizi genç tutabilir mi? Bir arkadaşımızın derdini dinlemek, bildiğimiz bir şeyi öğretmek veya birinin yükünü hafifletmek bize de iyi geliyor olabilir mi?
İlham Atölyesi’nin bu bölümünde iyilik yapmak, beyin sağlığı ve sosyal bağlar arasındaki ilişkiyi konuşuyoruz. Başkalarına destek vermek ile daha genç görünen beyin yaşı arasında ilişki bulan bir araştırmadan yola çıkarak yalnızlık, sağlıklı yaşlanma ve insan ilişkileri üzerine düşünüyoruz. Bu ilişkinin neden “iyilik yapmak beyni gençleştirir” anlamına gelmediğini de açıklıyoruz.
Zor bir dönemden geçen yakın arkadaşımla sohbetlerim, bölümün merkezindeki soruyu somutlaştırıyor: Yardım etmek gerçekten tek yönlü bir alışveriş mi, yoksa birinin yanında olurken kendimize de destek mi oluyoruz?
Bazen büyük bir şey yapmak gerekmiyor. Bir telefon, küçük bir yardım ya da gerçekten dinlemek yeterli olabiliyor.
Belki de soru yalnızca “Kim benim yanımda?” değil, “Ben kimin yanında olabilirim?”
Kadıköy’e giden bir otobüste yanıma oturan kişinin Londra’da müzik yapmış bir rock solisti olduğunu nereden bilebilirdim? Yanındaki yolcu şiir kitabı hazırlıyordu. Ertesi gün semt pazarında başlayan iki kısa sohbet de beni Özbekistan’a ve bir esnafın pazar sabahına götürdü.
Bu bölümde, tanımadığımız insanlarla yaptığımız küçük sohbetlerin neden aklımızda kaldığını kendi yaşadıklarımdan ve konuyla ilgili araştırmalardan yola çıkarak anlatıyorum. Bazen günümüzü değiştiren şey, doğru anda sorduğumuz basit bir soru oluyor.
Kendimizi değiştirmek istediğimizde genellikle aynı yere bakıyoruz: İrademize.
Daha disiplinli olmaya, kendimizi kontrol etmeye ve alışkanlıklarımızı yalnızca kararlılıkla değiştirmeye çalışıyoruz. Başaramadığımızda ise hemen kendimizi suçluyoruz: “Benim iradem zayıf.”
Peki sorun gerçekten irademiz mi? Yoksa kendimizi sürekli irade kullanmak zorunda kalacağımız bir ortamın içine mi yerleştiriyoruz?
“Grit” yani azim kavramıyla tanınan psikolog Angela Duckworth, başarının yalnızca karakterimizden, yeteneklerimizden ve dayanıklılığımızdan kaynaklanmadığını söylüyor. İçinde bulunduğumuz fiziksel çevre, birlikte zaman geçirdiğimiz insanlar, mentorlarımız ve ait olduğumuz kültür de davranışlarımızı biçimlendiriyor.
Bu bölümde;
İyi alışkanlıkları nasıl kolaylaştırabileceğimizi,
kötü alışkanlıkların önüne nasıl küçük engeller koyabileceğimizi, telefon, yiyecekler ve gündelik düzenimizin irademizi nasıl tükettiğini, arkadaşlarımızın ve sosyal çevremizin mümkün gördüğümüz hayatı nasıl belirlediğini,
neden hepimizin bize dürüstçe meydan okuyacak mentorlara ihtiyaç duyduğunu ve kendi mikro kültürümüzü nasıl oluşturabileceğimizi konuşuyoruz.
Çünkü davranışlarımız yalnızca kim olduğumuzun değil, içinde bulunduğumuz koşulların da sonucudur.
Kendinizi değiştirmek istiyorsanız yalnızca içinize bakmayın. Etrafınıza da bakın.
Bazen ihtiyacınız olan şey daha güçlü bir irade değil, daha akıllıca tasarlanmış bir hayattır.
Üzüntü, kaygı, öfke, hayal kırıklığı… Bu duygulardan mümkün olduğunca çabuk kurtulmamız gerektiğini düşünüyoruz. Onları bastırıyor, dikkatimizi dağıtıyor veya kendimize “Böyle hissetmemeliyim” diyoruz.
Fakat susturduğumuz duygular ortadan kaybolmuyor. Çoğu zaman daha güçlü bir biçimde geri dönüyor.
Bu bölümde olumsuz duyguların neden düşmanımız olmadığını, bize ne anlatmaya çalıştıklarını ve onları bastırmadan nasıl yönetebileceğimizi konuşuyorum. Çünkü duygularımızı kabul etmek, onların kontrolüne girmek değildir. Tam tersine, onları sağlıklı biçimde yönetebilmenin ilk adımıdır.
Kaygı, öfke, üzüntü ve diğer zor duygularla ilişkinizi yeniden düşünmenizi sağlayacak bir bölüm.
İlham Atölyesi #psikoloji #duygular #duygusalzeka #kişiselgelişim #kaygı #öfke #farkındalık
From the publisher's feed