Dönüş yolunda karşılaştıkları çiçeği çok beğendiler

Ve güzelliği için, onu toprağından mahrum ettiler

Çiçeğe sormadılar

Gitmek istiyor musun demediler

Onlar her zaman kendilerini düşündü, kendileri için yaşadı

Senin o çiçek olmana izin veremezdim

Dalından koparılıp köhne bir evde solmanı bekleyemezdim

Zamanı durdururdum gerekirse sen bir gün fazla gül diye

Çünkü sana zaman borcum vardı benim

Sen bilmezdin

Her önüme çıktığında,

Olduğu yerde durmaya alışmış bir duvar gibi kalıyordum

Hiçbir şey hissetmiyordum,

Hiçbir şey düşünmüyordum

Aşkı tanımlaması gerekenler ressam olmalı bence...Yazar değil

Kelimeleri seni çizmeye yetmez yazarların

Öyle her ressam da çizemez seni...Acı çekmeli önce

Bedelsiz mutluluğa ulaşmamalı hiçbir varlık

Senin resmini birkaç dakikada çizmemeli

Bitirip öylece gidebileceğini sanmamalı hiçbir ressam

Senin resmin de en az senin kadar narin olmalı

Fırçayı nazikçe kullanmalı seni çizecek ressam

Pamuk gibi sesi olan birini çizmek için,

En az onun kadar hassas olmak gerekir

Güzel olan her şey bir gün sona erer

Resmin de sona erecek

Şanslı günündeki bir yazar, alacak o tabloyu

Evinin en güzel köşesine asacak

Mutluluğu öylece asabileceğini sanacak

Onun çekeceği acıyı sadece kendi ruhu hissedecek

Seni gördükten sonra, yazıları beğenilmeyecek

Seni anlatmaya utanacak

Başkaları istemesin diye, anlatmayacak seni kimseye

İçinde kanayacak ölecek yazarın ilhamı

Mezarı resmin olacak

Ölecek...