Ten odcinek jest o decyzji, która zmienia wszystko — decyzji, by nie wchodzić w każdą dyskusję, nie udowadniać, nie ścigać się na argumenty.
Przez lata myślałem, że warto rozmawiać. I pewnie warto. Ale nie za każdą cenę.
Bo jeśli po każdej z tych rozmów zostaje ci rozdrażnienie, niepokój i gonitwa myśli — to może czas zadać sobie pytanie: co tak naprawdę ci służy?

O emocjach w debatach, o wycofaniu bez poczucia porażki i o tym, że czasem największym zwycięstwem jest milczenie.

Dźwięk jest słaby, bo nagrywałem po prostu wtedy, kiedy przyszedł impuls. Nie czekałem aż będzie idealnie – i tak ma być. Mówię o tym, że nie zamierzam nikogo zbawiać ani pouczać. Po prostu dzielę się tym, co mi działa. Bez złotych rad, bez pozycji lotosu. Bo czasem najwięcej daje zwykłe “ja też tak mam”.

Dawno mnie nie było i lepiej nie mówić, że wracam, bo jak znów przytrafi się dłuższa przerwa, to historia powtórzy się jako farsa.

Bez dżingla, bez wstępu, bez pożegnania - tylko sama krótka historia o tym, że im dłużej tłumi się w sobie gniew, tym większa szansa na utratę zdrowia.

Cześć!

Dawno się nie słyszeliśmy, dlatego cieszę się, że znów mogę zaprosić Was do swojego świata ;) Niech to będzie dla Was przyjemna chwila!

M.

Cześć! Przed nami kolejny etap wędrówki po świecie wyobrażonym, do którego nieustannie Was zapraszam. Szczerze, myślę, że ten świat zwalnia nas z konieczności rozumienia wszystkiego, co się w nim dzieje. Nie musimy w nim racjonalizować postaci, miejsc, ani wydarzeń. Nie jesteśmy też zobowiązani do tego, by odbierać ten świat tak samo - każdy i każda z nas będzie patrzył na niego swoimi oczami, więc zmieniać się będzie sens, albo też i całkiem ten sens będzie umykać. I myślę sobie, że to dobrze, że taki świat tworzę i w takim świecie właśnie Was witam. Bo tu nie musimy rozumieć, ale możemy odczuwać. 

Bawcie się dobrze, gdy będzie dziś słuchać o Panu X. 

Cześć! 

W dzisiejszym odcinku dzielę się z Wami opowiadaniem o ludziach, którzy mieli dostarczać rozrywki, czynić nasze życie weselszym i odrywać od codziennych spraw, ale stali się narzędziem w rękach społeczeństw pragnących brutalnych igrzysk. 

Tradycyjnie zapraszam Was na swojego Tiktoka i Instagram, gdzie znajdziecie fragmenty Krótkich historii. Będę wdzięczny za każdą formę zachęcenia swoich przyjaciół do wysłuchania tego odcinka :)

Wszystkiego dobrego! Do usłyszenia!

Michał

Do końca miał oczy otwarte, to opowiadanie o człowieku, który w pewnym momencie poczuł, że jego działanie pozbawione jest już sensu. Że opór nie ma znaczenia, bo sprawy przybrały już ostateczny kierunek, więc lepiej będzie zawiesić hamak i wykorzystać ostatnie chwile na odczuwanie błogości. Możemy krytykować jego postawę, ale… czy nie więcej winy leży po stronie tych, którzy zachowywali bierność, gdy jeszcze cokolwiek można było zdziałać? 

Przyjemnego słuchania i dobrego tygodnia. Tradycyjnie: będę wdzięczny za zaobserwowanie kanału Krótkich historii i zostawienie tu swojej oceny. A jeśli jeszcze uznasz, że warto ustawić powiadomienia, by nie przegapić kolejnych odcinków, to będzie mi jeszcze przyjemniej :) 

11 czerwca przyjdę tu z następnym opowiadaniem - nie zapomnij podzielić się Krótkimi historiami ze swoimi przyjaciółmi ;)

Cześć!

Michał

Cześć!

Od kilku lat żyję z poczuciem, że czekają nas trudne czasy - nie chcę porównywać trudności, z którymi mierzyli się nasi przodkowie i prowadzić licytacji na to, kto miał lub ma trudniej, ale spoglądając w przyszłość, patrzę wzrokiem pozbawionym nadziei. I właśnie o tym jest opowiadanie o Sarze, która tak naprawdę, wcale lecieć nie chciała, ale nie dano jej i jej rówieśnikom wyboru. 

Czas też na małe zmiany w częstotliwości publikowania Krótkich historii, z jednego prostego powodu: potrzebuję więcej czasu na pracę nad nowymi treściami - trochę większymi od tych opowiadań, które zapraszają tylko na kilka minut.. ;) 

Dlatego Krótkie historie będą pojawiać się co dwa tygodnie.

Do usłyszenia 28 maja! 

Dzień dobry! Skoro niedziela, to i kolejny odcinek Krótkich historii. Nie mogę uwierzyć w to, jak szybko płynie czas odkąd zaczęliśmy razem podróżować po świecie, który dla Was przygotowuję. Każde opowiadanie najpierw zrodziło się w mojej głowie, potem zostało ubrane w słowa, a na końcu nagrane i choć daleko mi do perfekcji technicznej, to cieszę się, że tu zaglądacie i czasami piszecie do mnie kilka słów o swoich wrażeniach. Mam nadzieję, że z tygodnia na tydzień będzie nas tu coraz więcej. 

Dziękuję też za dowody uznania dla mojej pracy w postaci wpłat na symboliczną kawę. To niezwykle motywujące i po prostu… sympatyczne. 

Natomiast dzisiejszy odcinek już taki miły i przyjemny nie będzie, ale przecież… to nic nadzwyczajnego. 

Wszystkiego dobrego, Michał

W ostatnim odcinku Krótkich historii wybraliśmy się w przyszłość i dziś w niej pozostaniemy. To zresztą żadna wielka tajemnica, bo odnalazłem tam wiele inspiracji, więc pewnie nieprędko wrócimy do naszych czasów. W każdym razie - przedstawiam Wam dziś historię miasta, z którego musieli wyjechać wszyscy… poza jednym człowiekiem. 

Niech czas spędzony w mieście Polaris będzie dla Was przyjemny - a kawa, którą wypijcie w tym czasie - aromatyczna. 

Dobrego dnia!