Bizim gibi kutuplaşmış toplumlarda vatandaşlar, birbirine “insan” olarak değil, “ideolojik temsilci” olarak yaklaşır. Böylece:

-Karşı tarafın acısı değersizleşir…

-Empati yerine nefret üretilir…

-Diyalog “ihanet” olarak algılanır…

Merhamet, empati ya da bağışlama söylemi, “zayıflık” gibi sunulur…

Bu, etik öznenin yokluğudur. Yani insan, kendi vicdanıyla değil, grubunun onayıyla davranır. Nietzsche buna “sürü ahlakı” dedi: “Sürü için iyilik itaat etmektir, kötülük ise farklı olmaktır.”