Danuta Węgiel – fotografka, fotoreporterka, a przede wszystkim – portrecistka. Spotkałem się z nią na chwilę przed setnymi urodzinami Stanisława Lema. Nieprzypadkowo, ponieważ pani Dana znała go osobiście, a to dlatego, że kilkukrotnie go portretowała. Ale nie tylko jego. W zbiorze portretów Danuty Węgiel znajdziemy między innymi takie postaci, jak: Czesław Miłosz, Olga Tokarczuk, Wisława Szymborska, Jerzy Turowicz, Jerzy Pilch, Adam Zagajewski, Ewa Lipska czy Julia Hartwig. 

Zapraszam Was zatem na rozmowę o portrecie i intymnych spotkaniach z tymi, których portretowała Danuta Węgiel. Żeby jak najlepiej odebrać tę rozmowę, miejcie przed sobą owe portrety, które znajdziecie tutaj: http://bityl.pl/oJt7z

Spotkania z dziennikarzami są dla mnie jednymi z ważniejszych. Rozmowy o zawodzie z doświadczonymi reporterami, publicystami, radiowcami etc. to dla mnie dobry sposób rozwoju zawodowego. Oczywiście obok praktyki, której niczego nie zastąpi. Tym razem na warsztat wziąłem pracę i doświadczenie dziennikarki, którą cenię co niemiara, czyli Beaty Lubeckiej. Teraz prowadząca "Gościa Radia Zet", wcześniej związana z Polsatem. 

Rozmawialiśmy o Warszawie, polityce, lepszych i gorszych rozmowach, a także o tym, na co dziennikarz może sobie pozwolić. Bałem się tej rozmowy, bo Beata Lubecka zawsze kojarzyła mi się z pewną srogością i taką atmosferą wokół siebie, że lepiej nie podchodzić :P Ale jak się okazało – nic bardziej mylnego.

Dobrego słuchania.

Chociaż jego głos znają wszyscy, to tak naprawdę dopiero teraz wielu z nas dowiedziało się, że istnieje ktoś taki jak Jarosław Juszkiewicz. Widziałem wiele programów, wywiadów, w których pytano go o Google, o rezygnację map z jego głosu. Ale ja widzę w nim kogoś więcej niż tylko głos najpopularniejszej nawigacji. Moim zdaniem użyczenie przez Jarosława Juszkiewicza głosu dla Google Mapa jest niczym. Niczym w porównaniu do pracy, jaką wykonuje w radio.

Zamieszczam tu także linki do reportaży i audycji, o których rozmawialiśmy:

Z Pawłem Piotrem Reszką rozmawiałem o jego ostatniej książce reporterskiej pt. "Płuczki". To historia ludzi mieszkających niedaleko obozów zagłady w Bełżcu i Sobiborze, którzy postanowili wzbogacić się na ludzkiej tragedii. W jaki sposób? Przez wiele lat rozgrzebywali poobozowe cmentarzyska, żeby znaleźć kosztowności należące do zamordowanych Żydów. Przesiewali ziemię, ludzkie kości odrzucali na bok, a skrzętnie chowali złote zęby, pierścionki, łańcuszki. To historia przede wszystkim o ludzkiej moralności. Paweł Piotr Reszka – dziennikarz, reporter związany teraz przede wszystkim z "Dużym Formatem" Gazety Wyborczej. Został wyróżniony Nagrodą im. Ryszarda Kapuścińskiego za swoją pierwszą książkę pt. "Diabeł i tabliczka czekolady". Jego druga książka, czyli "Płuczki" zostały nominowane do tej samej nagrody w tym roku. Paweł Piotr Reszka to moim zdaniem wielka postać, a przy tym niezwykle skromna. Nie tylko potrafi pisać, ale przede wszystkim potrafi słuchać, co znacznie wpływa na to, jakie są jego książki.