تصور کنید سال ۲۰۱۸ست. بیت‌کوین زیر ده هزار دلاره و مخالفانش هر روز مقاله مینویسن علیه ماینرها:

«این صنعت، برق جهان رو می‌خوره»، «ماینینگ دشمن محیط زیسته».

وسط این هجمه، توی سیدنی دو برادر استرالیایی دنیل و ویل رابرتز یه فکر عجیبی تو سرشونه:«بریم کانادا… برق آبی رودخانه‌های ونکوور رو تبدیل کنیم به بیت‌کوین سبز.»

اکثرا می‌گفتن دیوونگی محضه. اما اون‌ها دقیقاً همین کار رو می‌کنن؛ با میلیون‌ها دلار قرض، مذاکره با ونچرها، و اعتمادبه‌نفس خالص ایده استارتاپی شون شکل میگیره.

چهار سال بعدتر، بیت‌کوین از اوج ۶۷ هزار دلاری سقوط می‌کنه تا ۱۵ هزار، یه ریزش ۷۵ درصدی. ماینرهای بزرگ یکی‌یکی نابود می‌شن.

همه فکر می‌کنن پرونده‌ی برادران رابرتز هم همین‌جا بسته می‌شه. ولی نه… اینجا داستان جدیدی شروع میشه. این دو برادر، به‌جای عقب‌نشینی، تصمیم می‌گیرن دیتاسنترهایی بسازن که برای هوش مصنوعی نفس بکشه. از دل زیان و بحران، می‌رن سراغ بزرگ‌ترین موج تکنولوژی قرن.

امروز 30 نوامبر 2025 در یازدهمین اپیزود مانی‌کست میریم سراغ آیرن شرکتی که حدود ۶ درصد از کل قدرت پردازش

شبکه‌ی بیت‌کوین رو در اختیار داره و هم زمان یکی از سریع‌ترین سازندگان زیرساخت AI در آمریکای شمالیه.

دیتاسنترهایی داره که کنار سدهای هیدرو و مزارع بادی نشستن،

با برق صددرصد تجدیدپذیر کار می‌کنن، و با همون برق،

هم هش‌ریت بیت‌کوین تولید می‌کنن، هم مغز کامپیوتری برای مدل‌های هوش مصنوعی.

یه قرارداد تقریباً ده میلیارد دلاری با مایکروسافت بسته.

۲۳ هزار GPU انویدیا داره و هدفش ۱۴۰ هزاره. از کوه‌های یخ‌زده بریتیش‌کلمبیا کوچ کرده به بیابون‌های داغ تگزاس.

درآمدش از ۶۰ میلیون رسیده به نیم میلیارد.

و سهامش؟ بیشتر از ۵۰۰ درصد رشد کرده.

اما سؤال بزرگ هنوز سرجاشه:

آیا IREN واقعاً داره نسل بعد زیرساخت محاسبات رو می‌سازه؟

یا این هم یکی دیگه از همون داستان‌هایی‌ست

که تو تب‌وتاب هوش مصنوعی ساخته می‌شن

و بعد، با اولین باد مخالف ناپدید میشن؟