تصور کنید سال ۲۰۱۶ست.

آینده‌ی هوش مصنوعی، توی یک جعبه جا شده.

مردی با کت چرمی مشکیِ معروفش، خودش جعبه‌ای بزرگ و سنگین رو بغل کرده.

اون جعبه اولین ابرکامپیوتر اختصاصی هوش مصنوعی دنیاست؛ DGX-1.

و این مرد کسی نیست جز جنسن هوانگ

بنیان‌گذار و مدیرعامل انویدیا.

مقصد نه یک شرکت بزرگ، نه یک دیتاسنتر عظیم.

بلکه یک دفتر کوچیک و ساده از یک استارتاپ گمنام توی سانفرانسیسکو.

جایی که اون روزها تقریباً هیچ‌کس اسمش رو نشنیده بود: OpenAI.

یک استارتاپ غیرانتفاعی، با چند تا پژوهشگر جوون و کلی رؤیای عجیب.

جنسن داشت سیستمی رو تحویل می‌داد که شرکتش میلیون‌ها دلار براش خرج کرده بود.

اما یک مشکل خیلی عجیب وجود داشت:

هیچ صف خریدی نبود.

هیچ مشتری جدی‌ای وجود نداشت.

و حالا، اولین خریدار… حتی پول خریدنش رو هم نداشت.

خود جنسن بعدها گفت:

«ایلان ماسک اولین پیشنهاد خرید رو برای Open Ai داد، اما وقتی فهمیدم این شرکت غیرانتفاعیه، تمام خون از صورتم رفت.»

اون روز، تقریباً هیچ‌کس نمی‌دونست داره چه انقلاب مهمی شکل میگیره

اون جعبه فقط یک سخت‌افزار نبود؛

بذری بود که چند سال بعد، شکل تازه‌ای از هوش رو وارد زندگی همه‌ی ما کرد.

اما سؤال اصلی اینجاست:

چطور شرکتی که همه با کارت گرافیک بازی می‌شناختنش،

تبدیل شد به قلب تپنده‌ی انقلاب هوش مصنوعی؟

این اپیزود، داستان همین دگردیسی و پیووت هاست.

نه فقط داستان موفقیت،

بلکه داستان شکست‌های سنگین، تصمیم‌های مرگبار،

فرهنگی که از دل ترس ساخته شد،

و رهبری که باور داشت:

اگر هر روز نترسی، همون روزیه که بازی رو باختی.

امروز 21 دسامبر 2025

در چهاردهمین و آخرین اپیزود فصل اول مانی‌کست،

قدم‌به‌قدم مسیر شکل‌گیری یکی از مهم‌ترین شرکت‌های تاریخ تکنولوژی رو مرور می‌کنیم. از تولد انویدیا با یک مأموریت تقریباً غیرممکن در دنیای بازی‌های ویدیویی شروع می‌کنیم، بعد به بحرانی می‌رسیم که شرکت رو تا لبه‌ی ورشکستگی برد. روایت می‌کنیم انویدیا چطور با یادگیری از صفر و بعد یک بازسازی فنی جسورانه دوباره متولد شد. سپس سراغ خود جنسن هوانگ می‌ریم؛ گذشته، شخصیت و ژن کاری که همه‌چیز رو شکل داد. بعد می‌بینیم این تجربیات چطور به یک فرهنگ سازمانی خشن و متمایز تبدیل شد. و در نهایت، به بزرگ‌ترین چرخش تاریخ انویدیا می‌رسیم: عبور از دنیای گیمینگ و تبدیل‌شدن به قلب تپنده‌ی انقلاب هوش مصنوعی.

گوگل رو تصور کنید در سال ۲۰۱۵؛

یک غول پول‌ساز مطلق. ماشینی بی‌وقفه برای چاپ پول. شرکتی که ده‌ها میلیارد دلار درآمد از جستجو و تبلیغات داشت و از بیرون، بی‌نقص به نظر می‌رسید.

اما اگر آن روزها یک کارت ورود می‌گرفتید و وارد راهروهای گوگل می‌شدید، با تصویر متفاوتی روبه‌رو بودید:

یک کارگاه عظیم، درخشان، پر از نابغه‌های کنجکاو… و به‌شدت بی‌نظم.

پروژه‌هایی مثل Google Glass، اینترنت بالونی Loon یا Google+ میلیاردها دلار می‌بلعیدند، بدون اینکه مسیر تجاری روشنی داشته باشند. پول بود، ایده بود، استعداد بود؛ اما نظم نه.

و اینجاست که سؤال اصلی شکل می‌گیرد:

چطور شرکتی که اصلاً مشکل پول نداشت، به این نتیجه رسید که بزرگ‌ترین مشکلش دقیقاً پوله؟

امروز، ۱۴ دسامبر ۲۰۲۵، در سیزدهمین اپیزود مانی‌کست، می‌خوایم داستان تحول مالی گوگل رو کالبدشکافی کنیم. نقش نام‌های بزرگی مثل سرگی برین، لری پیج، اریک اشمیت و ساندار پیچای سر جاشه؛ اما تمرکز این اپیزود جای دیگه‌ست.

می‌خوایم بفهمیم گوگل چطور با آوردن یک مدیر مالی کارکشته از وال‌استریت به نام روت پورات و با بازطراحی هوشمندانه‌ای به اسم آلفابت، اون هرج‌ومرج خلاقانه رو تبدیل کرد به یکی از منظم‌ترین و قدرتمندترین ساختارهای مالی دنیای تکنولوژی.

این داستان درباره حسابداری و عدد نیست؛

درباره زنیه که بی‌سروصدا، بدون شوآف، مثل یک خواهر بزرگ‌ترِ سخت‌گیر، وارد جمع نابغه‌های پرشور گوگل شد و کاری کرد که این موتور خلاقیت، برای دهه‌ها سوخت داشته باشه.

تصور کنین مهم‌ترین شرکت جدید دنیای هوش مصنوعی،

نه از دل یک ایده خلاقانه، بلکه از دل یک شورش فلسفی به دنیا اومده باشه.

شورشی که درست وسط OpenAI اتفاق افتاد؛

جایی که GPT ساخته شد.

وقتی داریو و دنیلا آمودی دو تا از مغزهای اصلی OpenAI فهمیدن مدل‌ها می‌تونن دروغ بگن، نیتشون رو مخفی کنن، و حتی انسان رو فریب بدن،

فهمیدن مشکل فقط تکنولوژی نیست؛

مشکل اعتماده.

پس از OpenAI جدا شدن و شرکتی ساختن با یک فلسفه کاملاً متفاوت:

که AI باید قبل از اینکه قوی باشه… امن باشه.

امروز هفتم دسامبر 2025 در دوازدهمین اپیزود مانی‌کست میریم سراغ آنتروپیک

جایی که مدل‌ها قانون اساسی دارن، دولت آمریکا مشتریشونه و آمازون، گوگل و مایکروسافت میلیاردها دلار روش شرط بستن.

و حالا این شرکت، با ارزش‌گذاری‌ای که ممکنه به 300 میلیارد دلار برسه،

داره آماده می‌شه برای ورود به بورس.

تصور کنید سال ۲۰۱۸ست. بیت‌کوین زیر ده هزار دلاره و مخالفانش هر روز مقاله مینویسن علیه ماینرها:

«این صنعت، برق جهان رو می‌خوره»، «ماینینگ دشمن محیط زیسته».

وسط این هجمه، توی سیدنی دو برادر استرالیایی دنیل و ویل رابرتز یه فکر عجیبی تو سرشونه:«بریم کانادا… برق آبی رودخانه‌های ونکوور رو تبدیل کنیم به بیت‌کوین سبز.»

اکثرا می‌گفتن دیوونگی محضه. اما اون‌ها دقیقاً همین کار رو می‌کنن؛ با میلیون‌ها دلار قرض، مذاکره با ونچرها، و اعتمادبه‌نفس خالص ایده استارتاپی شون شکل میگیره.

چهار سال بعدتر، بیت‌کوین از اوج ۶۷ هزار دلاری سقوط می‌کنه تا ۱۵ هزار، یه ریزش ۷۵ درصدی. ماینرهای بزرگ یکی‌یکی نابود می‌شن.

همه فکر می‌کنن پرونده‌ی برادران رابرتز هم همین‌جا بسته می‌شه. ولی نه… اینجا داستان جدیدی شروع میشه. این دو برادر، به‌جای عقب‌نشینی، تصمیم می‌گیرن دیتاسنترهایی بسازن که برای هوش مصنوعی نفس بکشه. از دل زیان و بحران، می‌رن سراغ بزرگ‌ترین موج تکنولوژی قرن.

امروز 30 نوامبر 2025 در یازدهمین اپیزود مانی‌کست میریم سراغ آیرن شرکتی که حدود ۶ درصد از کل قدرت پردازش

شبکه‌ی بیت‌کوین رو در اختیار داره و هم زمان یکی از سریع‌ترین سازندگان زیرساخت AI در آمریکای شمالیه.

دیتاسنترهایی داره که کنار سدهای هیدرو و مزارع بادی نشستن،

با برق صددرصد تجدیدپذیر کار می‌کنن، و با همون برق،

هم هش‌ریت بیت‌کوین تولید می‌کنن، هم مغز کامپیوتری برای مدل‌های هوش مصنوعی.

یه قرارداد تقریباً ده میلیارد دلاری با مایکروسافت بسته.

۲۳ هزار GPU انویدیا داره و هدفش ۱۴۰ هزاره. از کوه‌های یخ‌زده بریتیش‌کلمبیا کوچ کرده به بیابون‌های داغ تگزاس.

درآمدش از ۶۰ میلیون رسیده به نیم میلیارد.

و سهامش؟ بیشتر از ۵۰۰ درصد رشد کرده.

اما سؤال بزرگ هنوز سرجاشه:

آیا IREN واقعاً داره نسل بعد زیرساخت محاسبات رو می‌سازه؟

یا این هم یکی دیگه از همون داستان‌هایی‌ست

که تو تب‌وتاب هوش مصنوعی ساخته می‌شن

و بعد، با اولین باد مخالف ناپدید میشن؟

تصور کنین یک پسر هلندی، بدون پول، بدون پارتی و حتی بدون شغل درست و حسابی ، وارد آمریکایی می‌شه که هر روز صدها نفر نابغه دنبال فرصت‌ان. نه تابلوی هاروارد روی دیوار داره، نه پسر خانواده‌ی خاصی‌ه و نه نابغه‌اس.

تو هلند اقتصاد خوند و دکتری مدیریت بازرگانی گرفت و خودش تو کتابش می‌گه: مدرکم فقط نقطه‌ی شروع بود. افتخار من، بیست سال حضور تو خط مقدم بیزنسه،

سه بار...

سه تا شرکت نیمه‌جون و رو به سقوط رو در آستانه‌ی ورشکستگی تحویل گرفت، و ازشون هیولای چند میلیارد دلاری ساخت.

همه‌چیزش خلاصه می‌شه توی سرعت، عطش و سخت‌گیری برای اجرای استانداردهایی که خودش هیچ‌وقت قابل‌تحمل نمی‌دونست.

اسمش فرانک اسلوتمنه، کسی که با رهبری اون، اسنوفلیک بزرگ‌ترین IPO نرم‌افزار تاریخ رو ساخت و روش ذخیره‌سازی داده‌ها رو برای همیشه عوض کرد.

امروز بیستم نوامبر ۲۰۲۵، در دهمین اپیزود مانی‌کست همراه ما باشین با مرور زندگی یک مدیر متفاوت.

تهران،۱۹۷۸. صدای بمب‌ها. خانه‌ای که لرزیده، یک پسربچه که به سقف خیره شده و نمی‌فهمه چرا دنیاش داره از هم می‌پاشه.

چندسال بعد، ۱۹۸۴. یک خانواده، ۲۴ ساعت فرصت برای خروج از کشور. یک چمدان لباس‌های زمستونی، و یک بلیط بی‌بازگشت به سوئد کشوری که اون پسربچه حتی اسمش رو درست نمی‌دونست.

حالا تصور کنین همون پسربچه امروز مدیرعامل یک شرکت بیش از ۱۰۰ میلیارد دلاریه که داده و هوش مصنوعی دنیا رو داره شکل می‌ده.

علی قدسی. نامی که شاید براتون آشنا نباشه. اما اگه با Uber سفر کردید، اگه Netflix بهتون فیلم پیشنهاد داده، یا اگه بانکتون تراکنش مشکوک رو تو حسابهاشناسایی کرده احتمالاً از تکنولوژی‌ای استفاده کردید که این مرد و تیمش ساختن.

امروز 8 نوامبر 2025 در نهمین اپیزود مانی کست می‌خوایم ببینیم یک پناهنده ایرانی چطور از یک Commodore 64 شکسته شروع کرد و به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های دنیای فناوری تبدیل شد. داستان علی قدسی فقط یک داستان موفقیت نیست این داستان یک ذهنیت منحصر به فرد ایرانیه. ذهنیتی که می‌گه: وقتی هیچی نداری، همه‌چی ممکنه.

تصور کنین شرکتی رو که همه فکر می‌کردن تموم شده. سهامش زیر دو دلاره، بدهی تا خرخره، کارمندها دارن یکی‌یکی می‌رن،

و رقیبش، یعنی اینتل، اون‌قدر جلو زده که دیگه کسی حتی اسمش رو جدی نمی‌گیره.

همه‌چیز آماده‌ی یه پایان تلخه.

تا این‌که یه زن با لهجه‌ی آرام تایوانی، با ذهنی مثل تیغ، و یه باور محکم وارد صحنه می‌شه:

لیزا سو.

اون تصمیم می‌گیره از یه خرابه، دوباره یه غول جهانی بسازه.

امروز همون شرکت، یعنی AMD، شده یکی از مهم‌ترین بازیگرهای دنیای هوش مصنوعی.

با تراشه‌هایی که دارن مستقیم با انویدیا رقابت می‌کنن، با قراردادهای میلیاردی با مایکروسافت، متا و اوپن‌اِی‌آی، و سهمی که داره هر فصل از بازارِ دیتاسنترها پس می‌گیره.

ولی سؤال اینه: چطور یه شرکت شکست‌خورده، دوباره بلند شد؟

چی پشت این بازگشت بود؟

و آیا AMD واقعاً می‌تونه تاج سلطنت هوش مصنوعی رو از انویدیا بگیره؟

امروز اول نوامبر 2025 در هشتمین اپیزود مانی‌کست رفتیم سراغ یکی از الهام‌بخش‌ترین داستان‌های دنیای تکنولوژی؛ روایت بازگشت AMD از مرز سقوط، تا قلب انقلاب هوش مصنوعی.

تصور کنین یک میلیاردر پشت صحنه نشسته؛ بی‌سروصدا اما حساب‌شده. یه روز یه رسانه‌ی قدرتمند رو زمین می‌زنه، روز دیگه جوونی مثل ویتالیک بوترین رو تشویق می‌کنه دانشگاه رو رها کنه و اتریوم رو بسازه. کارمند قدیمیش جی.دی. ونس رو تا صندلی معاونت ریاست‌جمهوری آمریکا بالا می‌بره و در کنارش آینده‌ی تکنولوژی و استارتاپ‌های میلیاردی رو هم دوباره طراحی می‌کنه. اسمش پیتر تیلِه؛ مردی که برای بعضی نابغه‌ی استراتژیه و برای بعضی دیگه خطرناک‌ترین مغز سیلیکون‌ولی.

امروز، ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵، در هفتمین اپیزود مانی‌کست، سراغ داستان کسی می‌ریم که با ثروت عظیمش مثل شبحی در پشت صحنه حرکت کرده و مسیر سیاست و تکنولوژی رو عوض کرده. بعضی‌ها می‌گن اگر او نبود، ترامپ هیچ‌وقت با دنیای کریپتو کنار نمی‌اومد و درهای کاخ سفید به این راحتی به روی غول‌های تکنولوژی باز نمی‌شد.

این اپیزود، روایت مردیه که برعکس بیشتر میلیاردرهای سیلیکون‌ولی، میلی به دیده شدن نداره. نابغه‌ای درونگرا که ترجیح می‌ده قدرتش رو نه جلوی دوربین‌ها، بلکه در تصمیم‌های پشت پرده و شبکه‌ی آدم‌هاش نشون بده.

توی این اپیزود با هم یه مرور کلی داریم.

از بچگی و مهاجرت‌های پیتر تیل شروع می‌کنیم… بعد می‌ریم سراغ دوران استنفورد و آشناییش با رنه ژیرار.

قصه‌ی پی‌پل و مافیای معروفش رو تعریف می‌کنیم و بعد می‌رسیم به پالانتیر و فاندرز فاند.

ماجرای جنجالی جنگش با رسانه‌ی Gawker رو مرور می‌کنیم و بعد نگاهش به سیاست و رابطه‌اش با ترامپ. حرف از جی.دی. ونس و رسیدنش به معاونت ریاست‌جمهوری هم هست.

می‌پردازیم به نگاه متناقضش به کریپتو و هوش مصنوعی، و همین‌طور نقشه‌ی شش‌لایه‌ای که برای آینده‌ی AI ترسیم کرده.

و در پایان هم جدیدترین سرمایه‌گذاری‌ها و حرکت‌هاش در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ رو بررسی می‌کنیم.

تصور کنید یه استارتاپ از زیرزمین یه مطب دندون‌پزشکی درآیداهو شروع میکنه و کمتر از پنجاه سال بعد، تبدیل میشه به یکی از ستون‌های پنهان انقلاب هوش مصنوعی.

شرکتی که نه به اندازه‌ی اپل شناخته‌شده‌ست، نه مثل انویدیا همیشه در تیتر خبرهاست.

اما بدون تراشه‌هاش، دیتاسنترها، خودروهای خودران و حتی مدل‌های زبانی مثل ChatGPT و Groq از حرکت می‌ایستن.

اسمش مایکرون تکنولوژیه.

شرکتی که از دل نوسانات شدید، بحران‌های قیمتی و رقابت خُردکننده با غولهای کره ای، تونست سر پا بمونه و حالا با حافظه‌های پیشرفته HBM، تبدیل شده به یک بازیگر کلیدی در اکوسیستم AI.

اما همه‌چیز هم درخشان نیست.

افزایش ۱۰۰۰ درصدی سود مایکرون در اوج تب هوش مصنوعی، چشمگیره ولی شاید بیشتر یک استثنا باشه تا قاعده‌ای پایدار.

امروز 18 اکتبر 2025 در ششمین اپیزود مانی‌کست، می‌خوایم ببینیم چطور این شرکت باهوش و شاید خوش‌شانس تونست از مرز ورشکستگی، به یکی از سه ستون اصلی حافظه جهان برسه.

و آیا واقعاً در عصر AI، چرخه‌ی بی‌ثبات صنعت حافظه داره شکسته می‌شه؟

همه‌ی اینا رو با عدد، با روایت، و با تحلیلی کوتاه بررسی می‌کنیم.

🎧 اگه اهل فکر کردن به پشت‌صحنه‌ی تکنولوژی هستین، این اپیزود شنیدینه.

MoneyCast

#credo

Episode: 5

Oct 2025

تصور کنین یه روز همه مدل‌های هوش مصنوعی دنیا از کار بیفتن؛ نه به خاطر خطای نرم‌افزاری، بلکه چون «رگ‌های انتقال داده» قطع شدن.

اون رگ‌ها رو شرکتی می‌سازه به اسم کردو، جایی که سرعت، دقت و صرفه‌جویی انرژی، مهم‌ترین قانونن.

کردو از دل سیلیکون‌ولی اومده تا دیتاسنترهای غول‌هایی مثل آمازون، مایکروسافت و اوراکل رو به هم وصل کنه.

توی دنیایی که همه دنبال ساخت مغز هوش مصنوعی‌ان، کردو داره رگ‌های اون مغز رو می‌سازه؛ اتصالاتی که میلیاردها تراکنش رو در ثانیه جابه‌جا می‌کنن.

در این اپیزود از مانی‌کست، می‌شنوین چطور یه شرکت نه‌چندان شناخته‌شده، تبدیل شد به یکی از حیاتی‌ترین بازیگرای زیرساخت هوش مصنوعی، با رشد چشمگیر درآمد، قراردادهای بزرگ و البته ریسک‌های جدی در وابستگی و رقابت.

🎧 بشنوین داستان شرکتی که شاید اسمش کمتر شنیده شده، اما بدون اون، دنیای هوش مصنوعی نمی‌تونه حتی یک ثانیه نفس بکشه.