
Sign up to save your podcasts
Or


⚠️تصور کنید هزارتا از گرانترین پردازندههای دنیا رو داخل یک دیتاسنتر کنار هم گذاشتیم.
هرکدوم میتونن در یک ثانیه حجم عظیمی محاسبه انجام بدن.
اما برای اینکه مثل یک کامپیوتر واحد کار کنن، باید دائماً داده رو بین خودشون، حافظه، شبکه و فضای ذخیرهسازی جابهجا کنن.
🧠حالا فرض کنید پردازندهها هر روز سریعتر بشن، ولی راهی که داده ازش عبور میکنه با همون سرعت رشد نکنه.
اتفاق عجیبی میافته.
گرانترین موتورهای محاسباتی جهان، بخشی از زمانشون رو منتظر میمونن.
🏎انگار هزاران ماشین مسابقهای خریدیم، اما همه باید از چند خیابون باریک رد بشن.
در این شرایط، مشکل فقط موتور نیست.
مشکل، جادهست.
و درست همینجا شرکتی وارد داستان میشه که میخواد بخش بزرگی از این جادهها رو بسازه.
از اتصال چند میلیمتری داخل یک پکیج، تا ارتباط بین سرورها، رکها و حتی دو دیتاسنتر در فاصله صدها کیلومتر.
اسم این شرکت Marvell Technologyه.
👍در سال مالی 2026، درآمد شرکت به حدود 8.2 میلیارد دلار رسید و 42 درصد رشد کرد.
فقط دو سال قبل، دیتاسنتر 40 درصد فروش مارول بود.
حالا این سهم به 74 درصد رسیده.
🔸اینجا مانیکسته؛ و در این اپیزود میخواییم ب این سوال جواب بدیم که:
آیا مارول میتونه اهمیت فناورانهاش رو به سود و جریان نقد پایدار برای هر سهم تبدیل کنه؟
یا بازار، موفقیت چند سال آینده رو همین امروز خریده؟
فرض کنید هزار تا از قویترین پردازندههای دنیا رو کنار هم گذاشتیم و هرکدوم با سرعت فوقالعادهای مشغول محاسبهان.
حالا این پردازندهها باید دائماً نتیجه کارشون رو با هم ردوبدل کنن.
اگر این ارتباط کند باشه، گرانترین تراشههای دنیا بخشی از زمانشون رو منتظر میمونن.
انگار هزاران نابغه رو داخل یک ساختمان جمع کرده باشیم، ولی راهروها اونقدر باریک باشن که نتونن اطلاعاتشون رو بهموقع به هم برسونن.
تا سالها کابل مسی این راهرو رو میساخت.
ولی هرچه سرعت بالاتر میره و فاصله بیشتر میشه، مس انرژی بیشتری مصرف میکنه، گرمای بیشتری میسازه و حفظ کیفیت سیگنال سختتر میشه.
در یک نقطه، داده دیگه نباید فقط به شکل جریان برق حرکت کنه.
باید به نور تبدیل بشه.
و درست همینجا، شرکتی وارد داستان میشه که شاید اسمش بهاندازه NVIDIA شناختهشده نباشه، اما فناوریاش داخل بعضی از مهمترین شبکههای جهان حضور داره.
کوهیرِنت شرکتیه که نور رو تولید، کنترل و تقویت میکنه و ازش برای جابهجایی داده استفاده میکنه.
🔊 اینجا مانیکسته و در این اپیزود میخوایم به این سوال جواب بدیم که سؤال اینه که آیا Coherent میتونه این اهمیت فناورانه رو به یک کسبوکار سودآور و یک سرمایهگذاری منطقی تبدیل کنه؟
تصور کنید یه شرکت بیشتر از 20 سال روی یه فناوری کار کرده.
میلیاردها دلار هزینه کرده، سالها ضرر داده، بارها مجبور شده ثابت کنه محصولش واقعا میتونه در مقیاس صنعتی کار کنه و برای مدت طولانی، بازار هم چندان هیجانزده نبود.
بعد ناگهان، بدون اینکه فناوری اصلی شرکت یکشبه عوض شده باشه، همهچیز تغییر میکنه.
نه به خاطر یک اختراع جدید.
به خاطر اینکه دنیا بالاخره به مشکلی میرسه که این شرکت از سالها قبل برای حلش آماده بوده.
هوش مصنوعی امروز فقط GPU نمیخواد.
برق میخواد.
دیتاسنترهای جدید دارن به جایی میرسن که مصرف برق بعضی پروژهها با مصرف یک شهر قابل مقایسهست.
و همینجا سؤال اصلی این اپیزود شکل میگیره:
آیا Bloom بالاخره بعد از بیش از دو دهه به لحظهای رسیده که فناوری، بازار و اقتصاد کسبوکارش همزمان در یک نقطه قرار گرفتن؟
یا ما فقط داریم یکی از قدیمیترین فناوریهای انرژی رو داخل یکی از جدیدترین روایتهای بازار، یعنی AI، با قیمتی بسیار بالا دوباره میخریم؟
فرض کنید قرار باشه صد نفری رو انتخاب کنید که امروز بیشترین تأثیر رو روی آینده هوش مصنوعی دارن.
احتمالا چند اسم خیلی سریع به ذهنتون میرسه. سم آلتمن، ایلان ماسک؛ جنسن هوانگ یا دمیس هاسابیس. حالا جلد جدید مجله تایم رو باز میکنید.
سم آلتمن و ایلان ماسک اونجا هستن. ولی کنارشون آدمهایی میبینید که شاید اصلاً انتظارشون رو نداشته باشید.
لیز شولر؛ رهبر بزرگترین فدراسیون اتحادیههای کارگری آمریکا. جوزف گوردونلویت؛ بازیگری که احتمالا بیشتر از فیلمهای هالیوودی میشناسیمش و شاید عجیبتر از همه، پاریس هیلتون.
سؤال همینجاست
پاریس هیلتون توی فهرست مهمترین آدمهای هوش مصنوعی چه کار میکنه؟
یک رهبر اتحادیه کارگری چطور کنار سم آلتمن قرار گرفته؟
چرا بعضی از مهمترین مدیران تکنولوژی دنیا اصلاً توی فهرست امسال نیستن؟
تایم برای چهارمین سال، فهرست TIME100 AI رو منتشر کرده و گفته هدفش انتخاب کسانی بوده که از نگاه تحریریه، بیش از همه نماینده داستانهای اصلی هوش مصنوعی در یک سال گذشته بودن.
تصور کنید شرکتی که بیستوچند سال پیش آنقدر به ورشکستگی نزدیک شده بود که یکی از رقبایش میخواست کارخانههایش را بخرد و تعطیل کند، امروز در قلب مهمترین انقلاب تکنولوژی جهان قرار گرفته باشد.
و بعد همین شرکت، در جولای 2026، وارد بازار آمریکا شود و بیش از 26 میلیارد دلار سرمایه تازه جذب کند.
این شرکت Apple, Microsoft, Nvidia نیست.
اسمش SK hynix است؛ شرکت کرهای تولیدکننده حافظه که امروز یکی از مهمترین تأمینکنندگان حافظههای پیشرفته مورد نیاز سیستمهای هوش مصنوعی است.
اینجا مانیکسته و در این اپیزود، این سوال مطرحه که چطور یک شرکت فعال در یکی از بیرحمانهترین صنایع کالایی دنیا، با حل یک مشکل فیزیکی بسیار سخت، خودش را به یکی از گلوگاههای انقلاب هوش مصنوعی تبدیل کرد؟
و سؤال مهمتر برای ما بهعنوان سرمایهگذار:
آیا HBM واقعا ساختار اقتصادی صنعت حافظه را تغییر داده؟ یا فقط وارد فصل تازهای از همان چرخه قدیمی رونق و رکود شدهایم؟
تصور کنید شرکتی بتونه محصولش رو بفروشه، برای خریدار همان محصول وام جور کنه، اگه مشتری پیدا نشد خودش درآمد پروژه رو تضمین کنه و در نهایت از سود آینده اون هم سهم بگیره.
این دیگه فقط یک تولیدکننده تراشه نیست.
این ترکیبی از فروشنده، بانک، بیمهگر و بازارسازه.
و دقیقا همین اتفاق امروز در قلب اقتصاد هوش مصنوعی در حال رخدادنه.
برای ساخت زیرساختهای AI تا سال ۲۰۲۹، رقمی در حدود یازده تریلیون دلار سرمایه لازم خواهد بود؛ بازاری که ممکنه چندین تریلیون دلار بدهی تازه ایجاد کنه.
این سوال مطرحه که چه کسی حاضره برای خرید پردازندههایی که بهسرعت قدیمی میشن، میلیاردها دلار وام بده؟
پاسخ این سؤال، ما رو به یکی از جسورانهترین مهندسیهای مالی سالهای اخیر میرسونه:
انویدیا دیگه فقط GPU نمیفروشه؛ این شرکت در حال ساختن سیستم مالی پشت فروش GPUهاست.
سیستمی که میتونه موتور رشد هوش مصنوعی رو برای سالها روشن نگه داره؛ یا در صورت ضعف تقاضای واقعی، یکی از بزرگترین چرخههای بدهی تاریخ صنعت فناوری رو شکل بده.
دوازدهم ژوئن ۲۰۲۶، یک روز عجیب و تاریخی بود.
زنگ بازار بورس نزدک به صدا درمیآید و سهام شرکتی با یک نماد چهارحرفی شروع به معامله میکند:
S P C X
اما اتفاق اصلی فقط قیمت نبود. اتفاق اصلی، عطش بازار بود.
تقاضا آنقدر سنگین بود که از همان ابتدا، چیزی حدود چهار برابر کل سهام موجود، خریدار در صف ایستاده بود.
چند ساعت بعد، قیمت سهم حدود ۲۰ درصد بالا میرود و ارزش کل شرکت به عددی میرسد که حتی در مقیاس والاستریت هم غیرعادی است:
حدود ۲.۱ تریلیون دلار.
ما درباره یک IPO معمولی حرف نمیزنیم.
ما درباره بزرگترین عرضه اولیه سهام در تاریخ بازارهای مالی جهان حرف میزنیم.
این اپیزود قرار نیست به شما بگوید سهام SpaceX را بخرید یا نخرید.
هدف چیز دیگری است.
میخواهیم بفهمیم آیا بازار دارد آینده را قیمتگذاری میکند، یا رویای آینده را؟
آیا سرمایهگذار در SpaceX صاحب بخشی از بزرگترین زیرساخت فضایی و هوش مصنوعی قرن میشود، یا دارد با قیمت کامل وارد داستانی میشود که هنوز بخش زیادی از آن اثبات نشده است؟
این اپیزود، داستان SpaceX است؛ شاید شگفتانگیزترین شرکت زیرساختی قرن، و شاید گرانترین سؤال تاریخ بازار سرمایه.
در این اپیزود از مانیکست، به سراغ ذهن یکی از جنجالیترین و موفقترین سرمایهگذاران والاستریت، یعنی «بیل اکمن» (Bill Ackman) رفتهایم. اکمن (بنیانگذار صندوق پرشینگ اسکوئر) نگاه عمیق و متفاوتی به آینده تکنولوژی و تلاقی آن با سرمایههای کلان دارد و ما در این اپیزود به لایه های مهم شخصیتی و فکری او در سالهای اخیر رفتهایم.
سندیسک، و نیمه پنهان سوپرسایکل حافظه
در هر موج تکنولوژی، بازار اول به چیزی نگاه میکنه که سریعتره…
بعد به بخشی که قویتره…
و در نهایت، خیلی دیر، به جایی توجه میشه که زیرساخت واقعیه.
در هوش مصنوعی، همه چشمها روی GPU و حافظههای سریع HBM دوخته شده…
اما شاید زیرساخت واقعی، جاییه که دادهها زندگی میکنن، نه جایی که فقط پردازش میشن
مسئله خیلی فراتر از یه گرونی سادهست. ما همیشه عادت کرده بودیم که تکنولوژی هر سال ارزونتر میشه، کوچیکتر میشه، سریعتر میشه...
⛏️اما اتفاقی که امروز تو کارخونههای تولید تراشه داره میافته، یه تغییر پارادایم اساسیه. یعنی قوانین فیزیک و محدودیتهای مهندسی دارن با اشتهای سیرناپذیر هوش مصنوعی تصادف میکنن. ما الان وسط یه ابرچرخه یا همون «سوپر سایکل» تاریخی تو صنعت حافظه هستیم.
اثرات این کمبود حداقل تا سال 2027 و حتی بعدش، روی تکتک دستگاههای الکترونیکی که استفاده میکنید سایه میندازه.
همیشه یه سؤال بزرگ درباره این شرکتهای سازنده حافظه وجود داشته؛ اینکه چرا این صنعت تا این حد بیثباته؟ یعنی وقتی به تاریخچهشون نگاه میکنی، همیشه یا دارن با پارو پول جابهجا میکنن یا تو لبه ورشکستگی دست و پا میزنن. چرا نمیتونن یه تعادل ساده بین عرضه و تقاضا ایجاد کنن؟
From the publisher's feed