Bu kadar gökle yetinmemeli

Beyaz rüzgârlar aramalı

Ya da

Çamur selinde sürüklenmeli....

Islak kül biriktiriyorum sıfıra doğru giderken,

Alkış:

o beyaz gürültü ellerin arasından çıkan, Yaldızlı çerçevelerin içindeki yasaklar listesi

Biter törenler bir gün, aşırı can sıkıntısı kalır

Yenmek ve yenilmek için yeni bahaneler aranır

Kendisini sorun çözmeğe adamış adamların adımları yorulur

Yaşlı mevsimler gelir, heves güzün alnında sarışın bir yaprak olur

Gölün huzurunu kaçırır sektirilen taşın sıralanan dalgaları

Moda sözcükler, kof ahlak ve ürkek bakışlı kadınlar unutulur

Islak kül biriktiriyorsun sıfıra doğru giderken

Biliyorum, unutulur eldivenli uşakların zorunlu uysallığı

Intihar sevicilerinin yeşil renkli kalemle yazdığı adları

Cebimde taşıdığım kibrit, o yangın çıkarma tutkum

Bir klavsenin çığlığıyla irkilişi, yalnızlığın elbet unutulur

Islak kül biriktiriyorum sıfıra doğru giderken,

Saten dokunuşların sızısıyla uyanıyorum,

Her gece biraz daha acımasızlaşıyor karanlık

Burdan öteye yol yok diyorlar,

bağırıyorum

Dargınlığı uzun süren babaların suskunluğu kadar büyük,

Uykusuz gecelerde üşümek ve düşünmek kadar kaçınılmaz...

Kış kadar giyinik, karakol kadar çıplak

Zaman kadar soyut, zaman kadar gerçek

Biraz daha gök, daha gök, gök!