İstanbul bana hep seni hatırlatıyor
Çünkü onun gözleri de en az senin ki karar yeşil
Hala,

Gülümseyen bir lale gibi bana sürgününü gönderiyorsun
Dört yanı çevrili bir kale gibi
Ne sır umut, ne de sır veriyorsun
Gemiler gidiyor...Sen gidiyorsun

Sulara yansıyor yeşil gözlerin
hüzün dalga dalga, ıssız ve derin
Beni İstanbul’a terk ediyorsun
Sensiz ne şehrayin,

Ne deniz kalır
Gidersin,

Harabe olur İstanbul
Martılar göç eder

Sular alçalır
Kendini çöllerde bulur İstanbul
Güneşi rengarenk gökte gör
Saçlarını tarar iken bulurum
Beyazı, gecenin çizgilerinde
Ellerini arar iken bulurum
Sensiz çözülür mü gül ve muamma?
Yüreğimden hala habersiz misin?
Adını göklere yazarım amma
Mehtabı kaybolur düşlerimin