လူတွေရဲ့ expectation တွေနောက်လိုက်နေရတာမျိုး၊ဥပမာ အိမ်ကမိသားစုကလဲ မျက်စိထောင့်ထောက်ကြည့်နေတာ၊ ဒါ့အပြင် ပေါင်းတဲ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ကလဲစိတ် အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံရှိနေပြန်တယ်။ ဆိုတော့ ဒီလို မျိုးပတ်၀န်းကျင်အောက်ကို ရောက်သွားတာကြာသွားရင် ကိုယ်ဆိုတာကြီးကိုဖော်ပြဖို့ခက်သွားတယ်။ ဒါမျိုးကယာယီတော့အဆင်ပြေနိုင်မယ်။ ကြာလာရင် စိတ်ထဲမကြည် လင်တာ၊စိတ်ကယောင်ချောက်ချားတွေးမိတာ၊ မလွတ်လပ်မပေါ့ပါးတာမျိုးဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။မြုံစိစိနဲ့နေရတာ၊ နောက်ဆုံး စိတ်ဓာတ်တွေကျနိုင်ပါတယ်။   တိရစ္ဆာန်လေးတွေဟာမျိုးတူတဲ့အုပ်စုနဲ့ပဲပေါင်းသင်းကြတယ်၊စရိုက်လက္ခဏာတူကြလို့၊ နေထိုင်ရာအသိုက်အမြုံနဲ့ လိုအပ်ချက် တွေကတန်းတူဖြစ်လို့ပါပဲ။ သူနဲ့လိုက်ဖက်ရာ လိုအပ်ရာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရလိမ့်မယ်။အသားငါးစားတဲ့သတ္တ၀ါကို အသီး အရွက်သွားကျွေးလို့မရသလို၊အသီးအရွက်စားတဲ့သတ္တ၀ါကိုလဲ အသားငါးစားဖို့ ခဲယဥ်းပါလိမ့်မယ်။ အကြောင်းကတော့ သူတို့ ရဲ့ ဖြစ်တည်လာတဲ့ ဇီ၀ဖြစ်စဥ်တွေ၊ သဘာ၀တွေကိုလွန်ဆန်ဖို့မဖြစ်နိုင်တာပါပဲ။လူတွေမှာလဲထို့အတူ စိတ်၀င်စားရာမတူတဲ့သူတွေ၊ စရိုက်လက္ခဏာမတူတဲ့သူတွေနဲ့ အခေါ်အပြောရှိနိုင်ပေမဲ့ စိတ်နစ်ကိုယ်နစ်ပေါင်းဖို့က မလွယ်တဲ့ကိစ္စပါပဲ။ ကိုယ်ဆိုတာကို ချပြဖို့ လက်ခံဖို့ အရိပ်ယောင်မရှိတဲ့ နေရာမှာ ဆက်နေဖို့ကလဲ ခက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ပျံသန်းဖို့ မွေးဖွားလာတဲ့ငှက်တွေကို ခြံထဲမှာပိတ်လောင်လို့မရသလို လူမှန်နေရာမှန်နဲ့ နေထိုင်သွားလာဖို့ လိုအပ်တယ်မဟုတ်ပါလား။