Şimdi yalan çıkmanın utancını terliyorum

Ortalık olabildiğince bir kör-duman.

Ben kendi dumanımda boğulurken

Beyaz ve siyah atlarını koşturmuş zaman;

Ihlamurlar çiçek açmış...

Rüzgâr ıhlamurların türküsünü söylüyor

Çıkıp bir yelkende oturmam mümkün değil

Utancımın terleri kurumadan zamanın dışına sarkamıyorum.

Ihlamurlar çiçek açmış, bense hâlâ buradayım

Kavlimize göre böyle olmayacaktı,

Muhakkak sana gelecektim bir çiçek vakti

Yüreklerinde hasret, seslerinde hasret

Turnalar geçiyor

Yaşanmamış bir gün, gün değil

suçu takvimlere bırakamıyorum.

Sebep bir değil, beş değil

Ben birincisini söyleyeyim,

Yaşanmış bir süreçtir sana rehin bıraktığım yaz,

Yakamaz, yakıştıramazsın,

bugün,dün değil

Tek başıma çare üretmekten tükendim

İş karışık, içinden çıkamıyorum.

’Gel' diyorsun sürgülüyken kapılar

Mayın tarlasına düşmüş gibiyim

Kasları, kanatları yanmış bir kuş gibiyim

Geç geldi ve uzaktan geçti bu bahar

İki tarla arasında takım belirleyen Bir taş gibi oturup durdum bütün yıl

Gelen şiir yağmurlarını da kapıdan çevirdim ben

Bir gönül öne geçti, bir akıl

Gel gör ki, her zaman kaderin dediği oldu

Bu işi bitirmem mümkün değil

Şair dilim lâl şimdi

Derdimi kolayca dökemiyorum.

Gözlerimi kapatsam da karşımda duruyorsun

Ihlamurlar çiçek açmış salkım saçak

Ağlasam ıhlamurların dallarına kar yağacak

Uzatsan da pasaportumun süresini

Köprü su altında kaldı, bugün dün değil

Kaçağım, yüzüne bakamıyorum.