ამ ზაფხულს კამპუსში გამაფებული უკიდეგანო მოწყენილობისა და სიცხისგან ისევ ქალმა მწერალმა გადამარჩინა. კენტაკის ქალაქ ლუივილში გამართულ ყველაზე მასშტაბურ ფესტივალს, რომელიც ინგლისელ მწერალს, ჯეინ ოსტინს ეძღვნება, მოხალისის როლში ვესტუმრე. ვიმუშავე ე.წ. "კართან", სადაც ფესტივალის სტუმრების რეგისტრაცია მევალებოდა, ვრეცხე და ვამშრალე მეცხრამეტე საუკუნის ჩაის ჭურჭელი და ბოლოს სტუმრებს ჩაითაც გავუმასპინძლდი. ამ ყველაფრის სანაცვლოდ ფესტივალზე უფასოდ შემიშვეს, ულამაზესი თეთრი კაბაც გადმომცეს, და, რაც მთავარია, მამოგზაურეს დროში. ფესტივალს, მეტწილად, ვინტაჟური კაბების სიყვარულის გამო ვესტუმრე, მაგრამ იქიდან ლინკდინში შესატანი გამოცდილებით და სამოტივაციო წერილში მოსაყოლი შთაბეჭდილებებით დავბრუნდი. პოდკასტის ამ ეპიზოდში ყველაფერს დეტალურად ვიხსენებ.