Oczywiście, że sobie przypomniałam, że warto było powiedzieć coś więcej niż ostatnio.

Jeżeli jesteście ciekawi kursu, a którym opowiadam - podpisując się każdą kończyną przekazuję:

https://bit.ly/MindfulnessDlaADHD

To jest ostatni odcinek w serii „Ja vs dorosłe ADHD”.
Nie dlatego, że mi się znudziło. Dlatego, że ta historia wykonała swoją robotę. Ten format był autoterapią, był procesem i był miejscem, w którym mówiłam na głos rzeczy, których wcześniej nie umiałam nazwać. A skoro terapia ma sens wtedy, kiedy prowadzi do domknięcia - to dziś domykam.

I jeszcze jedno, zanim zgaszę światło.
To, że kończę „Ja vs dorosłe ADHD”, nie znaczy, że znikam. Po prostu przestawiam kamerę. Z „dlaczego mi tak jest” na „co z tym robię i dokąd idę dalej”. Mniej autoterapii na wizji, więcej sensownej narracji o tym, co buduję.

Jeśli byliście tu dla prawdy, a nie dla formatu, to zostajemy razem.

Tylko w nowym układzie.

Jeżeli wolicie poczytać - zapraszam TUTAJ

Jestem chora, niewyspana, a dyskomfort jest za wysoki - ale i tak nagrywam ten odcinek. Dlaczego?

Bo nie umiem odpoczywać.

Dlaczego? Bo lista zadań nigdy się nie kończy, bo paraliż wykonawczy obezwładnia, bo wypalenie czeka z otwartymi ramionami.

Czy da się to zmienić?

A może to tylko biologiczne ograniczenie?

Quo Vadis?

Wolicie poczytać?

Zapraszam: Transkrypcja

Wyszukiwarka wie o nas więcej, niż chcielibyśmy przyznać. W ciągu dnia udajemy produktywnych dorosłych, a nocą wpisujemy w Google to, czego nie odważylibyśmy się powiedzieć komukolwiek. Ten odcinek to behawioralna wycieczka po raporcie „What Are We Searching For?”- zjawiskowym lustrze naszych codziennych nadziei, lęków i skrywanych pragnień.

Zapraszam do odsłuchu i niezmiennie zapraszam na bloga https://moxiestories.blog/

Wersja czytana dostępna jest TUTAJ

Dwa lata temu odpaliłam ten podcast z drżeniem rąk i wstydem przebranym za strach. Dziś nagrywam 46. odcinek i pierwszy raz mówię to bez przyklęku: robię to naprawdę.

Z odwagą, z intencją i z prośbą o Wasze wsparcie.

Mówię dziś o wstydzie, strachu, egoizmie (tym zdrowym!) i o tym, czym dla mnie jest „pierwsza pomoc emocjonalna”.

O tym, jak bardzo nie umiemy reagować, gdy ktoś dotyka tematu samobójstwa - i jak ważne jest, żeby jednak próbować.

zatrzymaj samobójstwo - Bezpłatna i anonimowa pomoc dla osób w kryzysie samobójczym, po próbie samobójczej, oraz w żałobie po samobójczej śmierci bliskiego, a także tych, którzy chcą pomóc.

A jeśli ten podcast kiedykolwiek pomógł Ci choć odrobinę - kliknięcie suba, lajka czy komentarza naprawdę robi robotę.

I jeszcze jedno: razem z Marzeną ruszamy z pilotażem 4-tygodniowego kursu uważności dla osób z ADHD w formule barteru. Zero opłat, trzy ankiety, pełna obecność i bezpieczna przestrzeń.

Ruszamy już w grudniu.

Link do opisu kursu: https://fb.me/e/9R6JqqqutBezpośredni zapis: https://forms.gle/4osrjTJLGtT2S9aq8

Dzięki, że jesteś. Dzięki za każdy sygnał, że to ma sens.

Do usłyszenia.

Wersja czytana odcinka dostępna jest TUTAJ

Moi drodzy, dziś odcinek w duecie – i to nie byle jakim. Moim gościem jest Marzena Łukaszewicz, certyfikowana nauczycielka MBLC, z którą rozmawiam o tym, jak naprawdę się zatrzymać i spojrzeć szerzej – na świat, na siebie, na to, co dzieje się między jednym oddechem a drugim.
Zostańcie do końca, bo w trakcie rozmowy wpadłyśmy na pomysł, który może przynieść nam wszystkim odrobinę ulgi.

Zapraszam!

--------------------

Tutaj możecie poznać Marzenę lepiej:

www.marzenalukaszewicz.pl

Spokojna Rozczochrana Podcast - Podcast o uważności

IN: www.instagram.com/spokojna_rozczochranaFB: FacebookYT: Spokojna Rozczochrana - Podcast o uważności - YouTube

Rozmowa do przeczytania TUTAJ

W tym odcinku przyglądam się słowu, którego czasem nawet nie chcę wypowiedzieć na głos – sukcesowi. Wracam z małego tour de Polska, z dwoma konkursami, dwoma galami i jednym wielkim chaosem w głowie.

Opowiadam o mailach, które zaczynają się od „gratulujemy”, i o myślach, które kończą się na „to przypadek”.

O wewnętrznym duecie krytyka i błazna, o walce z poczuciem impostora, i o tym, jak to jest stać na scenie, mając wrażenie, że ktoś pomylił nazwiska.

To nie będzie odcinek o wygranych – raczej o tym, jak trudno przyjąć, że coś nam wyszło. O procesie, który zaczyna się od ekscytacji, przechodzi przez wątpliwość i kończy się… spokojem. Bo może sukces wcale nie jest głośnym fanfarem, tylko cichym „hej, chyba jestem na dobrej drodze”.

Jeśli kiedykolwiek czułaś lub czułeś, że Twoje osiągnięcia są „na niby” – ten odcinek jest o Tobie.

Wersja czytana odcinka dostępna jest TUTAJ

Odcinek o tym, co pęka, kiedy ktoś dotknie nas „nie tak”.

Mówię o Ranie narcystycznej - tej, która sprawia, że jedno słowo potrafi wywołać burzę, a zwykły ton głosu brzmi jak zarzut.
Nie będzie diagnoz ani etykiet. Będzie historia o tym, jak uczymy się wierzyć, że jesteśmy wystarczający, nawet gdy nikt nam tego nie powiedział.
Dla tych, którzy czują „za dużo” i reagują „zbyt mocno” - to odcinek o tym, że nic z Wami nie jest nie tak. Po prostu boli tam, gdzie kiedyś nikt nie przyłożył opatrunku.

Wersja czytana dostępna jest TUTAJ

Czy talent to dar, czy tylko efekt pasji i uporu?

W tym odcinku opowiadam o tym, jak - mając prawie 40 lat i ADHD w pakiecie - odkrywam swoją drogę do pisania.

Są konkursy, pierwsze sukcesy oraz wpadki, a przede wszystkim dużo refleksji o tym, dlaczego tak trudno nam mówić głośno o tym, co kochamy robić.

To odcinek o marzeniach, które nie potrzebują dowodów „dla świata” - tylko bezpiecznego miejsca w nas samych.
------

Zróbcie hałas dla Marzeny:

Marzena Łukaszewicz

Marzena Łukaszewicz (@marzena_mindfulness)Warsztaty

Wersja czytana dostępna jest TUTAJ

Dwa lata po diagnozie ADHD i nagle… cisza.

Zamiast euforii i „nareszcie wszystko rozumiem” pojawia się stan, który trudno nazwać inaczej niż małe załamanie tożsamości.

W tym odcinku opowiadam o:
- ADHD u dorosłych- kryzys po diagnozie- terapia psychodynamiczna- stereotypy i rzeczywistośćTo odcinek z szarej strefy - bez złotych rad, ale z pytaniem: czy to ADHD, czy po prostu życie?

Wersja czytana odcinka dostępna jest TUTAJ