Jestem i będę

Bohaterka cyklu „Jestem i Będę” Żenia Moiseenko opowiada o swoich doświadczeniach, związanych ze zdiagnozowaniem u niej raka płaskonabłonkowego oraz o życiu z chorobą. „Czasem chciałabym mieć gumkę, która pozwoliłaby mi wymazać ból z przeszłości, ale dawne wydarzenia ukształtowały mnie i ostatecznie jestem za nie bardzo wdzięczna” – mówi.

Od czasu diagnozy zmieniło się moje życie. Choroba, o której tak niewiele wiedziałem, podporządkowała sobie tak wiele jego sfer. Na szczęście okazało się, że przy odpowiednim podejściu i dbaniu o siebie wcale nie trzeba ze wszystkiego rezygnować. – mówi żyjący z cukrzycą typu 1 Kristóf Szabó, solista Polskiego Baletu Narodowego, bohater cyklu „Jestem i Będę”.

W cyklu „Jestem i Będę” Sonia Kieryluk opowiada o doświadczeniu życia z ADHD. „Już jako dorosła osoba, zupełnie przypadkiem, trafiłam na hasło „ADHD”. Odhaczyłam większość objawów, łącznie z tymi, które traktowałam jako złe cechy charakteru: emocjonalne rozregulowanie, zła pamięć, epizody depresyjne, lęk przed odrzuceniem, nieumiejętność skupienia się na obowiązkach i pracy. To, co kiedyś traktowałam jako słabość, niestabilność, stało się moją największą siłą. Wiem już, że nigdy nie byłam nieodpowiednia, zawsze byłam w sam raz”.

– Zmiany mogą być rozsiane po całym układzie nerwowym. Stąd nazwa nieodwracalnej i tajemniczej choroby, która stopniowo rozwala system nerwowy, a wraz z nim – całego człowieka – mówi Bartosz Osowski, chorujący na stwardnienie rozsiane. I dodaje: – Nie ma się co oszukiwać, z mojej choroby się nie zdrowieje, ale można ją hamować i zapewniać sobie lepszą codzienność. W cyklu „Jestem i Będę” opowiada nam o swoim doświadczeniu, od czasu usłyszenia diagnozy do ułożenia sobie życia na nowo po latach leczenia.

Od zawsze zmagałam się z różnymi trudnościami. Relacje społeczne były dla mnie trudne, chociaż udawało mi się nawiązywać nieliczne znajomości. Gorzej bywało z ich utrzymywaniem. Diagnoza spektrum pozwoliła mi spojrzeć na siebie jako całość i nie oddzielać zdrowia psychicznego od reszty – mówi Zofia Jakubowicz-Prokop, bohaterka cyklu „Jestem i Będę”.

Zawsze byłem optymistą, dlatego moją historię chciałbym zacząć od czegoś pozytywnego. Na przykład od chwili obecnej: jestem teraz w bardzo pięknym punkcie mojego życia, do którego być może nie dotarłbym, gdyby nie to, co mnie spotkało. Może nigdy nie stałbym się tą wersją Michała, którą jestem dziś? Nauczyłem się czuć wszystkie emocje i słuchać swojego ciała – odpoczywać, gdy tego potrzebuje i działać, gdy mam więcej energii. Czuję ogromną wdzięczność, bo odnalazłem swój dom, poczucie przynależności oraz to coś, czym mogę dzielić się z innymi.