Koniecznie posłuchajcie tej rozmowy. Paweł Ziemilski - reżyser filmowy, animator społeczny i jego spotkanie z byłymi PGR-ami. W rozmowie z Joanną Warechą opowiada o swoich dwóch filmach, które zrealizował na Mazurach. W pierwszym filmie „Rogalik”, przemieszczając się wśród ludzi i przedmiotów, poznajemy świat zwykle spychany na margines jako nieatrakcyjny. Podróż ta ma w sobie coś z sennej wizji. Kim są ci ludzie obserwowani jak w wielkim akwarium?   Drugi film „ In Touch” to opowieść o mieszkańcach popegeerowskiej wsi Stare Juchy, z której od początku lat 90-tych wyemigrowało do Islandii ponad czterystu mieszkańców. To ponad połowa całej społeczności. Zbiorowa emigracja części populacji, przyczyniła się do powstania niezwykłej więzi między tą odległą od Polski wyspą, a prowincjonalną częścią Mazur. Ci, którzy wyjechali rozpoczęli nowe życie. Ci, którzy zostali - w większości reprezentanci starszego pokolenia - wciąż mają nadzieję na powrót bliskich.

Kolejnym gościem cyklu „Jestem z PGR” jest Bartosz Panek, dziennikarz radiowy, autor podcastów, który przez blisko rok odwiedzał  byłe PGR-y w Polsce. Kończy pracę nad książką o historii Państwowych Gospodarstw Rolnych. W rozmowie opowiada o spotkaniach z ludźmi byłych PGR-ów w różnych częściach naszego kraju. Bartosz Panek jest  absolwentem Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, studiował również na uniwersytecie w Trieście. Połowę dotychczasowego życia spędził przed mikrofonem. Jest autorem setek audycji oraz kilkudziesięciu reportaży i dokumentów, z których wiele prezentowano także we Włoszech, Francji, Chorwacji i Wielkiej Brytanii.

W  rozmowie z Bogusławem Barańskim, prezesem Stowarzyszenia „Parlament Wiejski” rozmawiamy o inicjatywie obywatelskiej i projekcie ustawy o zadośćuczynieniu dla byłych pracowników i ich rodzin. Dlaczego ludzi z byłych Państwowych Gospodarstw Rolnych nie potraktowano tak jak górników, stoczniowców, czy hutników? Dlaczego nie otrzymali rekompensat, zadośćuczynienia za likwidację miejsc pracy? Dlaczego z taką łatwością polscy politycy, wszystkich opcji, skazali na wegetację blisko 2 miliony polskich obywateli? W rozmowie z Bogusławem Barańskim zwracamy się z prośbą o wsparcie projektu obywatelskiego. Mamy nadzieję, że ta inicjatywa jeszcze dobitniej pokaże na jaki los zostali skazani byli pracownicy Państwowych Gospodarstw Rolnych i ich rodziny.

Polska Gorszej Rzeczywistości" Karola Kosiorowskiego to wstrząsający obraz Polski, która ciągle nie podniosła się po ustawie z 19 października 1991 roku. Jak wygląda życie po likwidacji PGR-ów. Karol Kosiorowski w 29 rocznicę uchwalenia ustawy postanowił zrealizować przejmujący obraz rzeczywistości w gorszej Polsce. W rozmowie autor opowiada o pracy nad reportażem „ Polska Gorszej Rzeczywistości”, o spotkaniu z mieszkańcami dwóch popegeerowskich miejscowości w woj. zachodniopomorskim. Jak wygląda życie mieszkańców Ziemomyśla A i Ziemomyśla B w rozmowie z Karolem Kosiorowskim.

Bohaterem kolejnego programu z cyklu „ Jestem z PGR” jest prof. Jerzy Wilkin z Polskiej Akademii Nauk z Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa. W rozmowie mówimy o genezie powstanie Państwowych Gospodarstw Rolnych w Polsce, a także o skutkach ich likwidacji. Obecnie prof. Jerzy Wilkin pracuje miedzy innymi nad monografią dotycząca Państwowych Gospodarstw Rolnych. W przygotowaniu tej syntezy wykorzystuje zarówno wyniki swoich badań empirycznych, jak i wielki dorobek badawczy oraz literaturowy dotyczący PGR w publikacjach i innych źródłach na temat tego doświadczenia historycznego. Częścią pracy badawczej będzie także analiza dziedzictwa sektora PGR po 1990 r. Wiodącą tezą, którą przyjął prof. Wilkin w tych badaniach jest stwierdzenie, że utworzenie i rozwój PGR-ów było próbą realizacji socjalistycznej utopii, która ostatecznie okazała się dystopią.

Bohaterką kolejnego programu z cyklu „ Jestem z PGR” jest Dagmara Jagiełłowicz. Paz pierwszy dowiedziała się czym jest były PGR, kiedy zaczęła uczęszczać do gimnazjum. „Mieszkałam blisko PGR-ów. Chodziłam do szkoły z dziećmi z PGR-ów, to było pokolenie po transformacji. Miałam przyjaciółkę, która pochodziła ze wsi pegeerowskiej w północnej Wielkopolsce. Nie miała ubrań, chodziła głodna. Nasze państwo nie potrafiło jej nawet zafundować ciepłego posiłku. Nie pomagali jej ani nauczyciele, ani pedagodzy. Miała talent do gimnastyki artystycznej, ale kadra nauczycielska bagatelizowała jej zdolności. Moje koleżanki już w wieku 14 lat prostytuowały się pod dyskoteką. Wiedzieli o tym nauczyciele, wiedzieli pracownicy socjalni, pedagodzy. Nikt nic nie zrobił, żeby pomóc dzieciom. To było moje dzieciństwo, lata szkolne. Patrzyłam na degradację tych dzieci i słyszałam, jak dorośli się z nich śmiali i mówili:  że tak już musi być, nie wszyscy sobie radzą w nowej rzeczywistości.”

Bohaterką kolejnego programu z cyklu „ Jestem z PGR” jest Krystyna Nawój. W rozmowie mówi o tym, czym był dla niej PGR. Jest rdzenną mieszkanką Kosina - gmina Przelewice, województwo zachodniopomorskie. Jej dzieciństwo i młodość to życie w PGR. W  maju 1999 roku napisała pierwszy wiersz. Nie sądziła, że będzie to jej sposób na życie. Wydała cztery  tomiki: "Miłość , nadzieja i wiara", " Przystanki mojego życia", "Miłość a wojna" i "Zielona gasieniczka". Krystyna Nawój to kobieta pełna pasji, energii i pozytywnych myśli.

Bohaterką kolejnego odcinka z cyklu "Jestem z PGR" jest dr Justyna Pokojska z Uniwersytetu Warszawskiego. W programie próbujemy odpowiedzieć na pytanie: co łączy mieszkańców austriackiego Marienthalu z pracownikami byłych Państwowych Gospodarstw Rolnych? "Bezrobotni Marienthalu" to książka z 1933 roku, będąca klasyką badań nad bezrobociem.  Zawiera wyniki badań w Marienthalu pod Wiedniem, osadzie fabrycznej porażonej całkowitym bezrobociem. Autorzy odkryli niszczący wpływ utraty pracy na życie i osobowość bezrobotnych oraz na wspólnotę lokalną. Wskazali również, że "choroba" zwana „długotrwałym bezrobociem” ma procesualny charakter i dynamikę oraz, że  składa się z jakościowo różnych etapów- od szoku po "egzystencję upadłą".   Rozmowa z dr Justyną Pokojską jest na wskroś przenikliwa a jednocześnie przerażająca. Trudno uwierzyć w to, że politycy nie zdawali sobie sprawy z tego, jakie będą skutki likwidacji Państwowych Gospodarstw Rolnych w Polsce. Marienthal w Austrii w1932 roku, Państwowe Gospodarstwa Rolne w Polsce 1991 roku. Co je łączy ? Oglądajcie "Jestem z PGR".  dr Justyna Pokojska-  Z zamiłowania społeczniczka, z wykształcenie socjolożka, pracuje w obszarze Programu Społecznego. Adiunkt na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 2016 roku uzyskała stopień doktora nauk społecznych. Dwukrotna stypendystka Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pasjonatka badań terenowych. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół kompetencji cyfrowych i sytuacji zawodowej kobiet w Polsce. Bada rynek pracy z perspektywy kobiecej i popularyzuje wyniki swoich badań, by walczyć z nierównościami i stereotypami zawodowymi.

Przemysław Saleta urodził się we Wrocławiu. Zaraz po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Strzelina, a następnie do Przeworna, w którym funkcjonowało Państwowe Gospodarstwo Rolne. Jan Saleta, ojciec Przemysława, został w Przewornie dyrektorem PGR. Po sześciu latach Saletowie przeprowadzili się do Bystrzycy Kłodzkiej, ale Jan Saleta nie porzucił pracy w Państwowym Gospodarstwie Rolnym. Pracował w nim aż do likwidacji w 1991 roku. Przemysław Saleta wspomina swoje dzieciństwo z rozrzewnieniem. Swoją pierwszą sztangę zrobił sam z kamieni, druga była już profesjonalna, kupiona w fachowym sklepie. „To były lata 80., wszystkie dzieciaki biegały po podwórku i marzyły, by zostać drugim Brucem Lee. Fascynacja kik-boxingiem i wschodnimi sztukami walki nie ominęła i mnie”. To właśnie dlatego zdecydował się na studia w Warszawie. W stolicy mógł trenować w profesjonalnych klubach. W 1986 roku zaczął studiować handel zagraniczny i ćwiczyć w sekcji  kick-boxingu przy Politechnice Warszawskiej. Jak sam mówił, do treningów podchodził od początku bardzo poważnie, choć wtedy o walkach na światowych arenach nawet nie marzył. Przemysław Saleta często powtarza: „że nie sukces w życiu jest najważniejszy a drogą, którą trzeba pokonać, żeby go osiągnąć. Człowiek czuje się szczęśliwy, jeśli się w czymś realizuje. Czy będzie to boks, czy cokolwiek innego, najważniejsze, by dawało nam to poczucie spełnienia”.

Krystyna Śliwińska, w wieku 18 lat postanowiła wyjechać z byłego Państwowego Gospodarstwa Rolnego.  W rozmowie mówi o tym, że wyrwanie się z byłego PGR-u było najlepszą rzeczą, jaką w życiu dla siebie zrobiła, choć trudno jej sobie wyobrazić, co przeżywała jej mama mówiąc do niej przed wyjazdem: „Dziecko, wyjeżdżaj i więcej tu nie wracaj”. Krystyna Śliwińska mówi też o sile naznaczenia bycia z PGR-u : „Przez wiele lat wydawało mi się jednak, że mam na czole wytatuowane, że jestem z PGR-u. Bardzo długo nie przyznawałam się, skąd tak naprawdę pochodzę. Było mi wstyd”.