جنگ‌ها معمولاً با یک شلیک شروع نمی‌شوند.
خیلی قبل‌تر آغاز شده‌اند؛
وقتی ترس،
از گفت‌وگو سریع‌تر پخش می‌شود.

وقتی سیاستمدارها برای بقا می‌جنگند
و مردم فکر می‌کنند برای حقیقت می‌جنگند.

وقتی هر طرف،
خودش را «دفاع»
و دیگری را «تهدید» می‌بیند.

جنگ‌ها اول در زبان شروع می‌شوند؛
در تیترها،
در مرزهای ذهن،
در لحظه‌ای که انسان‌ها
کم‌کم از دیدن انسان بودنِ طرف مقابل دست می‌کشند.

و بعد نوبت آتش می‌رسد.

اما پایان جنگ‌ها هم آن‌قدرها قهرمانانه نیست.
بیشتر وقت‌ها،
جنگ وقتی تمام می‌شود
که همه بیش از حد خسته، گرسنه، سوگوار یا ورشکسته شده‌اند.

صلح، اغلب نتیجه‌ی فهمیدن نیست؛
نتیجه‌ی دوام نیاوردن است.

و با این حال،
بعد از هر ویرانی،
باز کسی آجر اول را می‌گذارد،
کسی درختی می‌کارد،
کسی کودکی به دنیا می‌آورد.

شاید عجیب‌ترین ویژگی بشر همین باشد:
همان موجودی که جنگ را می‌سازد،
تنها موجودی‌ست که می‌تواند بعد از آن دوباره جهان را بسازد.

See omnystudio.com/listener for privacy information.