mayıs 2010. tevfik hoşlanıyo benden. buradaki en uyumsuz insan o. anadolulu. cahil. neredeyse hiçbir iyi özelliğini geliştirmemiş. ekibin casusu. ekibin katili. sürekli bana bakıyo. korkutuyo beni. ama buradaki zayıf halka o. çok ezik. ona güven verirsem, sevgi verirsem en kolay onu kendi tarafıma çekebilirim. başladım bile. bir haftaya aşık olur bana.

hiç iyi değilim ada. seni hiç unutmadım. bunların olacağını hiç düşünmemiştim. yarım yamalağım her şey bombok. sen atlattın mı yoksa benden intikam mı alıyorsun? gülümsüyorsun. gerçek mi? hiç böyle olacağını düşünmemiştim. senden ayrıldığım ilk günler kuş gibi hissetmiştim kendimi. sana da kendime de iyilik yaptığımı düşünmüştüm. ta ki ufacık bir şey beni darmadağın edene kadar. sana ait ufacık bir toka alay etti benimle o gün. işte o sabah seninle neleri kaybettiğimi anladım. bir daha sen olmayacaktın. bir daha yaşayamayacaktım ben bunu başkasıyla. hayat alay etmeye devam etti benimle. sana benzeyen yüzler, kokuna benzeyen kokular, sesine benzer sesler çıkardı karşıma. ya da bana mı öyle geldi ne. bilmem. biliyo musun? bir gün nerede kaybettiğini bilmediğin o saç tokası hala cebimde durur. hayır ada yalan söylüyorum. ben zaman zaman gidip bakıyorum o sokağa. her şeyin eskisi gibi olduğunu düşünüyorum. orada öylece duruyorum. senin içerde oturduğunu ve hala küçük kahramanlar yaptığını düşünüyorum. kendimi aldatıyorum. avunuyorum ada.

biraz sevmek diye bir şey yok çünkü. ya ölüceksin aşkından ya da vazgeçeceksin.

hayat bizi yalancı çıkarana dek bulduğumuz cevapları doğru sanardık

tamam beni sevme. sevme beni tamam. ama başkasını da sevme. nefret mi ediceksin benden et. ben senin nefretine de razıyım, ben senin öfkene de razıyım, ben senden gelicek her şeye razıyım. yeter ki başkasını sevme.

ben ben olmaktan çıkıyorum. özlüyorum seni, durduramıyorum.

ağladım çünkü seninle konuşamadım. ağladım çünkü sen beni görmüyosun ve ben seni seviyorum. bilmiyosun. tabi nerden bileceksin. sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşıyosun. senin duygu radarına girebilmek için illa ölmek mi lazım behzat? haklısın. cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. herkese meydan okuyosun ama kendi duygularından korkuyosun. geçmişe saplanıp kalmışsın. en büyük felaketler senin başına gelmiş di mi? en büyük acıları sen çekmişsin ben hiçbir bok bilmiyorum ki. acı nedir bilmem yalnızlık nedir bilmem. dünyanın ekseni kaydı behzat. 12 santim yerinden oynadı sen bana 1 santim bile yaklaşmadın. saplantılısın. mutsuz olalım. ne var? biz de mutsuz oluruz. ben seninle mutsuzluğa da varım.

bir zamanlar burası mert insanların diyarıydı şimdi bakıyorum da çapulcuları doldurmuşsun buraya kardeş. sen eskiden öyle fazla konuşmazdın bakıyorum şimdi biraz geveze olmuşsun. o zaman git konuş onlara ramiz karaeski emaneti olan bu şehr-i istanbul'u geri alacakmış de. de onlara tamam mı?