kalameye hayat

مقدمه نامه فیلیمون

وقتی داشتم به این فکر می‌کردم و دعا می‌کردم که کدام کتاب را برای سری جدید پادکست‌ها آماده کنم، به فکر فیلیمون افتادم.

یکی از دلایلی که این نامه واسم جالب بود، این بود که اصلاً یادم نمیاد تو سال‌های گذشته، چه تو ایران و چه خارج از ایران، موعظه یا دوره خاصی درباره این نامه دیده یا حتی شنیده باشم. حتی یادم نمیاد تو جلسات شاگردسازی یا رهبرسازی، کسی از این نامه استفاده کرده باشه.

جالب اینه که وقتی به فارسی هم یک جستجو کوچیک کردم، چیز زیادی نتونستم پیدا کنم در حالی که فکر می‌کنم این نامه ارزش زیادی واسه مطالعه و بررسی داره مخصوصاً وقتی به اونیسیموس و شرایطی که اون باهاش روبرو بود، بیشتر آشنا میشیم.

چیزی که درباره این نامه هم واسم جالبه اینه که پولس، وقتی نامه‌ای را به کلیسایی مینوشته، خیلی وقت‌ها افرادی رو که اون نامه را میاوردن یا پولس میخواست به اون کلیسا بفرسته، براشون معرفی نامه میداده که اون کلیسا بهشون اعتماد کنن، افرادی که مثل تیموتائوس بودن یا تیطس، فیبی یا افراد دیگه اما تو این نامه، ما با کسی روبرو هستیم که نه یک رهبره، نه یه خادم نه کسی که از جایگاه خاصی تو جامعه یا کلیسا داشته باشد، یک غلام که از دست صاحبش فرار کرده و حتی ممکنه آسیبی به اموال یا دارایی صاحبش زده باشه یا بنا بر یسری فرضیات، ممکنه از صاحبش دزدی هم کرده باشه.

پولس به شکلی با اون که وقتی که خودش تو زندان بوده ارتباط پیدا میکنه و تو همین دوران، انیسیموس ایمان میاره و اعتماد پولس بهش جلب میشه.

این موضوع مهمیه چون این شخص بنظر میاد که توبه کرده اما از نظر قانونی، اون شخص خلافکاری هستش که باید مجازات بشه بخاطر قانون شکنی اما الان اون و صاحب‌کارش، در یک ایمان هستن که این ایمان مسیحی، اونها را برده و غلام بلکه برادر میخونه.

اینجاست که موضوع خیلی حساس میشه چون واسه درک کردن این وضعیت، بهتره کمی درباره وضعیت روم و قوانین مربوط به صاحب و برده‌ نگاه کنیم.

در قرن اول میلادی، برده‌داری بخش جدانشدنی از زندگی و ساختار اجتماعی امپراتوری روم بود. غلامان و کنیزان تو خانه‌ها، مزارع، کارگاه‌ها و بخش‌های مختلف جامعه کار میکردن و جمعیت نسبتاً بی‌شماری از روم رو برده‌ها تشکیل میدادن. شهرهای مختلف این رقم متفاوت بود و حتی ممکن بود یک سوم جمعیت بعضی شهرها را برده‌ها تشکیل بدن. از نظر قانونی اونا جایگاه برابری با افراد آزاد نداشتند و صاحبانشون قدرت زیادی رو زندگی و یا مجازات اونا داشتن.

پس، اگر یک غلام از خانه صاحبش فرار می‌کرد، موضوع خیلی جدی بود که میتونست عواقب خطرناکی برای برده داشته باشه. حتی گروه‌هایی وجود داشتن که برده‌های فراری را تعقیب و بازداشت میکردن و پیش صاحبانشون بر‌می‌گردوندن و کسی که به اونها پناه میداد هم مجرم محسوب میشد و وضعیت برده‌های فراری، هیچ‌وقت مثل قبل براشون نمیتونست باشه.

این چیزی بود که در انتظار انیسیموس میتونست باشه و قراره به همان خانه برگرده که ازش فرار کرده بود.

آیا فیلیمون او را می‌بخشه؟ اگر ببخشه، آیا برده یا کنیزها از این موضوع سواستفاده نمیکنن؟ آیا اون باید منتظر مجازات خاصی باشه یا و اصلاً ارزشش رو داره که برگرده؟

متاسفانه ما نمی‌دونیم چه اتفاقی دقیقا افتاده، نه درباره جزئیات و انگیزه فرارش یا اینکه چه اتفاقی بعد از برگشتنش می‌افته، هر چند سنت‌ کلیسا روایت‌هایی در این باره داره اما نمیشه کاملا بشه اعتماد کرد.

اگه بخوام از زاویه انسانی به این قضیه نگاه کنم، میتونم به این فکر کنم که شاید انیسیموس، با نیت خاصی نزدیک پولس شده. ممکنه اون از رابطه پولس و اربابش خبر داشته و می‌خواسته از اعتبار پولس استفاده کنه تا خطر تنبیه یا مجازاتش کم بشه و اگه دست قانون میفتاد، این می‌تونست واسش خطرناک باشه و باعث بشه بقیه عمرش را تو کار سخت یا مجازات طی کنه و شاید این نامه پولس میتونست براش یک راه فرار باشه.

این‌ها میتونه یکسری فکرها باشه که سراغ آدم میاد اما چیزی که ما میدونیم اینه که پولس شخصیتی داشته که به این راحتی بازی نمیخورد و هیچ وقت ‌جای از کتاب مقدس نمی‌خونیم که اون بخاطر منافع، حاضر باشه با چیزی یا کسی که صادق نیست، سازش کنه و البته بهاش رو هم می‌پرداخت. پس با این وضعیت، بنظرم بیشتر عقلانی هستش که به انیسیموس به کسی نگاه کنیم که تو این دوران ایمان آورده و زندگیش تغییر کرده و پولس از فیلیمون درخواست میکنه که اونیسیموس را نه به ‌عنوان یک غلام، بلکه به‌ عنوان برادری عزیز تو مسیح بپذیره.

این نامه نشان میده که پولس چطور با یک فرد نو ایمان برخورد میکنه. اون فقط به این فکر نمیکنه که اونیسیموس ایمان آورده و نجات پیدا کرده، بلکه به آینده اون، رشد اون و رابطه‌اش با دیگران هم اهمیت می‌دهد.

به همین خاطره که فکر می‌کنم می‌توانیم نامه فیلیمون را از زاویه شاگردسازی پولس مطالعه کنیم. البته نه به این معنا که همه مراحل شاگردسازی در این نامه توضیح داده شده، بلکه می‌توانیم ببینیم چطور یک زندگی تغییر میکنه و چطور یک ایماندار بالغ، واسه رشد و آینده ایماندار دیگرای وقت میزاره.

نمی‌خواهیم تمام جزئیات این نامه را از همین الان بررسی کنیم، در قسمت‌های آینده فرصت خواهیم داشت که درباره این موضوعات بیشتر صحبت کنیم.

پس تو این مجموعه پادکست‌ها میخوایم با این نوع مسائل آشنا بشیم و ببینیم که نامه‌ای که پولس تقریباً دو هزار سال پیش واسه فیلیمون نوشت، امروز چه چیزی تو زندگی ما میتونه داشته باشه.

امیدوارم در این مسیر همراه من باشید.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

محبت مسیحی یا سازشکاری به اسم مسیح؟!

اگر قرار باشه در مورد خطری به کسی هشدار بدید، چند درصد صحبت شما رو این هشدارهاتون شامل میشن؟

نامه یهودا را که امروز قراره به پایان برسونیم، از ۲۵ آیه‌اش، نزدیک ۱۶ آیه‌اش مربوط می‌شه به هشدارها و همینطور مسیحیان دروغین، یعنی چیزی حدود ۶۰ درصدش.

دنیای امروز، چنین نامه یا نوشته‌هایی را زیاد پذیرا نیست و احتمالاً شنونده یا مخاطب زیادی پیدا نمی‌کنه چون میتونه واسه افراد برخورنده و آزاردهنده یا خیلی مستقیم باشه، در صورتی که اغلب انتظار میره پیام جذاب و مثبت باشه. اما آیا محبت اینه که چیزی رو بگیم که دیگران دوست دارن بشنون؟

اگر کسی رو ببینیم که مسیری حرکت می‌کنه که به نابودیش ختم می‌شه، سکوت کردن ما، نشانه محبت‌مونه یا بی محبتی؟

این هشدارهای کتاب‌مقدس واسه زندگی روحانی ما نوشته شده، واسه افرادی که میخوان تو مسیح زندگی کنن نه اینکه فقط ظاهر مذهبی داشته باشه یا اسم مسیحی بهشون داده شده باشه، بدون اینکه تولد تازه داشته باشن.

تا اینجا یهودا بارها درباره این مسیحیان دروغین، گمراه کننده بودن و در نهایت داوری خداوند هشدار داده درباره کسانی که پنهانی وارد کلیسا شده‌ان و فیض رو بهانه‌ای واسه بی‌بندوباری قرار داده‌ان اما یهودا، نامه‌‌اش رو با این هشدار تمام نمی‌کنه بلکه میخواد بهمون بگه که چطور می‌تونیم با کسانی که تحت تأثیر این تعالیم قرار گرفتن رفتار کنیم.

قبل از اینکه ادامه بدیم، بیاید به آیات پایانی نامه یهودا، از ۱۷ تا ۲۵ نگاه کنیم:

«و امّا شما ای عزیزان، باید سخنانی را که رسولان خداوند ما عیسی مسیح گفته‌اند به یاد داشته باشید؛ زیرا آن‌ها به شما گفته بودند که در زمان آخر افرادی می‌آیند که شما و ایمانتان را مسخره خواهند کرد و فقط از شهوات شریرانهٔ خود پیروی خواهند نمود. ایشان مردمانی نفسانی هستند که تفرقه می‌اندازند و از روح خدا محرومند. ای عزیزان، شما باید در ایمان بسیار مقدّستان، ثابت باشید و در آن پیشرفت کنید. با هدایت روح‌القدس دعا نمایید و شما که منتظر خداوند ما عیسی مسیح هستید تا او در رحمت خود، حیات جاودان به شما عنایت فرماید، خود را در محبّت خدا نگاه دارید. نسبت به آن‌ها که شک و تردید دارند، دلسوز باشید. کسانی را که به آتش افتاده‌اند بیرون آورید و نجات بخشید؛ نسبت به دیگران هم دلسوز باشید و هم از آنان بترسید، امّا حتّی از لباس‌هایشان که با شهوات گناه آلوده شده است نیز متنفّر باشید. اکنون بر آن کسی که قادر است شما را از لغزش نگاه دارد و شما را بی‌عیب و شادمان در پیشگاه جلالش قرار دهد، یعنی بر خدای یکتا که به وسیله عیسی مسیح خداوند ما، ما را نجات داده است، جلال و عظمت، قوّت و قدرت باد، از ازل تا به امروز و از امروز تا به ابد، آمین.»

یکی از نکات مهم این آیات اینه که یهودا، تفاوت قائله بین افراد گمراه‌کننده و کسانی که در تحت تاثیر این افراد قرار گرفته‌ان. اینو ما تو آیه ۲۲ و ۲۳ میخونیم یعنی نباید با کسی که بقیه رو آگاهانه گمراه می‌کنه، همون‌طور رفتار کنیم که با کسی که تحت تأثیر این افراد قرار گرفته و درگیر شک و تردید شده. به نظرم این تفاوت مهمیه.

گاهی ممکنه کسی سؤالات جدی درباره ایمان مسیحی‌اش داشته باشه یا ممکنه تحت تأثیر افراد یا تعلیمی قرار گرفته که با کلام خدا یکی نیست اما این حتما به این معنا نیست که او آگاهانه جلوی حقیقت ایستاده.

یکی از مشکلات ما اینه که گاهی در تشخیص اشتباه دیگران خیلی سریع هستیم، اما واسه شناخت وضعیت روحانی و دل افراد به اندازه کافی صبور نیستیم. ممکنه درست تشخیص بدیم که شخص تعلیم اشتباهی داره، اما هنوز ندونیم که چی باعث شده اون شخص به این وضعیت برسه.

واسه همین یهودا تو کنار هشدارها، از شفقت و دلسوزی هم صحبت می‌کنه. تو آیه ۲۳ حتی از نجات دادن کسی صحبت می‌کنه که باید از آتش بیرون کشیده بشه.

وقتی که این آیات رو خوندم، یاد یک تصویری افتادم تو عهد عتیق، فصل سوم کتاب زکریا، خداوند تو رؤیایی، یهوشع کاهن اعظم رو نشون می‌ده که با لباس‌های چرکین در حضور خدا ایستاده و شیطان او رو متهم می‌کنه.

اما خداوند درباره یهوشع می‌گه:

«آیا این مرد، چوب نیم‌سوخته‌ای نیست که از آتش بیرون کشیده شده است؟»

و تو ادامه، خداوند دستور می‌ده لباس چرکین یهوشع رو از تنش بیرون بیاورند و لباس‌های پاک تنش کنن.

چیزی که در این تصویر برای من خیلی معناداره، اینه که خداوند نه آلودگی یهوشع رو انکار می‌کنه نه او رو در همون وضعیت رها می‌کنه. اون رو با رحمتش نجاتش می‌ده، اما لباس‌های آلوده هم باید ازش دور بشه.

فکر می‌کنم این موضوع بهمون کمک می‌کنه تا هشدار یهودا رو بهتر درک کنیم. محبت واقعی نه انسان گناهکار رو رها می‌کنه و نه با گناهش سازش می‌کنه.

تو ادامه یهودا میگه:

نسبت به بعضی‌ها با ترس و احتیاط شفقت داشته باشید، اما حتی از جامه‌ای که به گناه آلوده شده، متنفّر باشید یعنی ما باید نسبت به انسان‌ها دلسوز باشیم، بدون اینکه نسبت به گناه بی‌تفاوت بشیم.

اما اینجا هم یه خطری هست که نباید بی‌خیالش بشیم. خطر اینه که به اسم محبت، از گفتن حقیقت خودداری کنیم، چون نمی‌خواهیم کسی از ما ناراحت بشه و یا برعکس چنان بر اشتباه دیگران تمرکز می‌کنیم که فراموش می‌کنیم خود ما هم فقط با فیض خداوند نجات پیدا کرده‌ایم.

تو هر دو حالت، ممکنه ما از هدف اصلی‌مون دور بشیم. هدف این نباید باشه که ثابت کنیم بقیه اشتباه می‌کنن، بلکه باید بخواهیم اون‌ها به سمت حقیقت و رابطه درست با خداوند برگردونیم.

اینجاست که یک خطر دیگه هم ما را میتونه تهدید کنه چیزی که یهودا با لباس گناه‌آلود مثالش میزنه: اینکه موقع تلاش واسه کمک به بقیه، خود ما هم تحت تأثیر همان گناه قرار بگیریم.

این اتفاق همیشه یهویی پیش نمیاد، گاهی چیزی که قبلاً کاملاً خلاف کلام خدا می‌دونستیم، به‌ تدریج تو نظرمون عادی می‌شه، بعد شروع می‌کنیم به توجیه کردنش و شاید یه روز در نهایت، خودمون هم از حقیقت فاصله بگیریم. و این ممکنه مدت‌ها طول بکشه که ما به این وضعیت کشیده بشیم. بخاطر همینه که ما باید این خطر را تو نظر داشته باشیم که نزاریم که خودمون شریک اون گناه بشیم یا گناه اون شخص، به ما آسیب بزنه.

پولس تو غلاطیان ۶: ۱ به موضوع مشابهی اشاره می‌کنه. می‌گه اگر کسی در خطایی گرفتار شد، باید با روحیه‌ای ملایم برای اصلاح او تلاش کنیم، اما هم‌زمان مراقب خودمون هم باشیم تا دچار وسوسه نشیم.

پس تو این شرایط دائما باید از خودمون بپرسیم که: آیا من دارم اون رو به حقیقت نزدیک‌تر می‌کنیم، یا خودم رو به‌تدریج دارم دورتر میکنم؟

این چیزیه که هر کس باید شخصاً بهش فکر کنه.

اما نکته مهم دیگه‌ای هم وجود داره.

یهودا قبل از این تو آیه ۲۰ و ۲۱ میگه: «تو ایمان مقدس خودتون بنا بشن، در روح‌القدس دعا کنید و خودتون رو در محبت خدا نگاه دارید»

می‌بینید یهودا داره از یک ترتیب صحبت میکنه که این ترتیب اتفاقی نیستش.

ما نمی‌تونیم نسبت به رشد روحانی خودمون بی‌تفاوت باشیم و انتظار داشته باشیم که جلوی تعالیم نادرست و وسوسه محکم باقی بمونیم. چطور ممکنه به کسی کمک کنیم که حقیقت رو از تعالیم اشتباه تشخیص بده، درحالی ‌که خودمون شناخت عمیقی از کلام خدا نداریم؟

چطور می‌تونیم بقیه رو به زندگی تو حضور خدا تشویق کنیم، اما خودمون تو دعا و رابطه با خداوند تنبل باشیم؟

ما قبل از اینکه نگران گمراهی بقیه باشیم، باید مراقب وضعیت روحانی خودمون هم باشیم.

اما یک خبر خوب وجود داره و اون اینه که ما تو این وضعیت تنها نیستیم، یهودا این رو تو پایان نامه‌اش بهمون میگه که:

خداوند قادره ما رو از لغزش حفظ کنه و بی‌عیب و شادمان در حضور جلال خودش قرار بده.

این به این معنیه که ما تنها و بی کس نیستیم، این صرفا توانایی و قدرت ما نیست چون که خداونده که ما را به زندگی تو حقیقت‌اش مایل میکنه و خودشه که حفظمون میکنه. این واسه همه ما تسلیه که تو این نبرد قرار نیست تنها بمونیم بلکه خداونده که این قوت را بهمون میده تا روز خداوند، ‌برای زندگی تو جلال خدا آماده بشن و این زینت و جلالیه که خداوند ما را بهش آراسته میکنه.

میخوام در آخر با این سوال تمام کنم که آیا ما اینقدر برای حقیقت ارزش قائلیم که حاضر باشیم بخاطرش هشدار بدیم یا انسان‌ها را آنقدر دوست داریم که وقتی تو گناه گرفتار شدن، برای نجاتشون و برگشتشون تلاش کنیم؟

دفاع از حقیقت بدون محبت ما رو سمت غرور میکشه و محبت بدون وفاداری به حقیقت ما رو به سازش‌کاری با گناه میبره. ما به هر دو نیاز داریم.

برکت خداوند با شما باشد.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

#کلمه_حیات

#کتاب_مقدس

#نامه_یهودا

#رساله_یهودا

#عیسی_مسیح

#تعلیم_کتاب_مقدس

#تفسیر_کتاب_مقدس

#ایمان_مسیحی

#زندگی_مسیحی

#مسیحیت

#هشدار_کتاب_مقدس

#محبت_مسیحی

#حقیقت_و_محبت

#تعالیم_دروغین

#معلمان_دروغین

#تشخیص_حقیقت

#رشد_روحانی

#زندگی_روحانی

#فیض_خداوند

#رحمت_خدا

#نجات_در_مسیح

#توبه_و_بازگشت

#مراقبت_از_ایمان

#وفاداری_به_خدا

#قدرت_خدا

#روح_القدس

#دعا_در_روح_القدس

#مقابله_با_گناه

#امید_مسیحی

آیا شروع خوب پایان خوبی دارد؟

بنظرتون بیشترین هشدارها تو کتاب مقدس درباره چه کسایی هست؟ مردم یا رهبران؟

رهبران! این رو بارها تو کتاب مقدس میتونیم بخونیم و تو عهد جدید هم نمونه‌های مختلفی می‌بینیم که عیسی، چطور مردم و رهبرای قوم را به توبه دعوت میکنه و باهاشون صبوره، یا کسایی که درست عمل میکنن رو تشویق میکنه اما با رهبرانی که مردم را به گمراهی یا بی‌راهه میکشونن، ‌اصلا سازش نمیکرد، حتی صحبت‌های خیلی تندی در موردشون به کار میبرد مثلا فقط کافی فصل ۲۳ انجیل متی را نگاه کنیم.

این به این معنی نیست که همه رهبران فاسد هستن یا مردم بی گناهن، اصلاً، اتفاقا خیلی واضح میگه هر کی بهش بیشتر سپرده شه، ازش بیشتر هم درخواست میشه.

آیاتی که امروز قراره بخونیم بخشی از همون هشدارهای جدی تو عهد جدید هست مربوط به رهبرانی که ایمان و مذهب را، ابزاری برای منفعت‌طلبی و یا فریب دادن افراد کردن.

 بیاید آیات ۱۱ تا ۱۶ نامه یهودا نگاه کنیم:

وای به حال آنها، زیرا همان راهی را در پیش گرفته‌اند كه «قائن» پیمود و مانند «بلعام» برای سود خود راه غلط را دنبال کرده‌ و مانند «قورح» كه علیه موسی طغیان کرد، یاغی شده و از بین رفته‌اند. اینها مجالس انس شما را آلوده می‌سازند، زیرا با بی‌شرمی می‌خورند و می‌نوشند و فقط در فکر خود هستند. آنها ابرهای بی‌بارانی هستند كه از برابر باد رانده می‌شوند. درخت‌هایی هستند كه در هیچ فصلی میوه نمی‌دهند و از ریشه کنده شده و کاملاً مرده‌اند. آنها مانند امواج متلاطم دریا هستند و کارهای شرم‌آورشان مانند كف‌های کثیفی ظاهر می‌شود و مانند ستارگان سرگردانی هستند كه تاریکی دوزخ تا به ابد در انتظار آنهاست. خنوخ كه نسل هفتم بعد از آدم بود، پیشگویی کرده گفت: «ببینید، خداوند با دهها هزار نفر از مقدّسین خود می‌آید تا بر همه آدمیان داوری کند و انسانهای شریری را كه از روی شرارت، دست به کارهای شریرانه زده‌اند و همه سخنان سختی را كه گناهکاران خدا ناشناس به ضد خدا گفته‌اند، محکوم سازد.» این اشخاص همیشه غرغر و شکایت کرده و از شهوات خویش پیروی می‌نمایند. کلمات زیبا و گزاف از دهانشان جاری است و برای سود و منفعت خود از دیگران تعریف می‌کنند.

ابرهای بی باران، درختان بی میوه، امواج متلاطم دریا، ستاره سرگردان، افرادی که داوری و محکوم میشن.

اینها چیزهایی هستش که کلام خدا نه به افراد بی‌دین یا بی خدا میگه بلکه به کسایی که اتفاقا دین دار هستن، به کلیسا میرن، برنامه‌های مختلف و جلسات مختلف دارن، افرادی که ممکنه محبوبیت زیاد داشته باشن یا حتی کلیساهای شلوغ اما، تو داوری قرار خواهند گرفت و این اتفاقیه که کلام خدا داره از پیش میگه.

بیاید به چند نفرشون که تو کتاب مقدس اسم ازشون برده شده نگاه کنیم:

اولیش قائن:

اون بخاطر رد شدن قربانی‌اش و قتل هابیل معروف هستش. نامه ۱ یوحنا میگه که از آنجایی که اون شریر بود، برادرش را کشت، چون اعمال خودش بد و اعمال برادرش عادلانه.

وقتی اون قربانی میده مشخصه که به خدا باور داشت و حتی شاید بشه گفت اون شخص مذهبی بود اما خدا رو طوری می‌خواست بپرسته یا باهاش تو رابطه باشه که خودش میخواست نه اینکه خدا چنین چیزی را طلبیده باشه. این شبیه کاری هستش که خیلی از مردم یا معلمین مذهبی یا ادیان نسبت به خدا میکنن، قربانی و کفاره مسیح را رد میکنن اما سعی میکنن با اعمالشون یا اونطوری که حس میکنن درسته، عمل کنن نه طوری که خدا خواسته.

نفر بعدی بلعام هستش که ما داستانش را تو کتاب اعداد فصل ۲۲ به بعد می‌خونیم. کسی که نبیه، صدا و اراده خداوند رو می‌شناسه اما منفعت طلبیش باعث میشه که تو داوری قرار بگیره.

بعدا تو اعداد ۳۱ یا مکاشفه ۲ میخونیم که با وجود اینکه میدونه خداوند قوم اسرائيل را برکت داده و نمیتونه لعنتشون کنه، اما بخاطر طمع و منفعت طلبی، حاظر میشه کاری کنه که قوم اسرائيل تو گناه بیفتن و زیر داوری خدا قرار بگیرن و حتی، تو اون داوری و مجازات، خود بلعام هم کشته میشه.

پس منفعت طلبی کسی که خدمت روحانی داره، میتونه باعث بشه که نه فقط خودش بلکه دیگران هم زیر داوری قرار بگیرن.

نفر سوم قورح هستش که تو فصل ۱۶ اعداد میخونیم، کسی که ضد اراده خدا می‌ایسته و قوم را هم به شورش ضد اراده خدا بلند میکنه.

این اتفاق تو بیابان می‌افته وقتی که رهبری موسی و کهانت هارون رو زیر سوال برده میشه، کسائی که مسح رهبری قوم و خدمت روحانی اسرائيل بر عهده داشتن. مشکل مخالفت با یک انسان نیست بلکه رد کردن اقتدار الهی هستش. اون خودش را لایق چنین خدمتی میدانست و این خودبزرگ‌بینی باعث از بین رفتن خودش و خانواده‌اش شد طوری که زمین باز شد و اون و خانواده‌اش را بلعید.

اینها سه نمونه هستن از چیزی که تو عهد عتیق پیدا می‌کنیم اما اتفاقات مشابه بارها تکرار شده اما آیا این اشخاصی که یهودا داره درباره‌اشون هشدار میده، از این موضوعات خبر نداشتن؟ یا افرادی امروز دارن تو همین سبک زندگی میکنن؟

ممکنه خیلی از این افراد دانش داشته باشن، کتاب مقدس را بلد باشن اما همین مسیر را انتخاب کرده باشن یا نادانسته یا اینکه به مرور زمان بخاطر عدم توبه کردن و رد کردن صدای خداوند.

تاریخ کلیسا و کتاب مقدس بارها نشان داده که شروع خوب و خداترسانه، تضمینی واسه پایان خوب افراد نیست. خیلی از رهبران معروف، با انگیزه‌های خیلی خوبی شروع کردن، اما به مرور زمان، با ورود ثروت، شهرت، قدرت یا تایید مردم، به بیراهه کشیده شدن. این میشه فساد تدریجی رهبران، جایی که شخص کم‌کم باور می‌کند که ابزار دست خداست و سعی میکنه حتی اشتباهاتش را برای حفظ جایگاهش توجیح کنه.

سود و داشتن زندگی خوب بد نیست اما مهم‌تر از اون اینه که اولویت شخص چی هست، خداوند و خدمت به اون یا سود و منفعت.

وقتی به گذشته نگاه میکنم، اشتباهات و گناه‌ها را یادم میاد که ازم سر زده. متاسفانه هیچ تضمینی هم واسه من وجود نداره که چنین چیزهایی یا بدتر تو آینده ازم سر نزنه، اما موندن تو کلام خدا، خوندن و نگاه کردن بهش مثل یه آئینه، میتونه که ضعف و اشتباهات رو بهمون نشان بده. آئینه دروغ نمیگه و کلام خدا هم برای اصلاح کردن ما سازش نمیکنه، موضوع اینه که وقتی چنین هشداری کلام تو زندگی روحانیمون بهمون میده، آیا ما گوش شنوا خواهیم داشت، راهمون را عوض می‌کنیم یا سعی می‌کنیم که این هشدارها را نشنیده بگیریم و برکاتی که تو زندگیمون هست را به عنوان ضمانتی بر درست کاری‌مون ببینیم؟

امیدوارم که شما قلب گوشتی داشته باشید و نسبت به هشدارهای خداوند حساس باقی بمونید.

برکت خداوند با شما باشد.

#پادکست_مسیحی

آپوکریفا؛ پنهان، مشکوک یا الهامی؟ | قسمت دوم

سلام دوستان عزیز

خوش آمدید به بخش دوم بررسی کتب قانون ثانی و یا به گفته پروتستان‌ها آپوکریفا

ما تو بخش اول به این نگاه کردیم که آپوکریفا چه نوشته‌هایی هستن یا چطور این کتب شکل گرفت همینطور نظر یهودیان نسبت به این کتب دیدیم و بعد به نظر کلیسا تو قرون اول میلادی نگاه کردیم.

وقتی خود این متن‌ها رو می‌خونیم، چیزهای جالبی در موردشون پیدا میکنیم که نشون میدن این نوشته‌ها با کتاب‌های نبوتی یا تاریخی عهد عتیق فرق اساسی دارن. مثلاً کتاب دوم مکابیان درباره خودش میگه که این کتاب یک خلاصه از چند کتابی هست که یاسون نوشته و این متن خلاصه شده‌اش هست یا نویسنده‌اش اینطوری میگه که اگه متن این کتاب خوب و روان هست، همونی شده که میخواسته و اگر متوسط یا ضعیف هستش، این چیزیه که از دستش بر اومده.

یا تو اول مکابیان چندین بار از دوره‌ای صحبت میکنه که پیامبری تو اسرائیل دیده نمیشه و حتی مردم منتظر آمدن یک نبی هستند. این موضوع می‌تواند نشان بده که نویسنده این دوره را دوره‌ای پس از دوران انبیا می‌بیند و نویسنده فقط در حال نوشتن تاریخ وقایعی هستش که داره اتفاق می‌افته.

یکی از جالب‌ترین اطلاعات تو این نوشته‌ها را میشه در مقدمه ابن سیراخ دید. نوه نویسنده توضیح میده که کتاب را از عبری به یونانی ترجمه کرده و اینکه چقدر سخته ترجمه این کتاب برای انتقال دادن دقیق معنا از یک زبان به زبان دیگه. این مقدمه واضحاً درباره ضعف انسانی برای ترجمه صحبت میکنه و از خواننده‌های میخواد که اگر ضعفی تو ترجمه دیدن یا کلمه نامناسبی پیدا کردن، اونو ببخشن.

اینها بخشی از چیزهایی هستن که این کتب درباره خودشان میگن، چیزهایی که تو خود عهد عتیق اصلا دیده نمیشه.

با این وجود، این کتاب‌ها توی دوران معبد دوم یعنی همان معبد زمان عیسی وجود داشتن و برای خیلی‌ها با ارزش بودن، اما تاریخ نشون میده که این‌ کتاب‌ها هیچوقت راهی به درون کانون کتاب مقدس عبری پیدا نکردن. یکی از دلائل اصلیش هم به پایان رسیدن دوران نبوت بود و یا اینکه این نوشته‌ها بعد از اون دوران بوده و با کتب انبیا فرق داشت.

حالا تو این قسمت قراره به تعدادی آیه نگاه کنیم که شاید بشه گفت شباهت‌های زیادی دارن با بخش‌هایی از آپوکریفا حالا یا مستقیم یا غیرمستقیم.

هدف این نیست که بخوایم این کتب را تائید یا رد کنیم چون اصلا در چنین جایگاهی نیستم بلکه می‌خوایم بررسی کنیم که آیا اشاره کردن به بخشی از یک کتاب غیررسمی، آیا دلیلی بر الهامی بودن تمام آن کتاب یا مجموعه هست؟

یکی از بخش‌ها فصل ۱۱ عبرانیان هست که درباره قهرمانان ایمان صحبت میکنه و در مورد رنج و شهادت‌ آنها میگه.

زن‌ها، مردگان خود را زنده یافتند. دیگران تا سرحدّ مرگ، شكنجه دیدند و آزادی را نپذیرفتند تا سرانجام به حیاتی بهتر نایل شوند.

این شباهت زیادی داره به داستان شهادت هفت برادر به همراه مادرشان تو ۲ مکابیان فصل ۷، تو دورانی که اسرائيل زیر سلطه پادشاهان سلوکی بوده.

یا صحبت پولس تو فصل ۱ نامه رومیان که صفات نادیده خدا توسط خلقت شناخته میشه و این هم شباهت زیادی داره به چیزی که میشه تو کتاب حکمت سلیمان فصل ۱۳ خواند.

یا معروف‌ترین این آیات توی نامه یهودا هستن که مربوط میشه به داوری خداوند به فرشتگان سرکش یا نزاع میکائیل با شیطان سر جسد موسی یا نزول خداوند با فرشتگان برای داوری گناهکاران.

این قسمت‌ها شباهت زیادی دارن به نامه خنوخ و همینطور به کتابی که به اسم عروج موسی معروف هستش.

جالب اینه که بعضی از این آیات، شباهت‌ زیادی دارن به کتب رسمی که کلیسای کاتولیک‌ و اورتدکس‌، یعنی بخش‌هایی که کلیسای پروتستان نپذیرفته اما بعضی از این آیات، به کتبی شباهت دارن که کلیسای کاتولیک و اورتدکس بجز اورتدکس اتیوپی، آنها را الهامی ندانسته مثلاً نامه خنوخ که یهودا ظاهرا داره بهش اشاره میکنه یا کتاب غیر رسمی عروج موسی.

وقتی بار اول این رو متوجه شدم از خودم پرسیدیم که چطور نویسنده‌های عهد جدید از چنین منابعی استفاده کرده که منابع پذیرفته شده‌ای نبودن؟ با اینکه وقتی اون کتب را می‌خونیم، گاهی با داستان‌هایی روبرو میشیم که ظاهرا افسانه‌‌ای یا غیرواقعی هستن.

اول از همه باید توجه کنیم که استفاده کردن از یک منبع، به معنای تأیید کامل همه آن نوشته نیست و یهودا هم اینجا یک آپوکریفا را به عنوان کلام الهام‌شده معرفی نمی‌کنه. نویسنده‌های کتاب مقدس گاهی از منابع تاریخی یا ادبی دوران خودشان استفاده می‌کردند مثلا وقتی عهد جدید را می‌خونیم، می‌بینیم پولس تو صحبت‌هاش تو آتن از شعر شعرای یونانی استفاده میکنه تا نظر مردم را نسبت به داوری آینده جلب کنه.

پس شاگردها از داستان‌ها یا صحبت‌هایی استفاده میکردن تا مردم از این تصاویر و اصطلاحات، بتونن یک موضوع را درک کنن.

پس سوال اصلی این نیست که یک نویسنده از چه چیزی استفاده کرده، بلکه این است که چطور از آن استفاده کرده و آیا پیام اون با حقیقت خدا هماهنگه یا نه!

ما ایمان داریم که کتاب مقدس توسط انبیا به الهام روح خدا نوشته شده و خداوند از این کلام برای شناخت خودش به ما و نجات‌‌مون استفاده میکنه.

وقتی به جلوتر میایم از دوران رسولان و به دوران اصلاحات میرسیم، پذیرش یا رد کردن این کتب بین مسیحیان اهمیت بیشتری پیدا کرد.

کلیساها درباره آنها به نتایج متفاوتی رسیدند، کلیسای کاتولیک تو شورای ترنت سال ۱۵۴۶ آنها را به عنوان کتاب‌های قانونی تعریف کرد، اما پروتستان‌ها که به کتاب‌های عهد عتیق توجه کردن، متوجه شدن که این کتب اضافه، تو مجموعه کتاب مقدس عبری وجود ندارند، در نتیجه، آنها را از کتاب‌های قانونی جدا کردند.

وقتی تاریخ این کتب را نگاه می‌کنیم، قدیمی‌ترین بخش‌های آن حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد تخمین زده میشه و برخی نوشته‌ها ممکن است تا حدود قرن اول میلادینوشته شده باشن و این موضوع مهمه چون میتونن اطلاعات ارزشمندی درباره وضعیت فکری، مذهبی یا تاریخی یهودیان در دوره بین عهد عتیق و عهد جدید بهمون بدن. مثلاً کتاب‌های مکابیان اطلاعات تاریخی مهمی درباره تاریخ یهودیان بهمون میده.

پس اگه ایمان مسیحی پروتستان داریم، وقتی با کتابی مثل مکابیان‌ها یا طوبیت یا حکمت سلیمان روبه‌رو می‌شیم، نباید خیلی سریع بگیم که:

چون اینها کتاب در کتاب مقدس نیستن، پس هیچ ارزشی ندارن. موضوع به این سادگی نیست.

این نوشته‌ها بخشی از کتاب مقدس عبری یا کلیسای پروتستان نیستند، اما از نظر تاریخی و شناخت وضعیت مذهبی یهودیان تو دوره قبل از مسیح و دوران نزدیک عهد جدید، می‌توانند ارزش زیادی داشته باشند.

پس یک مسیحی باید بین ارزش تاریخی یک نوشته و الهامی بودن یک نوشته تفاوت قائل بشه.

وقتی شروع به بررسی تاریخیِ کتاب مقدس و شکل‌گیری‌اش می‌کنیم، شاید اولش سؤالات و سوءتفاهم‌های زیادی پیش بیاد؛ اما پیدا کردن جواب‌ها از دل تاریخ، نگاه ما رو به کتابی که بهش ایمان داریم عمیق‌تر و روشن‌تر می‌کنه. امیدوارم این برنامه‌ها براتون جذاب بوده باشه و درهای جدیدی رو توی زندگی روحانی و رابطه‌تون با خداوند باز کرده باشه. اینکه حتی نگاه کردن به کتبِ خارج از متنِ رسمی هم می‌تونه به ما کمک کنه تا در شناخت، فهم و ایمانمون به خداوند قدم‌های محکم‌تری برداریم.

برکت خداوند با شما باشه.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

سلام دوستان عزیز

متشکرم که هنوز شما را همراه خودمون داریم.

این برنامه قراره متفاوت باشه با پادکست‌هایی که تا امروز آماده‌اشون کردیم چون مربوط میشه به موضوعی که از اول در کلیسا در مورد ماهیتش اختلاف وجود داشته، یعنی کتبی که درباره ورودش به کتاب مقدس، شک و تردیدهای زیادی وجود داشت و هنوز هم کلیسا در موردش اختلاف نظر داره.

ممکنه اطلاع داشته باشید، که کتاب مقدس در کلیسای پروتستان با کلیسای کاتولیک و اورتدکس، از نظر تعداد مشابه نیست و تو کلیسای کاتولیک و اورتدکس کتب دیگری هم تو کتاب مقدس وجود داره که اصلاح‌گرای پروتستان، آنها را الهامی ندانستن و حاضر به پذیرش آنها نشدن.

اصلاحاً این کتاب‌ها تو کلیسای کاتولیک به اسم قانون ثانی شناخته میشه و ارزش بالایی داره اما تو کلیسای پروتستان به اسم کتب آپوکریفا یا مشکوک یا جعلی معروف شده.

چیزی که قبل از هر چیز باید  بدانیم اینه که وقتی میگیم «آپوکریفا»، این کلمه در طول تاریخ همیشه معنای ثابتی نداشته. اول این کلمه بیشتر به معنی «پنهان و اسرارآمیز» بود و به نوشته‌هایی اشاره داشت که تو دسترس همه نبوده و فقط مختص افراد خاصی یا فرقه و گروه خاصی بوده اما بعداً برای نوشته‌های خارج از کتاب مقدس یا جعلی استفاده شد و این امروز بین پروتستان‌ها، به مجموعه‌ای از نوشته‌های تو دوران عهد عتیق اشاره داره تو زمان سکوت که نبی دیگه‌ای تو اسرائیل ظاهر نشده بود.

این کتب که حدود ۱۴ تا هستن (البته باز هم تو تعداد و ترتیبشون اختلاف نظر هست) ۱۱ مورد تو نظر کلیسای کاتولیک روم قانونی محسوب می‌شوند.

از این کتب، قسمت‌هاییش تو عهد جدید مستقیم یا غیر مستقیم ازشون نقل میشه که این سوال رو به وجود میاره که آیا نقل شدن این بخش‌ها، آیا دلیلی بر الهی بودن اونا نیست؟

قبل از گرفتن پاسخ این سوال، بهتره کمی به تاریخ و اتفاقاتی که افتاده نگاه کنیم تا بهتر بتونیم تصمیم بگیریم.

اول از میخوایم به دیدگاه یهودیان نگاه کنیم که این کتب برای آنها چه جایگاهی داشتن یا دارن!

قرن‌ها قبل از مسیحیت، یهودیان به دو گروه تقسیم شدن. آنهایی که در اسرائيل زندگیشون را ادامه میدادن و کتاب مقدس را عبری می‌خواندند و این همان مجموعه‌ای هست که پروتستانت‌ها قبول دارن. البته تو تعداد یا ترتیب تفاوت‌ وجود داره، بعضی کتب با هم یکی هستن تو عبری اما تو مسیحیت، اونها هم جدا و تبدیل به ۲ کتاب شدن مثل اول و دوم سموئیل یا تواریخ.

گروه دوم، یهودیانی بودند که خارج از اسرائیل یا تبعید زندگی می‌کردن و به زبان یونانی صحبت می‌کردن. از جایی که خیلی‌هاشان دیگه زبان عبری را بلد نبودن، این نیاز حس شد که کتاب مقدس به یونانی ترجمه بشه پس ترجمه هفتاد یا «سپتوجنت» شکل گرفت.

برخلاف تصور اینکه این کتاب‌ها بعدها به مرور زمان اضافه شدن، این کتب تو سنت یهودیان یونانی‌زبان به‌ خصوص تو اسکندریه از همان اول حضور داشتن و به مرور تو مجموعه یونانی سپتوجنت ثابت شدند و برای یهودیان یونانی زبان، اهمیت بالایی داشتن اما تو سنت اسرائيل وزن و جایگاهی هیچوقت به اندازه تورات نداشتن اما شناخته شده بودن.

حالا، بعد از تخریب اورشلیم، رهبران یهود برای نگه داشتن اتحاد و یک‌پارچگی قوم و خطر حل شدن و از بین رفتن هویت یهودی، تصمیم گرفتن که تنها به کتاب مقدس عبری استناد کنند و از آن هم برای حفظ هویت قوم خود استفاده کنند پس، نسخه ترجمه هفتاد و تمامی کتب اضافه شده کنار گذاشته شد.

بیشتر این کتاب‌ها یونانی نوشته شدن اما نه همه‌اشون.

مثلاً شواهدی وجود داره که ممکنه متن اصلی بعضی از آنها، به عبری یا آرامی بوده است. مثلا، کتاب‌های طوبیت، یهودیت، ابن سیراخ، باروک و اول مکابیان در موردشون چنین نظری وجود داره.

یکی از جالب‌ترین این کتاب ابن سیراخ هستش. بخش بزرگی از متن عبری آن پیدا شد. پس می‌دانیم که دست‌کم بخشی از این نوشته‌ها اول به زبان‌های سامی نوشته شده بودن.

البته رد شدن این کتب، توسط رهبران یهودیان دلائل الهیاتی هم پشت خودش داشت مثلا:

دوران نبوت بعد از انبیایی مثل حجی و زکریا و ملاکی، حدود ۴ ق.م تمام شده بود و نبی دیگه‌ای ظهور نکرد که کلام نبوتی با خودش بیاورد و این رو توی تلمود هم بهش اشاره کردن.

پس کتبی مثل مکابیان و طوبیت و… با وجود زیبا بودن و اخلاقی بودنش، چون تو دوران نبوت نوشته نشده بودن، کنار گذاشته شدن.

یا برای رهبران اسرائيل، زبان عبری بخاطر وحی، مقدس بود و بیشتر کتبی که به آپوکریفا معروف بودن به زبان یونانی نوشته شده بودن. حتی جاهایی از این کتب، از نظر محتوا یا ساختار با شریعت، همخوانی نداشت یا داستان‌ها با جزئیات مشکوکی توش ثبت شده بود و به چیزهایی اشاره میشد که با دیدگاه مذهبی رهبران یکی نبود. پس اینها بخشی از دلائلی بودن که بعدا ترجمه هفتاد کنار گذاشته شد و همینطور کتب اضافه شده، ارزش سابق را دیگه نداشت.

الان به دوران شروع مسیحیت در قرون اول میرسیم:

بخشی از این اتفاقاتی که تو یهودیت افتاد، هم دوران با مسیحیت و رشد اون بود.

در قرن اول میلادی، ترجمه یونانی کتاب مقدس، محبوب‌ترین و پرکاربردترین متن بین مسیحیان و یهودیان خارچ از اسرائيل بوده. حتی یهودیانی که در اسرائیل زندگی می‌کردند هم به خاطر گسترش زبان یونانی گاهاً از آن استفاده می‌کردند. حتی وقتی به عهد جدید نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که نویسنده‌ها عهد جدید، وقتی می‌خواستند از عهد عتیق نقل ‌قول کنند، تو بیشتر موارد از همین ترجمه هفتاد استفاده می‌کردن، نه از متن عبری. این نشان می‌دهد که این نسخه، کتاب مقدسی بود که بین یهودیان یونانی زبان و مسیحیان، مرجعیت زیادی داشت اما بین یهودیان عبری زبان، همچنان متن عبری کلام وحی شده و کامل خدا بود و ترجمه یونانی، چنین مرجعیتی نداشت.

در بین پدران کلیسا تو قرون اول هم درباره جایگاه این کتب، نظرات متفاوت و ضد نقیضی وجود داشت. بعضی‌هاشون، برای این کتب ارزش زیاد و همتراز با کتاب مقدس را قائل بودن و بعضی‌های دیگه، مرز مشخصی بین این کتب و کتاب مقدس قائل بودن.

مثلاً کلمنت اسکندریه یا ایرینیوس  تو قرن دوم و سوم میلادی تفاوتی بین این کتب قائل نمیشدن و آنها را معتبر میدونست یا اوریجن هم همون دوران بود، همین نظر را داشت اما گفته بود که یهودیان عبرانی زبان این کتب را تو مجموعه رسیم کتاب مقدسشون ندارن.

آتاناسیوس بود که تو قرن سوم و چهارم، خط روشنی بین کتب رسمی و آپوکریفا کشید. اون ترتیب کتب عبری را تائيد کرد و کتب دیگر را الهمی نمیدانست هر چند نظرش این بود که این کتب میتونه برای افراد نو ایمان مفید باشه.

جروم که تو قرن ۴ و ۵ زندگی میکرد و اون مترجم کتاب مقدس به لاتین بود، نسخه ولگیت را آماده کرد و اصرار داشت که آپوکریفا تو کتب عبری نیستن و نباید آنها را کتب کلیسایی دانست یا برای تائید تعلیمی ازشون استناد کرد اما بخاطر فشار کلیسا، اون کتب را هم ترجمه کرد و در نهایت، آگوستین هم تو همان دوران، تو شورای کارتاژاین کتب را به عنوان بخشی از کتاب مقدس عبری پذیرفت و دائما از آنها تو نوشته‌هاش استناد میکرد.

این بخش اول در مورد کتب قانون ثانی و آپوکریفا هست و باقی این موضوع را تو بخش دیگه‌ای بررسی میکنیم. امیدوارم که همچنان شما را کنار خودمون داشته باشیم.

متشکرم تا بعد.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

#کلمه_حیات

#کتاب_مقدس

#نامه_یهودا

#رساله_یهودا

#عیسی_مسیح

#تعلیم_کتاب_مقدس

#تفسیر_کتاب_مقدس

#ایمان_مسیحی

#زندگی_مسیحی

#مسیحیت

#عهد_جدید

#آپوکریفا

هر مسیحیتی، مسیحیت نیست

وقتی به فرقه‌های مختلف مسیحی نگاه می‌کنیم، با گروه‌هایی روبرو می‌شویم که مدعی ایمان مسیحی هستند، اما تعالیم آن‌ها تفاوت زیادی با کتاب مقدس دارد یا حتی کتاب‌های مخصوص به خود را به عنوان کلام الهام‌شده دارند. این دست از تعالیم شاید در ایران کمتر دیده شود، اما در اروپا، آمریکا و حتی آفریقا حضور پررنگ‌تری دارد.

این نوع اعتقادات را حتی تو قرن اول میلادی یعنی تو کتاب اعمال رسولان و نامه‌ها می‌بینیم. از شریعت‌گرایانی که تعالیم پولس را زیر سؤال می‌بردند، تا «شمعون جادوگر» که به دنبال خریدن روح‌القدس برای منافعش بود که ظاهرا بعدها خیلی تاثیرگذار میشه طوری که بعدها، ایرینوس، یکی از پدران کلیسا، او را پدر بدعت‌ها میخونه و بعضی از سنت‌های مسیحی هم اونو با شروع جریانهای که بعدها به گنوسی‌گری شناخته شد، مرتبط میدانن. حتی تو نامه‌ یهودا یا نامه‌های یوحنا و پطرس هم اشاره‌هایی به ضد این نوع تعالیم دیده میشه.

آیات امروز هم مستقیماً به همین تفکرات ربط داره. گرچه اسمی برده نمیشه از شخصی اما می‌تونیم این نوع تعالیم را بعدها به طور خاص تو گنوسی‌ها و پیش گنوسی‌ها ببینیم. بیاید به آیات ۸ تا ۱۰ نامه یهودا نگاه کنیم:

به همین منوال این اشخاص رؤیاها و خواب‌هایی می‌بینند که آن‌ها را به آلوده ساختن بدن‌هایشان وادار می‌کند. اقتدار الهی را قبول ندارند و به موجودات سماوی اهانت می‌کنند. حتّی فرشتۀ اعظم میکائیل، وقتی بر سر جسد موسی با ابلیس مجادله می‌کرد، جرات نداشت او را با اهانت محکوم سازد، بلکه فقط گفت: «خداوند تو را توبیخ کند». ولی این اشخاص امروز به آنچه که نمی‌فهمند اهانت می‌کنند و آنچه که آن‌ها مثل حیوانات از روی غریزه درک می‌کنند، باعث هلاکت آن‌ها می‌شود.

۱. دیدن رؤیاها و مکاشفات

۲. آلوده کردن جسم به گناه

۳. رد کردن اقتدار الهی

۴. تو‌هین به فرشتگان و موجودات سماوی

این‌ها خصوصیاتی افرادی بود که خودشان را مسیحی می‌دانستند، اما در عمل هیچ رابطه‌ای با خداوند نداشتند.

اولین نکته اینه که هر چیزی که اسم مسیحیت رو خودش گذاشته، لزوماً مسیحیت نیست.

از همون قرن اول، افرادی بودند که خودشون را در میان ایمانداران می‌دانستند، اما تعالیم و زندگی‌شون نشان می‌داد که از حقیقت انجیل فاصله گرفته‌اند. خیلی از خصوصیات را تو تاریخ بعدها در گنوسی‌ها میبینیم که به شکل منسجم‌تری ظاهر میشه.

اولین چیزی که بهش اشاره میشه رویا و مکاشفه دیدن‌هاشونه.

یهودا آنها را رویا بین میخونه چون ظاهراً آنها مدعی این بودن که تجربیات یا مکاشفات خاصی داشتن که آنها را متمایز از بقیه مسیحیان میکنه اما ادعاها آنها با اخلاقیات و رفتار و قدوسیت خدا یکسان نبود.

در ایمان مسیحی، صرف داشتن یک تجربه روحانی، رؤیا یا مکاشفه، دلیل بر این نیست که چیزی حتماً از طرف خداست. اگر کسی بگه من خواب دیدم، مکاشفه داشتم یا خدا این رو به من گفت، ما باید ببینیم آیا چنین چیزی با کلام خدا و شخصیت و قدوسیت خدا هماهنگه یا نه. تجربه ما معیار حقیقت نیست، بلکه تجربه ما باید توسط حقیقت کلام خدا سنجیده بشه.

آن‌ها معتقد بودند چون روح انسان از بالا آمده و جسم چیزی پست و پلید است، پس هر کاری که با جسم خود بکنیم اهمیتی ندارد! به همین خاطر، یه عده‌ای از آنها سمت زهد شدید می‌رفتن و جسم‌شون را آزار میدادن، تنبیه میکردن تا روح از زندان جسم آزاد بشه و گروه دیگه که یهودا درباره‌شان صحبت میکنه، به سمت انحرافات شدید اخلاقی و جنسی کشیده می‌شدند چون میگفتن ما هر کاری بکنیم، به روح پاک ما اثری نداره. هر دو این گروه‌ دچار انحراف بودن یکی با شکستن و تنبیه جسم و اون یکی با غرق شدن تو گناه.

چیز دیگه، رد کردن اقتدار الهی هستش:

این نگاه هم باز مربوط میشد به تفکری که آنها نسبت به چیزهای جسمانی داشتن. برخلاف یهودیان که فرشتگان و قدرت‌های آسمانی را محترم میدانستن، این گروه با غرور و بی‌شرمی به قدرت‌های آسمانی توهین می‌کردند. آنها فکر میکردن جهان مادی که توش زندگی میکنیم، نه توسط خدای نیکو، بلکه توسط یک موجود پست‌تر و شرور آفریده شده و فرشتگان هم زندان‌بانان روح انسان‌ها هستن. پس از جایی که خودشان را از عالمی برتر از این دنیا می‌پنداشتند، قدرت‌های زمینی و آسمانی را فاقد اصالت می‌دانستند و دلیل بی‌حرمتی‌شان همین بود.

در ادامه، یهودا به نمونه‌ای اشاره می‌کند که ظاهراً برای ما ناشناسه: مجادله میکائیل با ابلیس بر سر بدن موسی. این بخش‌های تو کتاب مقدس پیدا نمیشه و ما ایمان داریم که این حقیقتیه که یهودا از روح خدا دریافت کرده بود. ما تو تثنیه می‌خونیم که خداوند موسی را تو دره‌ای تو سرزمین موآب دفن کرد که کسی از محل قبر اون با خبر نیست. همینطور تو مکاشفه فصل ۱۲ می‌خونیم که میکائیل، شیطان را از آسمان بیرون خواهد انداخت.

یهودا اینجا نشان می‌دهد که حتی میکائیل، با وجود جایگاه و قدرتی که داره، خودش شیطان را داوری نمیکنه بلکه میگه خداوند تو را توبیخ کند. این شبیه کاریه که داوود نسبت به شائول کرد وقتی که شائول از سلطنت به اسرائيل رد شد. داوود با اینکه وعده داشت که پادشاه اسرائيل باشه، اما حاضر نشد با روش خودش اون وعده را محقق کنه. بلکه منتظر زمان خداوند شد.

این خطری است که ما را تهدید می‌کند: گاهی میخوایم با افرادی که کار شیطان را دانسته یا نادانسته خدمت میکنن، با قدرت خودمان مقابله کنیم. اما کلام خدا بهمون میگه که انتقام از آن من است، من جزا خواهم داد. همونطوریکه میکائیل رفتار کرد، ما هم نباید شیطان را مسخره کنیم یا اسامی تحقیرآمیز یا لعنت به کار ببریم. این به این معنی نیست که ما نباید با تعالیم غلط یا کارهای شیطانی مقابله کنیم، بلکه ما نباید خودمان را جای خدا قرار بدیم و داوری را به خداوند بسپاریم. این کاری بود که خیلی از وقت‌ها تو اسلام انجام میدادیم و امیدوارم که این کاری نباشه که دیگه ازمون سر بزنه.

وقتی یهودا این افراد را محکوم می‌کند، در واقع هشدار میده که این تفکرات، یک انحرافه که پیروی از اون میتونه بهای سنگینی داشته باشه همونطوری که تو آیات بعد خواهیم خواند که افرادی گه اسمبا ترک کردن و کنار گذاشتن حقیقت، مجازات شدند.

چیزی که امروز از این آیات میخواد بهتون دوباره بگم اینه که این فقط یک هشدار درباره افراد قرن اول نیست. برای ما هم سه نکته مهم داره:

اول اینکه صرفاً مسیحی خواندن خودمون یا یک گروه، به معنی وفاداری به مسیح نیست؛ باید تعلیم و زندگی‌مون با کلام خدا هماهنگ باشه.

دوم اینکه هر رؤیا، مکاشفه یا تجربه روحانی‌ حتما از خدا نیست و باید با کلام خدا سنجیده بشه.

و سوم اینکه وقتی با شر یا تعلیم غلط روبه‌رو می‌شیم، باید برای حقیقت بایستم، اما داوری نهایی رو به خدا بسپاریم و خودمون جای خدا نشینیم.

امیدوارم که از این برنامه برکت گرفته باشید و می‌خوام دعوتتان کنم که همچنان در کنار ما بمانید و اگر کسی را می‌شناسید که این پادکست‌ها میتونه کمکش کنه، این برنامه‌ها را براش ارسال کنید.

خداوند به همه شما برکت بده.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

#کلمه_حیات

#کتاب_مقدس

#نامه_یهودا

#رساله_یهودا

#عیسی_مسیح

#تعلیم_کتاب_مقدس

#تفسیر_کتاب_مقدس

#ایمان_مسیحی

#زندگی_مسیحی

#مسیحیت

#عهد_جدید

#تعالیم_مسیحی

#تعلیم_غلط

#بدعت

#گنوسی_گری

#گنوسیسم

#رؤیا

#مکاشفه

#تشخیص_تعلیم

#حقیقت

#انجیل

#مطالعه_کتاب_مقدس

#مسیحیان_ایران

#روح_القدس

#قدوسیت

وقتی خداوند میگه: به یاد بیار!

گاهی از خودم می‌پرسم و شاید این سوال واسه شما هم پیش اومده باشه که: چرا ما دائما در حال تکرار تاریخ هستیم؟ با اینکه بارها با چشم خودمون دیدیم و تاریخ هم بهمون نشان داده که عاقبت پافشاری رو یه چیز اشتباه و مقاومت جلوی درستی چیه، اما باز هم همون راه را با اصرار ادامه میدیم.

فکر کنم فراموش‌کاری یا سرسختی و لجبازی، یکی از اصلی‌ترین چیزاییه که باعث میشه دائما اتفاقاتی بیفته که برامون خیلی خوشایند نیست. خیلی زود یادمون میزه که کجا بودیم، به چه قیمتی نجات پیدا کردیم و خدا چه کارهایی واسمون انجام داده. مثلا کتاب داوران را تو عهد عتیق بیاد بیارید. قوم اسرائیل وارث سرزمین کنعان شد، اما مدتی نگذشت که خودشان هم همون گناهانی را کردن که خدا به خاطر همون‌ها، کنعانیان را توسط خود قوم اسرائیل مجازات کرده بود. پس به خاطر این سرکشی‌ها، خدا از اقوام دیگه استفاده کرد تا قوم اسرائیل را مجازات کنه. این باعث می‌شد که یهودیان توبه کنن و برگردند و آرامش خدا دوباره بیاد، اما باز بعد از مدتی دقیقا همین چرخه و اتفاقات تکرار میشد.

در مزامیر بارها میخونیم: «اعمال خدا را به یاد بیاور و کارهای او را فراموش نکن.» قوم اسرائیل مدام به خاطر همین فراموش‌کاری‌ها و سرکشی‌هاشون توبیخ میشدن. این دقیقا همان چیزیه که یهودا،‌با سه نمونه مختلف سعی می‌کند به کلیسا یادآوری کنه و ما را بیدار نگه داره.

بیایید با هم به این بخش از آیات ۵ تا ۷ نگاه کنیم:

اگرچه شما این حقیقت را خوب می‌دانید، باز هم می‌خواهم یادآور شوم که خداوند با وجود آنکه قوم اسرائیل را به سلامتی از مصر بیرون آورد، بعدها آن کسانی را که ایمان نداشتند، نابود ساخت. همچنین خدا فرشتگانی را که مقام والای خود را حفظ نکردند و مکان اصلی خود را ترک نمودند، تحت ظلمت و در زنجیرهای ابدی نگاه داشته است تا در روز داوری محکوم شوند. همین طور شهرهای سدوم و عموره و شهرهای مجاور آنها که خود را به زناکاری و انحرافات جنسی تسلیم کردند، اکنون به عنوان عبرت در آتش جاودانی مجازات می‌شوند.

بیایید این سه نمونه را بهتر بررسی کنیم:

اولین نمونه، قوم اسرائیل هستن. این فکر ‌کنم بیشتر از بقیه واسه ما شناخته شده باشه.

یهودا تک تک کارهایی را که قوم اسرائیل انجام داده بودند جدا جدا ذکر نمیکنه. ما می‌دونیم که چقدر گله و شکایت کردن. یک روز واسه آب، یک روز واسه غذا، یا سراغ گناهانی مثل بت‌پرستی و زناکاری رفتند یا حاضر نشدن وارد سرزمین کنعان بشن و کلی اتفاق دیگه، اما یهودا همه این گناها را تو یک کلمه میبینه: بی ‌ایمانی. بی ‌ایمانی، منشا و ریشه همه گناهاشون بود.

دومین مورد، فرشته‌هایی هستند که به خاطر گناهشان جایگاهشون را از دست دادن.

فرشته‌هایی که زمانی تو نور خدا زندگی میکردن، الان باید تو زنجیر و تاریکی به سر ببرن. سوال نگران کننده اینه که: اگر موجوداتی با همچین جایگاه و رتبه‌ای، به خاطر گناهشون داوری شدن، انسان چطور میتونه تصور کنه که از پیامد گناهش در امان خواهد موند؟

و سومین مورد هم شهرهای سدوم و عموره و شهرهای اطراف آنها هستن. کتاب مقدس از ادمه و صبوئیم هم صحبت می‌کند که به خاطر همان گناهان از بین رفتن. نکته جالب اینه که شهرهای کوچک‌تر از شهرهای بزرگ‌تر تقلید میکنن و همان کارهای نادرست را انجام دادن و دقیقا همون نتیجه را هم دریافت کردن. اینجا یک نکته وجود داره: اگر افراد شناخته‌شده یا عده‌ای یک سری کارها را انجام بدن، اتوماتیک این تبدیل به یک الگو یا تبلیغ واسه بقیه میشه و برعکس، اگر کاریو انجام ندن، ممکنه بقیه هم آن کار را تکرار نکنن. این یک هشدار خیلی جدی است که اگر مردم بخواهن تو مسیر گناه قدم بردارن، حتی اگر میلیون‌ها نفر هم بخوان همون‌طوری ادامه بدن، باز هم این موضوع کمکی نمیکنه و خطرناکه، چون تعداد زیاد افراد، هیچ وقت مانع خشم و عدالت خدا نمیشه.

این به خادمین و معلمین هم خیلی جدی ربط پیدا میکنه چون وظیفه‌ای که خداوند از آنها انتظار داره این نیست  که دائما آموزه‌ها و تعالیم جدید اختراع کنن، بلکه باید همون حقایقی را که قبلا کتاب مقدس تعلیم داده را دوباره به مردم یادآوری کنن.

حقیقتی که یک وقتی به خوبی شناخته می‌شد، گاهی به تدریج و با گذشت زمان از خاطره‌ها محو میشه و حتی اگر کاملا هم فراموش نشده باشه، دیگر در عمل تاثیر خاصی روی زندگی و سبک زندگی افراد ممکنه نداشته باشه. به همین دلیله که ما دائما نیاز داریم حقایق کلام خدا را دوباره بشنویم، به یاد بیاریم و تو زندگی خودمان به کار ببریم.

می‌دانید، ما با همان خدایی روبرو هستیم که قوم اسرائیل باهاش طرف بودن. خداوند نسبت به کم‌ایمانی آنها دائما رئوف بود، نسبت به درخواست‌ها و شکایت‌های آنها صبر میکرد و دائما با فیض باهاشون برخورد میکرد، اما در نهایت، وقتی آنها تو بی‌ایمانی خودشون پافشاری کردن، خشم خدا شعله‌ور شد و آنها را داوری کرد.

این چیزها همانطوری که یهودا میگه باید واسه ما نمونه و عبرت باشد. افرادی که حتی دعوت شده بودند یا تو جایگاه خاصی قرار داشتن، به خاطر بی‌اعتنایی، سرکشی یا فراموش کردن جایگاهشان، همه چیزشون را از دست دادن. ما هم دقیقا به همین فیض خدا وابسته‌ایم و این بزرگ‌ترین تسلی واسمون میتونه باشه که خداوند تو ۱ قرنتیان ۱: ۸ وعده داده بهمون که:

او نیز شما را تا به آخر استوار خواهد ساخت تا در روز خداوند ما عیسی مسیح بی‌نقص باشید.

این وعده خداوند به ماست.

برکت و آرامش خداوند با همه شما باشد.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

آیا فیض مجوز گناه است؟

یکی از چیزهایی که خیلی وقت‌ها برای افراد غیر مسیحی یک سنگ لغزشه اینه که اگر مسیح همه گناهان ما را می‌بخشه، آیا این مجوزی برای گناه کردن نیست چون اون همیشه می‌بخشه؟

این چیزیه که ما اسمش را میزاریم سواستفاده از فیض، لغتی که اگرچه در کتاب مقدس نیامده اما معنی آن را میشه تو جاهای زیادی از جمله مثل نامه رومیان فصل ۶ دید، اینکه مسیحی تولد تازه یافته، کسی که طعم بخشش را واقعاً چشیده و از گناه آزاد شده، پس نمیتونه تو گناه زندگی کنه و توبه نکنه.

اما نسبتا زمان زیادی برده شد تا این موضوع واقعاً توسط افراد پذیرفته بشه چون فرهنگی که تو روم و یونان رواج داشت، کاملا بی بند و بارانه بود و افراد زیادی بودن که دوست داشتن هم مسیحیت را داشته باشن و هم لذت‌ها و گناهان قبل از توبه را.

این یکی از چیزهایی هستش که یهودا تو همون  آیات اول نامه‌اش بهش اشاره میکنه، گروهی که مدعی ایمان مسیحی هستن اما توبه حقیقی نکردن و دست از زندگی گناه‌آلود و ناپاکی جنسی‌اشون نکشیدن و حتی منکر خداوندی عیسی هستن.

بیاید آیات امروز از ۱ تا ۴ را نگاه کنیم و بعد ادامه بدیم.

از طرف یهودا، غلام عیسی مسیح و برادر یعقوب به برگزیدگانی كه محبوب خدای پدر هستند و در عیسی مسیح محفوظ می‌باشند. رحمت و آرامش و محبّت در میان شما روز افزون باد. ای دوستان عزیز، بسیار مشتاق بودم دربارهٔ نجاتی كه همهٔ ما با هم در آن شریک می‌باشیم به شما بنویسم، امّا ناگهان احساس کردم كه باید شما را تشویق کنم تا از ایمانی كه خدا یک‌بار برای همیشه به مقدّسین خود عطا کرده است، دفاع نمایید. زیرا عدّه‌ای مخفیانه به میان ما راه یافته‌اند. این اشخاص خداناشناس، فیض خدای ما را بهانه‌ای برای فساد اخلاقی خود قرار می‌دهند و یگانه مولا و خداوند ما، مسیح را منكر می‌شوند. کتاب‌مقدّس مدتها پیش محکومیت آنها را پیش‌بینی کرده بود و آن امروز واقع شده است.

یهودا اینقدر سریع سر موضوع اصلی میره که من رو یاد اشعیا میندازه که همون فصل‌های اول کتابش، بخاطر وضعیت روحانی یهودیان، همون اول سر موضوع اصلی میره بدون هیچ مقدمه‌ای.

افرادی وارد کلیسا شدن که در ظاهر مسیحی هستن مثل سایر افراد کلیسا اما مخفیانه چیزهایی را وارد جماعت خدا کردن که وقتی به اصل یونانی‌اش نگاه میکنیم، خیلی ترسناک میاد.

تو ترجمه دیگه این فساد اخلاقی فجور ترجمه شده که از اصل یونانی Aselgeia خیلی بیشتر از یک گناه ساده پنهانی هستش.

این لغت به معنای اینه که:

حضور این افراد با یک پرچم یا علامت و ظاهر و حرف‌های منحرفانه نبود بلکه مثل سایر ایمانداران در کلیسا وارد شده بودن، شاید حتی دعا میکردن و در مشارکت‌های خیلی فعال بودن اما رفته رفته چیزی که در دلشون مخفی کرده بودن را ظاهر کرده بودن.

چه دلیلی برای ادامه حضور آنها تو کلیسا وجود داشت؟

این سوءاستفاده از فیض خدا هست: اونها احتمالا معتقد بودند که چون خدا «فیاضه و گناهان را می‌بخشه»، پس ادامه دادن گناه اهمیتی نداره؛ یا یجورایی میشه گفت که فکر میکردن که فیض خدا «مجوزی هستش که هر نوع بی‌بندوباری جنسی را انجام بدن».

و یهودا میگه که حتی خداوندی عیسی را انکار کرده بودن.

موضوع این نیست که حتما شخص بگه عیسی خداوند نیست بلکه منظور اینه که آن‌ها اقتدار اخلاقی مسیح را در زندگی خودشون رد می‌کردند. احتمالا آن‌ها هم«مسیح نجات‌دهنده خودشان میدونستن، اما خودشان را آزاد میدین که هر طوری که میخوان (حتی با بی‌بندوباری جنسی) زندگی کنن.

میدانید حتی پطرس هم درباره این افراد هشدار داده بود و میگه این افراد با (فجور و انحرافات جنسی‌اشون) باعث بدنامی «ایمان مسیحی» شدن. این نشان میده که هر دو این رسولان با چه چالشی تو کلیسا روبرو شده بودن، نفوذ افرادی بوده که «آزادی مسیحی» را با «آزادی گناه و انحراف جنسی» اشتباه گرفته بودند.

میدانید این موضوع فقط بخاطر این خطرناک نیست چون که خودشان را درگیر این گناهان کرده بودن، بلکه خطرناک‌تر این بوده که یک الهیات غلط ساخته بودند تا بتوانند گناهان خودشان را خود را تحت پوشش «فیض خدا» توجیه کنند.

متاسفانه این موضوع امروز هم در جامعه دیده میشه، افرادی که خودشان را مسیحی یا تعمید گرفته یا حتی دارای مدارک الهیاتی گاها میدانن اما زندگی و رفتار آنها طوری هستش که مسیحیت را زیر انتقاد میبرن یا بدنام میکنن.

ممکنه که وقتی به زندگی خودمون نگاه کنیم، شاید رگه‌هایی از این نوع رفتارها را تو زندگی خودمون ببینیم. نه اینکه خداوندی مسیح را با رفتارمون انکار کنیم اما چیزهایی تو زندگیمون باشن که برای افرادی که میدانن ما مسیحی هستیم، سنگ لغزش باشه. رفتار ما تو جامعه، یا نوع کار کردنمون، رفتارمون با همسایه‌ها یا خانواده‌امون یا ….

خداوند نجات دهنده پر محبت ما هست که ایمان داریم به عدالت اون و قدوسیت اون که با فیض خودش ما را نجات داده و ما را به سمت نور عجیب خودش کشانده و این خداوند از ما خواسته که ما هم نور باشیم برای این دنیا.

انجیل متی میگه:

بگذارید نور شما بر مردم بتابد تا اعمال نیکوی شما را دیده، پدر شما را که در آسمان است تمجید نمایند

همیشه دفاع ما از ایمان مسیحی‌امون، با بحث‌های الهیاتی نیست بلکه بزرگترین دفاع ما کاری هستش که مسیح تو زندگی ما شروع کرده. اینه که خیلی وقت‌ها دنیای تاریک را با این سوال روبرو میکنه که چرا ما مثل دنیا خودمون را درگیر چیزهای بیهوده و باطل نمی‌کنیم و چرا متفاوت هستیم؟ چرا ما این آرامش را داریم در دل طوفان‌هایی که شکل میگیره.

بزارید نور مسیح در شما به دنیا بتابه.

برکت خداوند با شما باشه.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

مقدمه نامه یهودا

سلام دوستان

من امین افشارنادری هستم از کلمه حیات و امیدوارم که همچنان شما را کنار خودمان داشته باشیم تو بررسی کلام خدا.

اینبار قراره به یکی از کوتاه‌ترین نامه‌های عهد جدید را بررسی کنیم، نامه یهودا که با وجود کوچک بودنش، پیام خیلی جدی و عمیقی داره درباره حفظ کردن ایمان، موضوع تعلیم صحیح اهمیت داشتن زندگی مقدس و بازگشت خداوند.

تو طول تاریخ کلیسا، نامه یهودا یکی از بخش‌هایی بوده که برای ورود به کانون عهد جدید، چالش‌های زیادی رو پشت سر گذاشت مثل نامه‌های یعقوب و ۲ پطرس و حتی درباره الهامی بودن اونها بحث‌های زیادی در قرون نخست میلادی وجود داشته.

یکی از مهمترین دلائل، استفاده یهودا از مطالبی هست که تو نوشته‌های یهودی خارج از عهد عتیق پیدا میشه. مثلاً آیات ۹ و ۱۴ که از نوشته‌های کتب رسمی یهودیان یا کلیسا نیست، حالا قراره درباره این موضع مفصل‌تر صحبت کنیم اما نوشته‌های آپوکریفا یا قانون ثانی که تو بعضی فرقه‌های مسیحی مثل کاتولیک و ارتدوکس جایگاه متفاوتی دارن اما کتب عروج موسی یا خنوخ «کتب سوداپیگرافا»، بخشی نیست که در کتب مقدس وجود داشته باشن.

همین موضوع باعث شد بین مسیحیان درباره جایگاه این نامه سؤال‌هایی مطرح بشه؛ واسشون این مهم بود که چطور ممکنه یک نوشته الهامی از منابعی استفاده کنه که تو مجموعه کتاب‌های مقدس یهودیان قرار نداشتند. البته  باید بدانیم که این سوال‌ها باعث نشد کلیسا بدون بررسی این نامه‌ها را بپذیرد، بلکه تو بررسی شواهد مختلف و گذشت زمان، نامه یهودا به عنوان یکی از کتاب‌های قانونی عهد جدید شناخته شد.

نویسنده این نامه یهودا هستش که تو آیه اول خودش را بنده عیسی مسیح و برادر یعقوب معرفی می‌کند. در عهد جدید چند نفر با نام یهودا وجود دارند؛ در انجیل لوقا فصل ۶ و همچنین در اعمال رسولان، از یهودا برادر یعقوب در میان رسولانی که عیسی انتخاب کرد نام برده شده است. از طرف دیگر، در سنت کلیسا برای مدت طولانی بسیاری باور داشتند که نویسنده این نامه همان یهودایی است که برادر عیسی بوده. اما این موضوع با این پرسش روبه‌رو میشه که تو در انجیل متی و مرقس، از برادران عیسی نام برده شده و گفته شده که آنها در ابتدا به او ایمان نداشتند پس تو زمان انتخاب شاگردها، اونها هنوز بی ایمان به عیسی میتونستن باشن گرچه ممکنه که بعدها به عیسی ایمان آورده باشن. پس تو طول تاریخ، درباره هویت دقیق یهودای نویسنده این نامه دیدگاه‌های مختلفی وجود داشته.

با این وجود، بعد از بررسی‌های طولانی، کلیسا این نامه را به عنوان بخشی از کلام خدا پذیرفت. یک چیزی که میخوام بهتون بگم اینه که هدف ما تو این برنامه‌ها، بررسی کردن تمام جزئیات تاریخی یا پاسخ به همه پرسش‌ها مربوط به تاریخ کلیسا نیست. این موضوعات مهم هستند، اما هدف اصلی ما این است که با ایمانی که به کلام خدا داریم، دنبال برکتی باشیم که خداوند میخواد بهمون بده با کلام خودش چون اطمینان داریم که خداوند برای شناخت خودش، رشد روحانی ما و هدایت کلیسا کلام خودش را حفظ کرده.

پس می‌خواهیم ببینیم خداوند امروز از طریق این نامه با ما چه صحبتی میکنه.

از آیه اول می‌توانیم ببینیم که یهودا گروه خاص و محدودی از مسیحیان را در نظر نداشته است، بلکه به همه کسانی است که به عیسی مسیح ایمان آورده‌اند نوشته.

همینطور به نظر میاد تعالیم نادرستی که یهودا با آنها مقابله می‌کند، تنها یک مشکل محلی و محدود نبود. یهودا میگه که ابتدا قصد داشت درباره نجاتی که همه ایمانداران در آن شریک هستند بنویسد، اما شرایط او را وادار کرد که ایمانداران را تشویق کند تا برای ایمانی که یک ‌بار برای همیشه به مقدسین سپرده شده است، ثابت قدم بمانند. مشکل اصلی، گروهی بودند که وارد کلیسا شده بودند، اما زندگی و تعلیم آنها با حقیقت انجیل هماهنگ نبود. آنها خداوندی عیسی مسیح را انکار می‌کردند و فیض خدا را بهانه‌ای برای رفتارهای گناه‌آلود اخلاقی و جنسی خودشون قرار داده بودند.

ما دقیقاً نمی‌دانیم این افراد چه گروهی بودند، اما از سخنان یهودا می‌فهمیم که مشکل آنها فقط یک اختلاف فکری ساده نبود، بلکه تعالیم آنها بر زندگی اخلاقی ایمانداران نیز تأثیر می‌گذاشت. شباهت زیادی میان نامه یهودا و بخش‌هایی از نامه دوم پطرس وجود دارد که نشان میده که کلیسای نخستین با خطرات مشابهی روبه‌رو بوده و خداوند از طریق شهادت‌های مختلف، قوم‌اش را نسبت به این خطرها آگاه کرده.

همینطور درباره تاریخ نگارش این نامه هم دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد اما احتمالش هست که قبل از تخریب اورشلیم تو سال ۷۰ میلادی این نامه نوشته شده باشه چون این نامه هشدارهایی درباره مجازات گناهکاران صحبت میکنه و اگر اورشلیم خراب شده بود، میتونست از این موضوع برای تائید صحبتش‌اش استفاده کنه.

اما مهم‌تر از همه اینها، پیام خود نامه هست: ایمانداران باید در ایمان ثابت بمانند، حقیقت را بشناسند، زندگی مقدسی داشته باشند و در میان تعالیم گوناگون این دنیا، به عیسی مسیح وفادار بمانند.

پس در این مطالعه، در کنار توجه به زمینه تاریخی، می‌خواهیم قلب خود را باز کنیم تا ببینیم خداوند امروز چگونه ما را دعوت می‌کند که برای ایمان خود بایستیم، در محبت خدا بمانیم و منتظر رحمت خداوند ما عیسی مسیح برای حیات جاودانی باشیم.

خوشحال میشم که تا انتهای این نامه با ما باشید.

برکت خداوند با شما.

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی

#رساله_یهودا

#تعلیم_کتاب_مقدس

#ایمان_مسیحی

آیا حقیقت به ما شهادت می‌دهد؟

چند روز پیش یک جلسه خاص تو کلیسا داشتیم که یک پسر جوان ۱۷ ساله تو کلیسا داشت شهادت میداد که چطور خداوند از تیم اونها داره استفاده میکنه که تو خیابان به مردم بشارت بدن و بینشان کتاب مقدس را پخش کنن. اون خودش از بیماری کوئيد طولانی مدت شفا گرفته بود و داشت کلیسا را تشویق میکرد که به خیابان بیان و به مردم بشارت بدن.

این خیلی زیبا و الهام بخشه که افراد جوانی رو ببینم که اینقدر تو اطاعت و محبت خداوند زندگی میکنن با اینکه سن زیاد یا حتی تجربه زیادی ممکنه نداشته باشن، حتی برای مشایخ یا اعضای با تجربه کلیسا الهام بخش هستن.

خیلی وقت‌ها تو کلیسا، افرادی پیدا میشن که تو زندگی خداترسانه یا حتی رفتارشون، برای همه حتی خادمین و رهبران کلیسا الهام بخش هستن.

چیزی شبیه این رو ما امروز تو پادکست پایانی از نامه سوم یوحنا می‌خونیم.

یوحنا درباره شخصی به اسم دیمتریوس میگه که نه تنها مردم یا خود یوحنا به زندگی مسیحانه اون شهادت میدن حتی میگه که خود حقیقت هم بهش شهادت میده.

بیاید آیات امروز رو ۱۱ تا ۱۵ بخونیم:

ای دوست عزیز، نیکویی را دنبال کن، نه بدی را. شخص نیکوکار فرزند خدا است؛ بدکار هرگز خدا را ندیده است. همه از «دیمیتریوس» به نیکی سخن می‌گویند و حقیقت هم بر آن شهادت می‌دهد، و ما نیز گفتار آن‌ها را تأیید می‌کنیم و تو می‌دانی که شهادت ما قابل‌ اعتماد است. مطالب زیادی هست که باید برای تو بنویسم، امّا نمی‌خواهم آن‌ را با قلم و مرکب روی کاغذ بیاورم. امیدوارم تو را خیلی زود ببینم و روبه‌رو با هم صحبت کنیم. صلح و آرامش بر تو باد. دوستانت سلام می‌رسانند، به یکایک دوستان ما سلام برسان.

تو نامه سوم یوحنا ما تا حالا با سه شخصیت آشنا شدیم. غایوس که این نامه بهش نوشته میشه و تشویق میشه که همچنان مبشران را بپذیره و اونها را حمایت کنه، شخصیت دوم دیوترفِس رسیدیم که احتمالا از رهبران کلیسا بوده و کاملا متفاوت عمل میکرد و حتی افراد را به راحتی بخاطر پذیرش مبشران، اخراج میکرد و الان با شخصیت سوم یعنی دیمتریوس آشنا میشیم که یوحنا اونو شخصی میخونه که هم مردم و هم حقیقت به زندگی و رفتار اون شهادت میدن.

من فکر میکنم افتخار بزرگیه وقتی یک رسول درباره کسی اینطوری شهادت بده. هر کسی دوست داره چنین چیزی در موردش گفته بشه نه چیزی که درباره دیوترفیس گفته میشد.

در دنیای مسیحی، شهرت خوب به تنهایی کافی نیست؛ مهم اینه که شهرت بر چه پایه‌ای بنا شده است. یوحنا این شهادت رو درباره دیمتریوس تو سه جنبه میگه که داشتن این سه، الگویی واسه همه امروز میتونه باشه:

۱. شهادتی مردم: همه درباره دیمیتریوس نیکو سخن می‌گویند. در کلیسا، رفتار ما مثل یک کتاب بازه که همه می‌خوانند. دیمتریوس کسی بود که در روابط روزمره‌اش، اعتماد دیگران را جلب کرده بود. گاهی میگیم «حرف یا نظر مردم مهم نیست»، اما واسه یک مسیحی، داشتن رفتار درست و خوشنامی، نشانه صداقت است.

۲. شهادتی حقیقت: یوحنا میگه خود حقیقت نیز بر او شهادت می‌دهد. این عمیق‌ترین بخش شهادت است. ممکنه کسی تو ظاهر خوب رفتار کند و محبوب جمع باشد، اما «حقیقت» (یعنی همان کلام خدا و روح‌القدس) بر همه رفتارهای اون مهر تأیید نزند. زندگی کردن طوری که حقیقت به ططرف شهادت بده، این چیز خیلی بزرگی هستش.

۳. تأیید رهبری یا رسول کلیسا: یوحنا میگه ما نیز بر او شهادت می‌دهیم. یوحنا به عنوان یک رهبر باتجربه، از دیمتریوس حمایت می‌کند. این خیلی زیباست وقتی رهبران کلیسا، خادمین جوان و وفادار را می‌بینند که نه تنها آن‌ها را تشویق کنند، بلکه جلوی بقیه هم به ایمان و رفتارشان شهادت دهند. این همان چیزیه که به افراد انگیزه میده تا تو وفاداری به خداوند بمانن.

شاید امروز دیگه کسی نامه رسمی درباره من و تو ننویسد، اما زندگی ما هر روز، در حال نوشتن شهادتی واسه اطرافیان‌مان هستش. سوال اینجاست که: «آیا حقیقت زندگی ما، با آن چیزی که دیگران از ما می‌بینند، هم‌خوانی دارد؟ آیا همسایه هامون، دوستانمون یا همکاران و کلیسامون اینو رو میتونن توی ما ببینن؟

خداوند ما را دعوت می‌کند که نه بدی، بلکه نیکویی را دنبال کنیم. بیایید مثل دیمتریوس باشیم؛ کسانی که وقتی اسمشون برده میشه، تائید حقیقت خدا رو تو زندگی‌شان دارن.

با این پادکست نامه سوم یوحنا هم تمام میشه و میخوام براتون دعا می‌کنم که خدمت‌تان یا زندگیتون، هر جا که هستید، به خاطر محبت، به خاطر وفاداری به حقیقت و به خاطر تواضع‌ و فروتنی‌اتون اسم برده شه.

برکت خداوند با شما باشد.

آمین

Social Media:

Website: https://kalameye-hayat.com

Telegram: https://t.me/KalameyeHayatofficial

Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCyhbpNCwyvva-yH1gwFNw1w/videos

#پادکست_مسیحی