Eflatun gözlerinin olduğunu bilmiyordum,

Gece yarısını yaşamaktan yorgunum,

Ben değiştim biliyorum, hem sakal bıraktım

Şiirlerim külrengi kumrular gibi uçuyorlar

Paris’in gökleri aklımı başımdan alıyor

Bana seni, senden evvelki kızı hatırlatıyor,

Işıklar kırmızı yandığı zaman duracaksın

Ben değiştim, biliyorum, hem sakal bıraktım

Ölsen tanıyamazdın,

Burnumun dibinden geçti, geçen gün beni tanıyamadı

Oysa sabah-akşam üçümüz viyana kahvesi ve sıcak rom içerdik

Üstelik o krapfen severdi,

Güzel olurmuş 

Neden ve nasıl sevdiğini anlayamadım gitti

Yalnızlıktan da kurtulup yalnız kalmak isterim

Montmartre metrosu civarında seni gözden kaybettim

o yine arkanda mıydı?

Hiç dikkat etmedim

Bir gazete aldım ama evde okuyacağım

Mağrur bir totem gibi sussam, konuşmasam

Ve türküm kaybolsa, sessizliğin hırçın türküsü

Ve ben unutulsam,

Ve yazdığım şiirler,

Senin için yazdıklarım, herkes için yazdıklarım

Eski padişahlar gibi unutulsa birer birer

Ve ben seni unutsam, hiç hatırlamasam hiç mi hiç

İhanetini hatırlamasam, şehvetini hatırlamasam

Ellerim oldum olasıya seni unutsalar,

Eflâtun gözlerini bir Grog kadehinde unuttum