Dostum benim, dostum benim,

Hastayım, ama çok hastayım.

Bilmiyorum nerden kaptım bu ağrıyı.

Rüzgâr mı bu ıslık çalan?

Yoksa çiseler gibi eylülde bir ormana

Serpilen beynime alkol mü?

Kara adam

Kara, kara

Kara adam

Yerleşiyor yatağımın kenarına

Kara adam

Uyku vermiyor gece boyunca.

Kara adam

bir kitapta gezdiriyor parmağını

Ve yüzüme mırıldanıyor burnundan

Bildiriyor bana yaşamını

Kara adam,

Kara, kara!

"Kulak ver, dinle - diyor,

Solumayla mırıldanıyor yüzüme -

Olağanüstü düşünceler ve

Planlarla dolu kitap.

En ağulu türden (yavaşla)

Yağmacıların ve şarlatanların Ülkesinde yaşadı Bu adam.

Bu ülke aralık ayında

Bu adam bir macerasever,

İnce o, sevecen,

Ve üstelik şair,

Çok az da olsa

Çevik, atılgan gücü,

Mutluluk - der -

Usun ve ellerin uzluğudur.

Çirkin ruhlar bütün Biçilmiştir bahtıkaralara.

Zararı yok,

Varsın sayısız acı Doğursun kırık 

Ve yalan davranışları.

Fırtınalarda, tipilerde,

Buzlu ayazında günlük yaşamın,

En ağır kayıplarda...

Kara adam

Yüzümde bakışlarını donduruyor.

Ve uçuk bir mavilikte Kısıyor gözlerini

Hatırlamak istiyor sanki Bir hırsız ve düzenbaz olduğumu,

Dostum benim, dostum benim,

Hastayım, ama çok hastayım.

Bilmiyorum nerden kaptım bu ağrıyı,

Rüzgâr mı bu ıslık çalan?

Ve işte bu kara adam

Yerleşiyor benim koltuğuma,

Hafiften kaldırıyor silindir şapkasını

"Kulak ver, dinle! -

Homurdanıyor, dikiyor bakışlarını,

Eğiliyor gövdesiyle

Hırıldıyor daha yakından.

Ben görmedim hiçbir zaman,

Hergeleler arasında,

Böyle aşırı ve sersemce Acı çeken birini uykusuzluktan.

Diyelim, ah ben yanıldım!

Bugün ayışığı var ne olsa.

Daha ne gerekiyor bu dünyaya?

Kalçalarıyla salınıp gelse o kadın,

Okur muydun sen

Süzgün ve mahmur liriklerini?

Kara adam!

Sen iğrenç bir konuksun.

Uzun süredir yaygın Bu ünün senin.

...Ay öldü,

Mavileniyor pencerede tan.

Ah, sen, gece!

Ne diye, 

gece, her şeyi yıktın!

Ayaktayım, başımda silindir şapkam.

Yanımda yok kimse.

Yalnızım.

Ve kırık ayna.