Op 8 november lanceerde het European Radical Theology Network zichzelf in Utrecht, in een kleine bijeenkomst van ca. 15 mensen uit 6 verschillende Europese landen (en 1 Amerikaan). Barry Taylor (UK) en Peter Rollins (IRL) openden de bijeenkomst. Een enerverend gesprek volgde en de avond werd afgesloten met een vanuit het gesprek ontwikkelde omschrijving - een statement, zogezegd - van wat het ERTN onder radicale theologie verstaat.Je hoort hier de 'opening talks' van Barry en Peter en het statement.__________________

EOn November 8 the European Radical Theology Network launched itself in Utrecht, The Netherlands, in a small gathering of approximately 15 people from 6 European countries (and one American). Barry Taylor (UK) and Peter Rollins (IRL) opened the gathering. An interesting conversation followed, after which the evening ended in a statement, or working hypothesis, if you will, on what the ERTN sees as radical theology.You're listening to Barry and Peter's opening talks and the statement.

The introductory text is in Dutch.

Lezing van Peter Rollins op het Geestdrift Festival 2019.Muziek: Looped Exodus

Op een ochtend wordt er aangebeld. Een onbekende man aan de deur. Of je misschien wat te eten hebt?Je kunt hem niet wegsturen. Hij heeft het zwaar gehad zegt hij, en je wilt niet argwanend of onrechtvaardig zijn. En vooral niet zo overkomen.Je laat hem binnen en zet hem een bord soep voor. En een stuk brood.En meer dan dat: je geeft hem gelijk. Eerst alleen door te zwijgen, dan door te knikken en ten slotte met woorden. Je bent het met hem eens. Hoewel - met hem eens? Je wilt hem in ieder geval niet tegenspreken. Je wilt hem namelijk niet tegen je hebben, én je wilt het gevoel hebben een fatsoenlijk mens te zijn.

Je bied hem ook een bed aan. Zijn eigen slaapplek is hij namelijk kwijt, vertelt hij. En je wilt overkomen als een goed mens. Maar nee, geen logeerkamer, zegt hij. Een plekje op zolder is goed genoeg voor hem. Hij houdt van zolders, zegt hij.Je lacht. Je vind het iets griezeligs hebben, want er heeft de laatste tijd zo veel in de krant gestaan over brandstichting in de stad. Brandstichting die steevast op zolders gebeurt.Maar je wilt je rust en je wilt een goed mens zijn. En waarom zou hij ook niet op zolder slapen als hij dat wil?

Alleen in de woonkamer leg je de krant opzij en gedachten dwalen af. Nee, je moet niet altijd gelijk het slechtste van de mensen denken. Waarom zou juist deze man een brandstichter zijn?Toch neem je je voor om hem morgenochtend weer weg te sturen. Op een vriendelijke manier. Je wilt een goed mens zijn en zo overkomen.Je slaapt slecht, die nacht. Je gedachten blijven afdwalen naar de krantenberichten, wat je onrustig maakt. Toch val je uiteindelijk in slaap.

En kijk: de volgende ochtend staat je huis er nog steeds! Zie je wel? Jouw vertrouwen in de mens is terecht gebleken.Je nodigt de man uit voor het ontbijt. En een week later is hij er nog steeds en staat je huis er ook nog steeds.Op een dag neemt hij een vriend mee. De vriend is nogal brutaal. Hém alleen zou je nooit op je zolder laten logeren. Hij heeft namelijk in de gevangenis gezeten. Voor brandstichting. Maar: hij heeft zijn tijd uitgezeten en hij zou zijn eigen slaapplek toch niet in de fik steken?Je spreekt jezelf streng toe: Je moet vertrouwen hebben in de mensen. Waar zouden we zijn zonder vertrouwen? En zie: de volgende ochtend staat je huis er nog steeds.

Je vrienden snappen er niks van. Ze verklaren je voor gek dat je die onbekende gasten zomaar op je zolder laat wonen, en dat steken ze niet onder stoelen of banken. Zodat jij steeds minder vaak bij hen in het café te vinden bent.Maar wat je vrienden zeggen, laat je niet los. Je houdt de mannen op je zolder extra in de gaten en zo kom je erachter dat ze metalen vaten naar boven brengen. Vaten die naar Benzine ruiken.Of ze misschien benzine drinken, vraag je alsof je grap maakt. Nee, zeggen ze lachend. Wie drinkt er nou benzine! Je lacht mee, maar niet van harte.En toch: Áls ze brandstichters zijn, dan zouden ze toch niet open en bloot van die vaten naar boven brengen? En als je ze zou aangeven en het blijkt niks te zijn, dan beschuldig je hen ten onrechte. Dan ben je geen goed mens.En met dat soort lui wil je geen ruzie.Trouwens: als ze wél schuldig zijn, dan heb jij wekenlang onderdak geboden aan brandstichters. En ook dat dóet een goed mens niet.Nee, je kunt maar beter vertrouwen hebben.

Op een dag loop je de trap op naar zolder. Die staat bijna helemaal vol met vaten. Één van de mannen, de vriend uit de gevangenis, is de enige aanwezige. Hij houdt zijn natte vinger door het dakraam. Om te voelen of de wind goed staat, zegt hij.Zijn vriend is er niet. Houtwol halen, zegt hij. Want dat is het beste aanmaakmateriaal wat er is.Je schrikt, maar laat het niet merken. Hoe kán iemand zo doen, zo brutaal? Hoe kan iemand zó open en bloot zijn plannen met je delen? Omdat hij weet dat je bang bent. Dat is de enige verklaring.

Om te bewijzen dat je niet bang bent, nodig je de mannen uit voor het avondeten. Ze nemen de uitnodiging met open armen aan.

Het wordt een gezellige a

Schrijver Marcel van Driel schrijft momenteel niet, in verband met zijn depressie.Deze aflevering is de eerste in een serie gesprekken over depressie. 

 

Matt haigh - Reasons to stay aliveErwin Blom - Eton CropPip BlomBipolair/Manisch depressiefSysteemtherapieStephen King - The dark TowerSuperhelden.nlNeil GaimanColson Whitehead - The Underground RailroadAnthony Bourdain - KeukenconfessiesWaanzinnige plannenAmanda palmer - TED talk 'The art of asking' - Dresden Dolls - There will be no intermission - A mother's confession (At least the baby didn't die)Hannah Gadsby - NanetteNick CaveDSMAnti-TransMicha Meinderts - Aldus SybrenAntonie KamerlingIsa HoesThe Sixth SenseAristotelisch modelDavid LynchJoe JacksonMuziek in deze episode: Looped ExodusAudio snippets in this episode (Creative Commons/NL citaatrecht): Hanna Gadsby - Nanette / Amanda Palmer - A mother's confession

Eind april 2019 sprak radicaal theoloog Barry Taylor op het Wake Festival in Belfast.Deze episode is een registratie van zijn lezing.

David Bowie - 'T is a pity she was a whore (lied)John Ford - 'T is a pity she was a whore (toneelstuk)The Cockpit Theatre VorticismeKubismeThe Rebel Art CentreEzra PoundPablo PicassoÉdouard ManetEdvard Munch AugustinusThomas van AquinoG.K. Chesterton Laurent de Sutter - Metaphisique de la Putain

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Christus in het huis van Simon - Dieric Bouts de Oudere

De Bijbel - Lucas 7, vanaf vers 36Derrida - The Libidinal EconomyRidley Scott - Exodus : Gods and KingsCarl Frederick buechner - MemoiresACDCChildren of God

Luke 15:11-31

Once upon a time there was peace between God and the people. They were happy together. In fact, you could hardly distinguish one from the other, for God walked among the people. She loved them like her children. God took care of the people to the best of her abilities and the people worshiped and thanked God to the measure of their blessedness and gratitude. The latter never quite measured up to the former, of course, but God was ok with that. After all, it is human to fall short of expectations.

God and the people had a strong relationship because God was the deliverer who had helped the people in their time of need. And though the people were rather forgetful about their sojourns and hardship and the way God had delivered them, they loved God nonetheless and called on God for their daily provisions. There was peace in the land and hope for tomorrow.

God’s Departure

But one day God said something that startled everybody.

“I want to leave,” God said. “I know I have eternity to do all the stuff I want, but you people don’t. And since there’s more of you where you came from, I want to explore humanity before you all go extinct. I want to experience the world before it is no longer.” It was clear God meant it because she had her coat in her hand, a backpack on her shoulders, and she was wearing a hat against the sun.

“But haven’t you given us eternal life,” the people retorted, not knowing what was more baffling, God’s desire to leave or God’s talk about humanity’s extinction. 

“Well, I’ve saved you in your time of need. ‘Eternal’ is a big word, don’t you think?” God answered.

 “Aren’t you supposed to take care of us and stuff”?, they managed in utter confusion.

“Eternal life, I gave you, alright,” God said, “but it’s kinda tiring making this thing eternal given your proclivity at ecological self-destruction. So, please give me my dues and I’ll be off. It’s time to have some fun.”

Angry and confused the people gathered the things they owed God, which all of a sudden wasn’t so much anymore. God didn’t seem to care. There’s only so many things you can fit in a backpack.

And so God left, leaving the people behind in bewilderment. From one moment to the next, they had lost every sense of meaning to their lives. They had to make the best of it now without divine providence, spiritual guidance, and future hope. And that is a lot to take. As long as everything fits together you don’t quite realize how important meaning and hope are. The people didn’t seem to to bothered too much, though. They went on with their daily business and generally coped well with the new situation.

God strode onward and upward to a future where he pursued every aspiration, even the ones that would have been unthinkable under the terms of the relationship with the people he had left behind.

In the Far Country

And sure, the wonders of the world proved to be intoxicating. God aligned himself with the powerful and that proved a very potent combination. God, being God, was able to to bestow favors on the emperors, kings, and prelates. They wielded power in the Name of the most High and in turn were blessed with power, wealth, harems, slaves, grand palaces, and conquest. Lot’s of conquest, actually. Nobody realized that God also bestowed favors on the kings and moguls on the other side of the battlefield.

As a side-business God started getting involved in philosophy. This was not just for the fun of it. In order to maintain the power bestowed on the powerful there was more needed than military might, economic exploitation, and political intrigue. People’s imagination needed to be filled with a grand vision of a divine cosmic Lord who stood behind and backed the claims to power of the powerful. Only then, would people bow down in reverence for their queens and kings. The best king is one descended from the gods.

Other than that it was also plain fun to go along with human thinking about divine beings. Moving from polytheism to monotheism was

Lukas 15:11-31

Eens, heel lang geleden was er vrede tussen God en de mensen. Ze waren gelukkig samen. Het was zelfs moeilijk om de een van de ander te onderscheiden, want God wandelde onder de mensen als een van hen. Ze had de mensen lief als haar eigen kinderen en zorgde voor hen naar de mate waarin ze daartoe in staat was. De mensen aanbaden God en dankten haar naar de mate van zegeningen die ze ontvingen en de mate van dankbaarheid die ze voelden. Die dankbaarheid stond nimmer in verhouding tot de zorg die ze ontvingen maar daar maakte God zich niet druk over. Uiteindelijk is het nu eenmaal al te menselijk om te kort te schieten in dankbaarheid.

God had een goede relatie met de mensen omdat Zij hun verlosser was die hen had geholpen in tijden van nood. En hoewel de mensen tamelijk vergeetachtig waren als het om de lange weg ging die ze af hadden gelegd, de moeiten die ze hadden doorstaan en de wijze waarop God hen daarin bij had gestaan, hadden ze God toch heus lief en wendden zij zich tot haar voor hun dagelijkse noden. Er was vrede in het land en hoop voor de dag van morgen.

Gods vertrek

Maar op een dag zei God iets dat iedereen aan het schrikken bracht.

“Ik wil weg”, zei God. “Ik weet dat ik alle eeuwigheden heb om alle dingen te doen die me leuk lijken, maar jullie hebben dat niet. En aangezien er nog meer mensen zijn in deze wereld dan jullie alleen, wil ik de mensheid verder onderzoeken en ervaren. En ik moet me haasten als ik dat voor elkaar wil krijgen voordat jullie uitsterven. Ik moet de wereld ervaren voordat die er niet meer is”. Het was duidelijk dat het God menens was; ze had haar jas in haar hand, een rugzak om de schouders geslagen en had een hoed op haar hoofd tegen de felle zuiderzon.

“Maar heb je ons niet eeuwig leven gegeven”, wierpen de mensen vertwijfeld tegen, terwijl ze niet wisten wat vreemder was, Gods verlangen om hen te verlaten of het feit dat God het over hun eindigheid had.

“Kijk”, zei God, “ik heb jullie gered toen jullie het moeilijk hadden. ‘Eeuwig’ is echter nogal een zwaar beladen woord, denken jullie ook niet?”.

“Maar… hoort u niet voor ons te zorgen enzo?” brachten ze stamelend in tegen God.

“Goed, ik heb jullie eeuwig leven gegeven”, zei God, “maar het is nogal vermoeiend om dat eeuwige aspect ervan te honoreren gelet op jullie onverwoestbare neiging tot ecologische zelfvernietiging. Dus…. geef me alsjeblieft waar ik recht op heb en dan knijp ik er tussenuit. Het is tijd om een beetje plezier te gaan maken”.

Boos en verward verzamelden de mensen alles waarvan ze vonden dat God recht op had. Opeens was dat een stuk minder dan vóór het gesprek. God maakte zich er niet druk om. Uiteindelijk is er een limiet aan wat er zoal in een rugzak past.

Zo vertrok God, met achterlating van de mensen in hun verbijstering en verlorenheid. Van het ene op het andere moment waren ze de richting en betekenis van hun leven kwijt geraakt. Ze moesten er nu het beste van maken zonder goddelijke voorzienigheid, geestelijke leiding en hoop voor de toekomst. En dat is nogal wat. Zolang alles goed in elkaar zit en klopt, heb je niet door hoe belangrijk zin en hoop eigenlijk zijn. Je hebt de neiging ze voor lief te nemen.

Opmerkelijk genoeg bleek al gauw dat de mensen zich niet heel erg druk maakten over de verandering. Ze gingen gewoon terug naar hun dagelijks leven met z’n dagelijkse routines en waren in het algemeen goed in staat zich zonder God te redden. Sommigen mensen zagen er zelfs aanmerkelijk gezonder en opgewekter uit.

God liep en liep. Dag en nacht was God op reis naar een toekomst waarin hij elke mogelijke aspiratie besloot na te streven, zelfs (of misschien vooral) die aspiraties die onmogelijk uitvoerbaar waren gebleken toen God nog bij de mensen was.

In het verre land

Zoals verwacht bleek de wereld een magische en maar al te verleidelijke uitwerking te hebben op God. God ging allianties aan met de machten van de aarde en dat bleek een uitermate sterke combinatie op te leveren. In zijn h

Jos de Keijzer vertrok op 43-jarige leeftijd naar Amerika om een grote evangelische droom na te jagen, die finaal in duigen viel. En 'down the rabbit hole' kwam er plek voor een nieuw verhaal.

Verwijzingen naar aanleiding van deze episode:- Youth for Christ- Apologetiek- Bethel Seminary- Wheaton College- Gereformeerde kerk- Het witte konijn- James Baldwin- The shooting of Philando Castle- Wij van WC-eend- Deconstructie- Jos de Keijzer - Faith Deconstruction: What it is and how it works- Luther Seminary- Maarten Luther- Johannes Calvijn- Philipp Melanchton- Slavoj Žižek- Taede Smedes- Chester O'Gorman - Demythologizing Revelation - Te gast bij Atheist Talk- Jos de Keijzer - Bonhoeffer's Theology of the Cross- Walther von Loewenich- Jürgen Moltmann- Gustavo Gutiérrez- Radicale theologie: Klik, Klik- God is dood- Thomas Altizer- Hegel- Herman Finkers - Daar boven in de hemel

Muziek in deze episode is van Looped Exodus

It came to pass that after Judas hung himself for betraying Jesus, he found himself standing before God in heaven. Terrified that God was going to send him to hell for such an egregious sin, he fell on his face crying out, “Please Lord, have mercy on me!”

God replies softly, “What are you worried about my dear son. You have done a great thing. You have played a key role in the salvation of the world. By delivering Jesus into the hands of his killers you have made it possible for the sins of the world to be forgiven. My will could not have been accomplished without you.”

Shocked by this, Judas slowly stands and asks, “But . . . I was tempted by the devil to betray him. I was paid thirty pieces of silver to do so. I’m a horrible man!”

“No,” God smiles reassuringly, “You are a great man. I made the devil tempt you to take that blood money.”

Judas is perplexed, “But I thought you would never tempt anyone to do evil.”

God replies, “You’re right, I wouldn’t. This wasn’t evil. It was my good will that he should suffer and die. It was also my good will that you should betray him. Nothing is out of my control dear one. Do you have such little faith in me that you would doubt my power and wisdom in this matter?”

Judas finds himself disturbed by God’s words. “But that would mean that you betrayed Jesus too. He was an innocent man, your own son no less, and you allowed him to be brutally murdered. You abandoned him in his hour of need. What kind of a father are you?!”

Enraged at Judas’ words, God thunders, “How dare you judge me! I offered you heaven and eternal rewards and you respond with this insolence and betrayal. I condemn you now to hell, forever!”

With this, Judas screams and disappears. Over the next few hours, God sits on his throne, seething in anger and replaying in his mind Judas’ words over and over again. He eventually calms and comes to believe that maybe Judas had a point. Finally, days later, overcome by grief and guilt for the death of both Jesus and Judas, God finds a tree in one of heaven’s many gardens and hangs himself.Story: Aaron Van VoorhisMusic: Sara Afonso

Het geschiedde dat toen Judas zich had verhangen omdat hij Jezus had verraden, hij voor God in de hemel kwam te staan.Doodsbang dat God hem naar de hel zou sturen voor deze afschuwelijke zonde, viel hij op zijn gelaat en smeekte: 'Alstublieft Heer, heb medelijden met mij!'

God antwoordde met zachte stem: 'Waar maak jij je druk over, Mijn geliefde zoon. Jij hebt iets groots verricht. Jij speelde een sleutelrol in de redding van de wereld. Door Jezus over te leveren aan zijn beulen, heb jij het mogelijk gemaakt dat de zonden van de wereld vergeven konden worden. Mijn wil had niet zonder jou kunnen worden vervolmaakt.'

Geschrokken van deze woorden vraagt Judas: 'Maar... Ik werd verleid door de duivel om hem te verraden. Ik had er dertig zilverstukken voor gekregen. Ik ben een verschrikkelijk mens!'

'Nee,' verzekert God hem, glimlachend, 'Jij bent een geweldig man. Ik zorgde ervoor dat de duivel jou verleidde om dat bloedgeld aan te nemen.'

Judas is met stomheid geslagen. 'Ik dacht dat u nooit iemand zou verleiden tot slechte daden.'

God antwoordt: 'Dat klopt. Dat zou ik ook nooit doen. Maar dit was dan ook niet slecht. Het was mijn goede wil dat hij zou lijden en sterven. Net zoals het mijn goede wil was dat jij hem zou verraden. Niets gebeurt zonder dat ik het wil. Heb jij zo weinig geloof in mij dat je twijfelt aan mijn kracht en wijsheid?’

Judas is verontwaardigd door God’s woorden. ‘Maar dat betekent dat U Jezus ook heeft verraden. Hij was een onschuldige man, Uw eigen zoon maar liefst, en U liet toe dat hij gruwelijk werd vermoord. U verliet hem op het moment dat hij U het meeste nodig had. Wat bent U voor een vader?!'

Woedend door Judas’ woorden buldert God: ‘Hoe waag jij het om over Mij te oordelen! Ik bood jou de hemel en eeuwige rijkdom en jij beantwoord mij met deze brutaliteit en verraad. Ik veroordeel jou tot de hel, voor eeuwig!’

En met die woorden verdwijnt Judas, schreeuwend en krijsend.Gedurende de volgende uren zit God op Zijn troon. Ziedend van woede beleeft Hij de ontmoeting met Judas opnieuw en opnieuw. Dan kalmeert Hij en beseft dat Judas misschien wel gelijk heeft gehad. Uiteindelijk, dagen later, overweldigd door spijt en schuldgevoel over de dood van Jezus en Judas, vindt God een boom in een van de vele hemelse tuinen en verhangt zichzelf.Verhaal: Aaron Van VoorhisMuziek: Sara Afonso