Kayalar bilmez

Konuşur durursunuz onlardan

Avuçlarında başlayıp biten Büyüklüktür yalnız

Ve unutmak, gelip gidişini yanıp sönüşünü denizin

Gülmek ağrısını duymazlar

Yahut sarhoş olmak

Karanlık ortasında Ateş yakmazlar

Çünkü hiç mi hiç Korkmazlar ölümden

Korku, bir konuk Yuvalarında

Onlar deli ve çılgın...

Gerçeği çırılçıplak görürler

Ve sonra sevinç...

Düşmanı bilmekten,

Yaşayabilmekten doğan,

Kıyılarda, Taşların çekmesine rağmen

Dalga ve rüzgârların Öğle uykusunda oldukları zaman

Tapınak olmak istemez kayalar

Orda huzur, rahat ve gurur

Düşmanla karşı karşıya,Düşmanla çevrili olmak

Deniz ister kapkara olsun, ister bulanık

İster masmavi

Bazen, onların gecesi içinde Bir ses duyulur

bir ses...

Uzun uzun çınlayan

Ve kaybolur her zerresi onların Korkunç bir korkunun içinde

Bir sesten ibarettir Artık onlar

Felaket ne orda, ne burda

Kendi kendinin dışında olmakta

Çılgınlığın kör olduğu,

Boz bulanık gördüğü zaman...

Bir kayanın hatırası olmak

Ve uzanmak dışa dalgalara