Kendi kaybolan serabında bir anaokulu çocuğu olmanın ferahlığını keşfeden Caner, onu da geç bulmuştur, tez yitirir.

Caner, ağzında can eriklerinin ve yaşamın ekşi tadıyla, hipnotize olmuşçasına Serap'ı son gördüğü yokuşa yollanır.

Anaokulu aleminde yeniden çocuk olan Caner, Serap'ı kaybeder ama ondan emanet çocukluğu bırakmaz.

Bulduğu gibi kaybettiği Serap'ının ardından Caner, yaşamın çöl yanılsamalarıyla dolu yüzüyle karşı karşıya kalır.

Vaadedilmiş etiketlerin gölgesinde, bir kere görmüş bulunduğu Serap'ın düşüyle Caner, unutulma ihtimalinin elemini yaşar.

Yıldırıcı anaokulu mesaisinde, içinde uyanan kötümser ve asabi ihtiyarı def eden Serap, Caner'in yeniden canlanan çocukluğu için umudu doğurur.

Çöllere düşmüş Mecnun'a döndüğü anaokulu macerasında Serap, Caner'e adının hakkını veren bir ferahlama sunar.

Bitmek bilmeyen hayal kırıklıkları ile anaokulu aleminde ruhu da bedeni de donan Caner'in buzlarını bir merhaba çözer.

Geçirdiği elim kazanın ardından artık hayatı hep düştüğü yere odaklanmış gözlerle izleyen Caner için anaokulunda bitmeyecek kış gelmiştir.

Kaçtıkları anaokulu bahçesinde şaşkın ördekler gibi gezinen İlhami ile Caner, sonunda liseli kızları görmeyi başarır.