Bilmezsiniz, Tuna kızıdır Istırancalardan gelen bu su

Rumeli yoğunlaşır sesinde,

Saçları karlı dağ kokar, Dolanır boynuma ıslak ıslak

Kömür gözlerinde Yanıp söner Deliorman

Kıyısında duman duman söğütler...

Kopup gelmiş balkanlardan,

Koşmaz olmuş al atları,

Kolay değil su olmak,

Geçmek göçmen köylerinin yanından,

Yıkıntılara rastlamak ikide bir, Toprağın içini görmek,

Kolay değil dokunmak ak kemiklere

Ben onun ağladığını gördüm,

Silmeğe çalışıyordu izlerini yangının...

Ben onun yenilediğini gördüm Kara taşlar üstünde Umudu ve cesareti

Oydu, öğüten değirmenlerde yaşamın sıcak ununu

Kırılıyordu büyük bir ayna gibi Bey çiftliklerinde

Her parçasında ayrı sızı,

Bir şey vardı gerçeğe aykırı,

Bir şey vardı bozulan,

Kim soracak yağmanın hesabını?

Tan yerini çiziyordu tepelere,

Aydınlığın yenilmez işçisiydi,

Güneşin altınını damıtıyordu

Büyüttüğü ayçiçekleri, Akacağı tarlaları biliyordu

Güvercin topuklu, keklik yüzlü

Denize ve sonsuzluğa bağlayan bizi,

Savaşlar, bozgunlar, Rumeli

Ufukta yangın yeleli atlar,

gümüş kavaklar, yanık söğütler

Kanayan toprağın türküsü Hâlâ yitirdiği mor koyunu arar...

Kıyılarında garip bir çoban