Podczas swojej ziemskiej służby nawet ci, którzy podążali za Jezusem, reagowali lękiem w Jego obecności. Wyraźnie widać to w reakcji uczniów po uciszeniu burzy na Morzu Galilejskim, gdy ze zdumieniem mówili: „Kim On właściwie jest, że nawet wiatr i morze są Mu posłuszne?”. W tym wykładzie dr Sproul wyjaśnia, dlaczego najbliżsi towarzysze Jezusa mogli się Go bać, a jednocześnie nie potrafili przestać za Nim iść, wiedząc, że bez Niego nie mogą stać się święci.

Rozumiemy, czego ludzie doświadczali w obecności świętego Boga, ale często brakuje nam słów, by precyzyjnie zdefiniować, czym jest „świętość” w rozumieniu Pisma Świętego. W tym wykładzie dr Sproul wyjaśnia znaczenie słowa „święty”, abyśmy mogli dostrzec, jak bardzo potrzebujemy świętości w naszym życiu — szczególnie w tym, jak używamy imienia Boga.

Marcin Luter był człowiekiem pełnym lęków, wątpliwości i głębokiej świadomości własnego grzechu. Im bardziej poznawał świętość Boga, tym wyraźniej widział, jak bardzo sam nie dorasta do Bożego standardu.

Przez lata szukał pokoju w religijnych praktykach, spowiedziach i własnych wysiłkach. Jednak jego sumienie nie znajdowało ukojenia. Dopiero gdy odkrył prawdę z Listu do Rzymian, że grzesznik zostaje usprawiedliwiony przez wiarę w Chrystusa, wszystko się zmieniło.

Luter zrozumiał, że nasze pojednanie z Bogiem nie opiera się na naszej sprawiedliwości, lecz na doskonałej sprawiedliwości Jezusa Chrystusa, przypisanej wszystkim, którzy Mu ufają.

To odkrycie stało się sercem Reformacji i przypomnieniem, że zbawienie jest z łaski, przez wiarę, a nie przez ludzkie zasługi.

Dlaczego świętość Boga budzi w człowieku tak wielki lęk?

Współczesna kultura często przedstawia Boga jako łagodnego i nieszkodliwego, ale Pismo Święte ukazuje Go jako nieskończenie świętego, sprawiedliwego i godnego najwyższej czci. Historie Nadaba i Abihu, Uzzy czy Ananiasza i Safiry przypominają nam, że Bóg nie traktuje grzechu lekko.

Problem nie polega na tym, że Bóg jest zbyt surowy. Prawdziwą zagadką jest to, że okazuje tak wiele cierpliwości i miłosierdzia wobec grzeszników, którzy każdego dnia buntują się przeciwko Niemu.

Każdy grzech jest obrazą majestatu Boga i aktem buntu przeciwko Jego władzy. A jednak zamiast natychmiastowego sądu otrzymujemy łaskę, czas na pokutę i wezwanie do pojednania z Nim przez Jezusa Chrystusa.

Nie żyjemy dzięki temu, że zasługujemy na Bożą przychylność. Żyjemy dzięki Jego cierpliwości, miłosierdziu i łasce.

Izajasz zobaczył świętość Boga — i natychmiast zrozumiał swoją własną grzeszność.

W obliczu Bożej chwały prorok nie usprawiedliwiał siebie, nie porównywał się z innymi i nie szukał wymówek. Zawołał: „Biada mi! Zginąłem!” Gdy ujrzał świętego Boga, po raz pierwszy naprawdę zobaczył samego siebie.

Pismo Święte pokazuje, że wszyscy, którzy stawali przed majestatem Boga, drżeli. Jego świętość obnaża nasz grzech, pychę i nieczystość. Ale Bóg nie pozostawia skruszonego grzesznika w rozpaczy.

Gdy Izajasz wyznał swój grzech, Bóg oczyścił go i oznajmił: „Twoja wina jest zgładzona, a twój grzech odpuszczony.” Dopiero wtedy Izajasz był gotowy odpowiedzieć: „Oto jestem, poślij mnie!”

Prawdziwe spotkanie z Bogiem prowadzi do pokuty, przebaczenia i gotowości do służby.

Rozumiemy, czego ludzie doświadczali w obecności świętego Boga, ale często brakuje nam słów, by precyzyjnie zdefiniować, czym jest „świętość” w rozumieniu Pisma Świętego. W tym wykładzie dr Sproul wyjaśnia znaczenie słowa „święty”, abyśmy mogli dostrzec, jak bardzo potrzebujemy świętości w naszym życiu — szczególnie w tym, jak używamy imienia Boga.

Co jest najważniejszym przykazaniem? Jezus odpowiada, że mamy miłować Boga całym sercem, duszą, umysłem i ze wszystkich sił, a bliźniego jak siebie samego.W kazaniu na podstawie Ewangelii Marka 12:28–34 zobaczymy, że prawdziwa wiara nie polega jedynie na religijnych obrzędach i zewnętrznym posłuszeństwie. Jej istotą jest szczera miłość do Boga, obejmująca całego człowieka, oraz miłość okazywana innym.Uczony w Piśmie dobrze zrozumiał słowa Jezusa, lecz usłyszał: „Niedaleko jesteś od Królestwa Bożego”. Być blisko to jeszcze nie znaczy wejść do Królestwa.

Uczniowie są w łodzi z Jezusem. Słyszą Jego poważne ostrzeżenie: „Uważajcie na kwas faryzeuszy i Heroda”… a jednak ich myśli krążą wokół jedzenia. Zamiast uchwycić duchowy sens, zatrzymują się na tym, co przyziemne. To fragment o tymczasowej duchowej ślepocie – o ludziach, którzy już poszli za Jezusem, ale wciąż nie rozumieją tak, jak powinni. Jezus nie odrzuca ich jednak, lecz cierpliwie prowadzi dalej: przypomina im swoje dzieła, zadaje pytania i kieruje ich ku głębszemu zrozumieniu.

Historia z Marka 5:35–43 pokazuje Jezusa, który przerywa żałobę i wskrzesza córkę Jaira. To poruszające wydarzenie objawia Jego władzę nad śmiercią oraz przypomina, że tam, gdzie człowiek widzi już tylko koniec, Chrystus przynosi nadzieję i życie. Ten fragment ukazuje Jego czułość, spokój i współczucie, a ostatecznie prowadzi nas do jeszcze większej prawdy: Jezus nie tylko ma moc wzbudzić zmarłych, ale jako Ukrzyżowany i Zmartwychwstały daje życie wieczne wszystkim, którzy Mu ufają.

5 rozdział Ewangelii Marka ukazuje zarówno moc, jak i współczucie Jezusa Chrystusa.

W tym fragmencie do Jezusa przychodzą dwie zdesperowane osoby — przełożony synagogi, którego córka umiera, oraz kobieta cierpiąca od dwunastu lat na nieuleczalną chorobę. Jeden był szanowany, druga odrzucona. Jeden przyszedł publicznie, druga po cichu przedzierała się przez tłum. Oboje jednak odkryli tę samą prawdę: Jezus ma władzę nad chorobą, cierpieniem, a nawet nad samą śmiercią.

Kobieta dotknęła z wiarą skraju Jego szaty i została natychmiast uzdrowiona. Jair z kolei zaufał Chrystusowi nawet wtedy, gdy wszelka nadzieja wydawała się stracona. Przez oba cuda Jezus objawił siebie nie tylko jako uzdrowiciela, ale jako Syna Bożego, który przyszedł wybawić grzeszników i dać życie wieczne.

Chrystus nie jest obojętny wobec ludzkiego cierpienia. Jest pełen współczucia dla złamanych, dostępny dla tych, którzy Go szukają, i wystarczająco potężny, by uczynić to, czego nikt inny uczynić nie może.