Eskiden köpeğim gibiydi şiir

Ne zaman üzülsem hissederdi

Ve yanıma gelirdi

Yaşlı bir köpek şimdi şiirim

Ne kulağı duyuyor ne yüreği...

O zamanlar öyle yaralıydım ki

Bunu yalnızca bir hayvan anlayabilirdi

Hayvandan anladığım bir şey varsa, insanlardan hiç anlamadığımdır hayatta

Anladım ki:

Bir insanda hayvan şart

Bazıları ağaçtan toplar kelimelerini

Bazıları taştan çıkarır şiirini

Bazıları aşkını çölden…

Ben, hiçbirinden…

Geceye kalmış gibi olurum

Benimki ne şiir ne keder

Onların terkettiği gölgeyi bulsam, bana yeter

Sen de denize inen bir sokak

Ben de başkente giden bir ev

Yağmur yağınca şairler aranmalı

Ve onlara elmadan sormalı, nedir sır?

Yoksa

Elma da, sır da, şair de unutulmalı yağmurda

Ve “Susanlara hiçbir şey sormamalı”

Sana bir elma borcum var ama

Elma biliyor, sen bilmiyorsun bunu

Benim şiirden başka kederim yoktur

-Şiirde tren yok, bu ne kederdir?

Öleceği zaman

Hayvanlar gibi saklanmak istiyor ya insan

Saklanacak bir yeri olmalı

Aşka, çocukluğa, anneye, şiire

Yoksa fazla gelir ölüm

Ve...eksik ölür insan

Suyu görünce taşmak istiyorum

Onun bir bardağı var, benim hiç kimsem

…

Bir dize daha olacaktı burada ama

Aklım suya gitti, unuttum

Anne ağladığında, gördüm çocuğun büyüdüğünü

Hayvan ağladığında,

Ağacın küstüğünü duydum

Eski yazıda;

‘Yüz’ yazmak resimdi

‘Göz’ yazmak aşk

Ve şiir derlerdi ‘söz’ yazmaya

Öyleyse bir ilgisi olmalı

‘Güz’ yazmanın kalple

Ve ‘yaz’ı çocuklukla yazmanın

Sabah çok zordur....

Şiirden de zor