Bu bölümde, cüzdanımızdaki paranın aslında Monopoly parasına dönüştüğü şu günlerde, 2000'ler nostaljisi yaparak yazar kasa fırlatmanın estetiğini ve günümüzdeki yokluğunu tartışıyoruz. Neden artık isyan etmiyoruz da 65 ay taksitle kask alıyoruz? Çünkü isyanı bile taksitlendirdik. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini tepe taklak edip, daha Gaziosmanpaşa'da kiralık ev bulamazken 'Ben kimim, yönelimim ne, DEHB miyim?' diye varoluşsal sancılar çeken modern insanın hazin dramına gülüyoruz.

Erkeklerin sığınağı sanılan 'Man Cave' olayının aslında bir 'hayatı kuramadım bari odayı kurayım' çaresizliği olduğunu, cips ve enerji içeceğiyle medeniyet inşa edilemeyeceğini yüzümüze vuruyoruz. Hedefe varmayı değil yolda kalmayı, pastanın kekine (temeline) değil sadece kremasına odaklandığımız bu kaotik sohbette; motorumuz bozulsa bile 'anı oldu' diyerek kendimizi avutmayı öğreniyoruz. Daha çok kazanarak nasıl daha çok fakirleştiğimizin matematiğini çözemeyip, zamanın ve paranın birer illüzyon olduğuna kendimizi inandırarak rahatlıyoruz.