Bu bölüm tam bir sesli günlük: Kendimle konuşurken korkunun nasıl kaygıya dönüştüğünü, kontrol etme ihtiyacımı, kaygının bazen ne kadar stratejik bir savunma olabildiğini düşündüm.

Her şeyi kontrol etmeye çalışırken aslında kendi narsistik yanlarımızla nasıl yüzleşiyoruz? O çamurlu su hiç berrak olmayacak belki, ama o bulanıklıkta oturmak da bazen en gerçek terapi gibi. Belki senin de kendine bakarken fark edemediğin yerler vardır, umarım bu bölüm biraz eşlik eder.

📬 Bana ulaşmak istersen:

📩 [email protected]

⁠ instagram.com/bestekurtl⁠

⁠ instagram.com/dusuncerontgeni