Düşünce Röntgeni

amazon ormanlarının ortasında, muzdan sıkılıp cips ve kurabiye isteyen maymunlarla karşılaşınca aklıma tek bir şey geldi: Biz ne zaman “yeter” diyoruz?

bu bölümde bir tatil anısından, beş köpekli kaotik bir rüyaya; daha çok öğrenme, daha çok çalışma, daha çok deneyimleme ve hayatın her tarafından biraz daha alma isteğine uzanıyorum.

çünkü bir yandan yeni şeyler istemek, merak etmek ve hayatı mümkün olduğunca geniş yaşamak güzel. ama diğer yandan bitmeyen bir “gerekiyor” listesinin içinde, insanın nerede duracağını bilmesi de gerekiyor.

belki mesele daha az istemek değil. ne zaman doyduğumuzu, ne zaman yorulduğumuzu ve ne zaman artık yeter olduğunu fark edebilmek.

maymunlar cipslerini yiyip bizi adadan kovdu. benim rüyamdaysa beş köpek birbirine karıştı. ikisi de aynı şeyi söylüyor olabilir: yetene kadar.

*

bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

bazı şeyleri gerçekten yapamadığımız için mi denemiyoruz, yoksa denemek için kendimizi yeterince hazır hissetmeyi mi bekliyoruz?

new York’taki momm’da gördüğüm küçücük bir “try” etiketi, uzun zamandır bildiğimi sandığım “denemek” fikrini bambaşka bir yerden düşünmeme sebep oldu.

bu bölümde yapabilme ihtimalimiz olan şeyleri denemekle, sonucundan emin olmadığımız halde bir adım atmak arasındaki farkı; daha iyi koşulları beklerken kaybettiğimiz hevesi ve kendimize fark etmeden koyduğumuz engelleri düşünüyorum.

.ünkü bazen mesele başarılı olmak değil. Bazen bir şeyi yapabilecek miyiz diye düşünmekten önce, yalnızca bir kere denemek gerekiyor.

ben de bu bölümü tam olarak öyle kaydettim: en kötü yayınlanmaz diye düşündüm ve bir denedim.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

Bu bölümde kendi düşüncelerimi değil, eşimin düşüncelerinin röntgenini çekiyorum. Kişisel antrenör olarak uzun yıllardır çalışan kişisel antrenman, grup dersleri, plansız aktivite ve uzun ömür üzerine konuştuk. Üstelik kasların aslında bir organ olduğunu bu bölümde öğrendim.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

hayatıma neden sürekli benzer insanları çektiğimi düşünürken, bozulan bir çantanın parçalarını bile atamayan tarafımla karşılaştım. meğer her şeyi onarmaya ve yeniden kullanmaya çalışma huyum, ilişkilerime de sızmış.

bu bölümde “seni çok sevdiğim için söylüyorum” diye başlayan konuşmalardan, iyi niyetli eleştiriyle insanı tüketen yorumlar arasındaki farka; tekrar eden ilişki döngülerinden sınır koymayı öğrenmeye uzanan biraz dedikodulu bir düşünce zincirini anlatıyorum.

belki de mesele her insanı dönüştürmeye çalışmak değil, artık bir şeyin içinden ne zaman çıkmamız gerektiğini anlayabilmek.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

yeni sorumluluklar kaygılarla gelirken, kısa bir sohbette hiç beklemediğim çok iyi bir soruya vardım: hayatındaki mutlu anları toplasan kaç dakika eder?

bu bölümde mutluluğun peşinden koşarken hayatın geri kalanını nasıl gözden kaçırdığımızı, mutsuzluktan kaçmaya çalışmanın bizi nasıl bir kaygı döngüsüne sokabildiğini ve belki de yaşamın asıl olarak bu iki uç arasında olup bittiğini düşünüyorum.

kıssadan hisse, bu kez ankaralı bir abimizden geliyor.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

bazen hayatımız dışarıdan bakınca tam olması gerektiği gibi görünürken içeride bize ait değilmiş gibi hissettirebiliyor. bu bölümde doğru seçimi bulmaya çalışmaktan, kierkegaard’ın “seçmeyi seçmek” fikrine; başkalarının beklentileriyle kurduğumuz kiralık hayatlarla, bedelini ödemeyi göze aldığımız kendi hayatımız arasındaki farka uzanıyorum. belki mesele hiç pişman olmayacağımız seçimi bulmak değil; yaptığımız seçime sahip çıkabilecek cesareti göstermek. çünkü kendi seçimlerimizden pişman olmak bile, başkasının hayatında kiracı olmaktan daha sahici olabilir.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

bazen bir şeye ulaşmak için koştuğumu sanarken aslında ona ulaşamamaktan kaçtığımı fark ediyorum. bu bölümde çok düşünmenin nasıl hem yol gösteren hem de kaçmaya yarayan bir araca dönüşebildiğini, sonuçlara neden bu kadar tutunduğumuzu ve başkalarının “vardın” dediği yerlerden biraz uzaklaşıp kendi deneyimimize dönmenin nasıl bir şey olduğunu düşünüyorum. belki de mesele ne vardığımız ne de neden kaçtığımız; sadece hâlâ yolda olduğumuzu hatırlamaktır.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

los angeles’ta kurabiye satmaya başlayıp muffin kalıbına ne kadar hamur koymam gerektiğini çözmeye çalışırken kendimi sınırlar üzerine düşünürken buldum. bu bölümde fedakârlıkla kendinden vazgeçmek arasındaki çizgiden, ilişkilerde sınırlarımızı nasıl keşfettiğimize ve bazen bir şeyin formunu bulabilmesi için neden sınırlara ihtiyaç duyduğuna uzanan bir düşünce zincirini anlatıyorum. belki de sınırlar bizi küçültmek için değil, taşmadan büyüyebilmemiz için vardır.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

onu mu yapsam, bunu mu seçsem, biraz daha mı baksam derken bazen karar vermenin kendisinden yoruluyoruz. bu bölümde seçim paradoksundan karar yorgunluğuna, seçenekler arttıkça neden daha mutlu değil de daha huzursuz olduğumuza ve verdiğimiz kararlara güvenmenin özgüvenimizle nasıl bir ilişkisi olduğuna uzanan bir düşünce zincirini anlatıyorum. belki de mesele mükemmel kararı bulmak değil; yeterince iyi olanı seçip yoluna devam edebilmektir.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni

bu bölümde sosyal medyayı bırakmaktan değil, onunla arama biraz mesafe koymaktan bahsediyorum. “ilgilenmiyorum” tuşundan tarayıcıdan kullanmaya, ekran süresinden bildirimleri kapatmaya kadar algoritmanın beni sürüklediği yerden çıkmak için kendi hayatımda işe yarayan küçük yöntemleri anlatıyorum. belki mesele sosyal medyadan kaçmak değil, onu kimin kullandığını yeniden hatırlamaktır.

*

Bana ulaşmak istersen:

[email protected]

⁠⁠⁠⁠⁠⁠instagram.com/dusuncerontgeni