Merhaba Sevgili Dinleyen,
Bir şeyler anlatmak, bir şeyler konuşmak aslında yolu bilen birinin ardından gelenlere bak böyle yerlerde var, uçsuz bucaksız ormanlar, denizin gökyüzü ile öpüştüğü manzarası şöyle böyle olan yerler, şuralardan geçeceksin bak ben geçtim sende gel deme şekli gibi geliyor bana. Fakat bu benim için oldukça karmaşık bir süreç. Ben bir yol bulabilmek adına konuşuyorum. Böylece bazen bir yol buluyorum, sonra kaybediyorum. Sonra bir süre yalpalıyorum, kayboluyorum. Sonra yeniden ayağa kalkıp yine deniyorum. Ve yine deneyeceğim. Ta ki bir yol bulana kadar.
Yol, işte böyle zamanlarda çok hüzünlü bir kelime. İnsan aslında daima bir yoldadır, ta ki sapağı kaçırıncaya kadar. O andan sonra yol, nereye varacağını bilmediğin bir uzaklık birimidir. Böylece adımlarının seni götürdüğü yeri bilmeden, belirsizce uzaklaşırsın şu anki kendinden. Her yol yeni bir sen inşa eder. Sen şu anki benliğinden memnun ol ya da olma, yol her zaman bir adım ardındaki senden farklı birini resmeder. Bu yüzden durup beklemek ve durup beklemenin beklemekle devam ettiği günlerde bile bir yolda devam ediyorsun demektir. İnsan, doğan her yeni gün, deneyimlediği yaşam sızıntılarının arasından özümsediği duygularla bakar hayata. Ve her baktığında farklı bir dünya görür.
Böylece bilmediğin bir yolda yürüyor olmak bir çeşit dünyada kaybolma biçimidir. Neyi ne için yaptığını, nereden ve neden geçtiğini bilmezsin.
Geçenlerde inanılmaz ferah hissettiren bir cümle ile karşılaştım. Bu cümle bir yanıyla yoldaki eksik olaran şeyi tamamlıyordu. Cümle aynen şöyle ;
Yürüsem, yürüsem, yürüsem, karşıma bir yol çıksa “işte burası” desem.
“İşte burası” diyebileceğin bir yer bulmak işte asıl mesele.
Ve oraya varmak değil, “işte burası” diyebileceğin bir yönde yürümek önemli olan.
Varmak artık oraya gelebilmek için duyduğun heyecanın, sevincin, mücadelenin kaybolduğu anlamını taşır.
