طریقی که محبّت به برادران نشانۀ راه رفتن در نور است، تنفر از برادران نیز به مثابۀ سلوک در ظلمت می‌‌باشد. زمانی که در نور راه می‌‌رویم، راه خود را خواهیم دید و لغزش نخواهیم خورد. نور نخواهد گذاشت که تاریکی گناه بر ما تسلط یابد. ظلمت گناه، همیشه چشمان قربانیان خود را نابینا می‌‌سازد. شیطان می‌‌خواهد که ما کور باشیم. او منتهای سعی خود را بکار می‌‌برد تا ما را نسبت به نور خدا کور کرده، ما را در ظلمت نگاه دارد. ابلیس نمی‌خواهد که ما نقشه‌های شوم را ببینیم و از آنها مطلع شویم. از همه مهمتر، او نمی‌خواهد که چشمان ما باز شده، عیسی را ملاقات کنیم. تا وقتی که درگناه به سر می‌‌بریم، قادر به پذیرش فیض خدا نخواهیم بود. گناه مانند یک ریشه مرارت و تلخی است که درخت و میوۀ آن را تلخ می‌‌سازد. اگر در زندگی ما گناه رخنه کرده باشد، تمامی جوانب زندگی ما آلوده خواهد گردید.