#گلهای_تازه

برنامه شماره ۱۷۶

#شجریان

#حافظ

#صفای_اصفهانی

#محمدرضا_لطفی

#فرهاد_فخرالدینی

#آذر_پژوهش

دل بردی از من به یغما ای ترک غارتگر من

دیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سر من

عشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شد

رفتی چو تیر و کمان شد از بار غم پیکر من

میسوزم از اشتیاقت در آتشم از فراقت

کانون من سینه من سودای من آذر من

بار غم عشق او را گردون نیارد تحمل

چون می تواند کشیدن این پیکر لاغر من

اول دلم را صفا داد آیینه ام را جلا داد

آخر به باد فنا داد عشق تو خاکستر من

سینه ام از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود در این سینه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش هجر رخ جانانه بسوخت

خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد

خانه عقل مرا آتش خمخانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش و اشکم دل شمع

دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

چو من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازا که مرا مردم چشم

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت