هوارد هاکس احتمالا بزرگترین کارگردان فیلم‌های ژانر در تاریخ سینمای آمریکا بود. او تقریبا در هر ژانری فیلم ساخت و هر یک از این فیلم‌ها می‌توانست نمونه‌ی بارز و برتر ژانرش مثال زده شود. به اعتقاد هاکس در یک فیلم روایی بازیگر و شخصیت از هم جدایی‌ناپذیراند. در نتیجه فیلم‌هایش خیلی بداهه‌پردازانه بودند. به جای آنکه بازیگر را مجبور کند سفت و سخت به فیلم‌نامه بچسبد، به بازیگرانش اجازه می‌داد تا به گفتگوها حرکاتی را بیفزایند، تعبیر خودشان را اجرا کنند، یا در گفتگوها دست ببرند. این ویژگی علاوه بر آنکه حس خودجوشی فیلم‌های هاکس را تقویت کرد، به شکل‌گیری کهن‌الگوهای انسانی نیز که تعدادی بازیگر در فرهنگ آمریکایی نمایندگی‌اش می‌کنند - مانند جان باریمور، جان وین، همفری بوگارت و کری گرانت - کمک کرد.