Uçurumların çağrısı var gözlerinde

ve yağmurlarla tükenen topraklardasın

iki küçük ırmak ağlar derinde

bütün bir günü acıyla yoğuramazsın

Orada, bir küçük bitkinin sararan dallarında

yaşamı tutkuyla üreteceksin

ve daha da ötede

bozkırların, dağların, denizlerin

sonsuz, karanlık, durgun

ve o ürpertici boşluğun yeniden canlanışını göreceksin

Bütün bir gün acıyla inlememeli aydınlık

karanlık bulutlara binip gezmemelisin 

eğilip gözyaşlarını silmelisin

Uçurumların çağrısı var gözlerinde

orada acı rüzgârların oya oya bitiremedikleri

ağır, aşılmaz ve sert kayalıkların ortasında

yapayalnız yaşamayı öğreneceksin 

Unutma, kimse tersine çeviremez ırmakları

güneşi bulutlarla örüp, gecedir diyemezsin (gülümse)

değişim, evrenin yasasıdır

ve yaşamak...onun da üzerinde

mutlu, kaygısız, ama temkinle

uçurumların çağrısı var gözlerinde