KiNd Podcast

‘คืนสิ้นกลิ่นกามรส’ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ร้อยเรียงกันด้วยความเป็นหญิงในหลากหลายลักษณะ เล่าถึงชีวิต สัมพันธ์รัก ปรารถนา และอารมณ์ โดยมี ‘เรือนร่าง’ กับ ‘แสงจันทร์’ ฉายส่องคลอตลอดเล่ม ด้วยภาษาอันเป็นเอกลักษณ์โดดเด่นของ ‘อารยา ราษฎร์จำเริญสุข’ ศิลปินหญิงคนสำคัญในแวดวงคอนเทมโพรารีอาร์ตไทย ผู้เป็นที่รู้จักกว้างขวางในระดับนานาชาติ/ อาจารย์สอนศิลปะ ผู้คิดหลักสูตรสหศาสตร์ศิลป์แห่งแรกในประเทศ และนักเขียนที่เคยเข้ารอบชอร์ตลิสต์รางวัลซีไรต์ ที่ครั้งหนึ่งเคยนิยามตัวเองในงานศิลปะไว้ว่า ‘ศิลปินที่กำลังพยายามกลับไปเป็นนักเขียน’

รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้นทั้งสิ้น 7 เรื่อง ที่เคยตีพิมพ์กระจัดกระจายอยู่ตามนิตยสารสตรีชื่อดังแห่งยุค (พลอยแกมเพชร ดิฉัน นะดี และแพรวสุดสัปดาห์) ระหว่าง พ.ศ. 2537–2542 ก่อนจะถูกรวบรวมเป็นเล่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2543 และกลับมาตีพิมพ์อีกครั้งในปี 2569 โดยสำนักพิมพ์ P.S. Publishing ซึ่งเป็นสำนักพิมพ์ที่ถนัดและจัดจ้านเรื่องความสัมพันธ์แห่งยุคด้วยเช่นกัน 

หากแต่ไม่มีเรื่องไหนเลยในเล่มนี้ที่กระท่อนกระแท่น พวกเธอ (ตัวละครหญิงในแต่ละเรื่อง) ต่างเข้มแข็งในแบบของเธอเอง พร้อมยืนหยัดเล่า ‘ความเป็นหญิง’ อันผิดแผกไปจากขนบให้ผู้อ่านข้ามยุคสมัยได้เป็นประจักษ์พยาน

ซ้ำยังเต็มไปด้วยเรื่องหนักอึ้ง ปัญหาครอบครัว วัฏจักรเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย สิทธิในการคุมกำเนิด-ทำแท้ง ศิลปะกับศิลปินหญิง ฯลฯ ซึ่งวนอยู่รอบ ๆ ความเป็นหญิงในโลกชายเป็นใหญ่ อันไม่ก่อผลดีแก่เพศใดเลยสักเพศมาช้านาน

ไม่หรอก, คุณไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงเพื่อจะอ่าน ‘คืนสิ้นกลิ่นกามรส’ ให้อินสุดขั้ว เพราะผู้หญิงในที่นี้คือ ‘ความเป็นอื่น’ ซึ่งสถิตเรียบเคียงอยู่ตามชายขอบของสังคม แล้วแน่นอนว่า คุณเองต้องเคยรู้สึกเป็นอื่นอยู่บ้างไม่มากก็น้อย กับบางเรื่อง กับบางคน กับบางสถานการณ์ …สักครั้งในชีวิต

‘พิเศษ’ กับ ‘พิการ’ เป็นสองคำที่แยกกันไม่ขาด และแทบจะเป็นคำคำเดียวกันด้วยซ้ำในหนังสือบาง ๆ ที่เราอยากชวนคุณมาอ่านด้วยกันคราวนี้

มิโล แมวน้อยกระโดดไม่เป็น (Storia di Milo, il gatto che non sapeva saltare) โดย Costanza Rizzacasa d’Orsogna ชวนเรามองโลกผ่านการเดินทางและสายตาของ ‘มิโล’ แมวดำตัวน้อยที่ล้มเก่ง เดินเซ และกระโดดไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่ใจสู้!

ในแต่ละบท มิโลพาเรา-เด็ก ๆ ไปพบกับเพื่อนสรรพสัตว์หลายสายพันธุ์ ที่แวะเวียนมาแบ่งปันเรื่องราวและประสบการณ์ต่าง ๆ ในมุมมองของตัวเอง ชวนให้เราค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเข้าใจความแตกต่างไปทีละนิด จนมองเห็น ‘ความพิเศษ’ ในสิ่งละอันพันละน้อย ที่หลายคนอาจเรียกว่าความพิการหรือความผิดปรกติ

แม้จะเป็นวรรณกรรมเยาวชน ที่เน้นอ่านสนุกและจบได้ในคืนเดียว แต่เรื่องราวของมิโลพาเรา-เด็ก ๆ ไปสัมผัสประเด็นลึกซึ้งกว่าที่ตามองเห็น เพราะหากใช้ใจอ่าน เราจะเห็นรายละเอียดยิบย่อยของการดูแลสัตว์พิการ มาตรฐานความงามที่ไม่เกิดขึ้นเฉพาะกับคน การปรับตัวอันยากลำบากของสัตว์ในเมือง และจริยธรรมต่อสัตว์ที่เถียงกันเท่าไหร่ก็ไม่จบสิ้น ไปจนถึงทางเลือกในการรับสัตว์จรมาอุปการะเลี้ยงดูให้เป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้าน

ไม่แค่นั้น ใน EP นี้ สำหรับพ่อ-แม่/ แม่-แม่/ พ่อ-พ่อ ฯลฯ เราอยากชวนพวกคุณมาคุยกันด้วยว่า เรื่องบางเรื่อง ต้องปลูกฝังและซึมซับกันตั้งแต่เด็ก ๆ เพื่อให้ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเด็กทุกคน ให้การยอมรับความแตกต่าง การเห็นคุณค่าของทุกชีวิตเท่าเทียมกัน และการปฏิบัติต่อกันด้วยความเข้าอกเข้าใจ จนกลายเป็นดีฟอลต์โหมดของเด็กเจนใหม่ทุกคน

เอาเป็นว่าถ้าไม่อยากยัดเยียดประเด็นเรื่องความแตกต่างให้เด็ก ๆ (และตัวเอง) แบบปุบปับ วรรณกรรมเล่มนี้ช่วยคุณได้ มันจะค่อย ๆ พาคุณไปรู้จักกับความหลากหลาย ที่ไม่ได้มีคุณค่ามาก-น้อยไปกว่ากันเลย

เราขีดเส้นแบ่งชัดเจนให้กับทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว ไม่ขาวก็ดำ ไม่แข็งแรงก็อ่อนแอ ไม่อินโทรเวิร์ตก็เอ็กซ์โทรเวิร์ต ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เราทำแบบนั้นไม่ได้ ยิ่งกับชีวิตแสนสั้นของเรา ยิ่งไม่ควรตัดสินมันเร็วเกินไป แต่หากช้าเกินไปก็ไม่ทันกาล (?) เราตกอยู่ในสภาวะคาบเกี่ยวระหว่างสองสิ่ง สองอารมณ์-ความรู้สึก สองจิตสองใจ …หรือมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

กระทั่งตอนนี้ เราก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เต็มปาก ว่าเราเป็นคนเศร้าที่กำลังมีความสุข หรือเราเป็นคนมีความสุขที่กำลังเศร้า แต่สิ่งหนึ่งที่อยากให้มั่นใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ได้จาก On Earth We’re Briefly Gorgeous (หรือชื่อภาษาไทย เราต่างงดงามแล้วจางหาย ) คือไม่ว่าเราจะงดงามแค่ไหน เราย่อมจางหายไปในที่สุด กลับกัน ไม่ว่าการมีอยู่ของเราจะเลือนรางแค่ไหน เรางดงาม และเป็นที่จดจำของใครสักคนแน่นอน

แล้วที่แน่นอนไปกว่านั้น เรางดงามกับรวดร้าวได้ในคราวเดียว

On Earth We’re Briefly Gorgeous เป็นนวนิยายเล่มแรกของกวีชาวเวียดนาม-อเมริกัน อาจารย์ประจำด้านการเขียนเชิงสร้างสรรค์และวรรณกรรม และลูกชายของแม่, Ocean Vuong ที่เล่าถึงประวัติศาสตร์ครอบครัวผู้ลี้ภัยสงคราม ประสบการณ์วัยเด็ก-วัยรุ่น และการค้นหาตำแหน่งแห่งที่ของตัวเอง ในมุมมองความทรงจำของ ‘Little Dog’ หรือ ‘หมาน้อย’ เด็กชายจากครอบครัวชนชั้นแรงงาน ผู้เกิดที่ไซ่ง่อน, เวียดนาม แต่ต้องมาเติบโตที่ฮาร์ตฟอร์ด, อเมริกา ผ่านรูปแบบของจดหมาย ซึ่งเขียนถึงแม่ที่ไม่มีวันจะได้อ่าน ผู้ทำงานรับจ้างเป็นช่างทำเล็บ และอ่าน-เขียน-พูดภาษาอังกฤษไม่ได้

และเพื่อขับเน้น ‘Intergenerational Trauma’ (บาดแผลซึ่งส่งต่อข้ามรุ่นไปยังลูกหลาน) กับ ‘ความเป็นอื่น’ ทางเชื้อชาติ เพศ และชนชั้น ให้ผู้อ่านเห็นเป็นรูปธรรมขึ้นอีก Ocean Vuong เลือกใช้วิธีซึ่งเป็นนามธรรมอย่างที่สุด หยิบยกอุปมา-อุปไมยแปลกใหม่เฉพาะตัวมาขยายความประเด็นเหล่านั้น พร้อมสลับลำดับเวลาเพื่อจำลองห้วงคิดกระท่อนกระแท่นด้วยภาษาจับใจแบบกวีนิพนธ์ จนเราเผลอลืมไปชั่วขณะว่า เรากำลังอ่านนวนิยายหรืออ่านบทกวี และสับสนว่า เรากำลังอ่านชีวิตของหมาน้อย …หรืออ่านชีวิตของเราเองอยู่กันแน่

ไม่ใช่เรื่องทางกายหรอก แต่เป็นเรื่องทางใจ ที่มนุษย์ใช้ทำร้ายกันและกันอย่างเลือดเย็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว มนุษย์มักผลักให้ใครบางคนหรือบางกลุ่มในสังคม จมลงในความคิดที่ว่าตัวเองไร้ค่า และรู้สึกว่าชีวิตของตนไม่อาจต่ำลงกว่านี้ได้อีกแล้ว …จนกลายเป็นโศกนาฏกรรม

นวนิยายเรื่อง ‘คำพิพากษา’ ของ ‘ชาติ กอบจิตติ’ ซึ่งได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน หรือ รางวัลซีไรต์ (S.E.A. Write Award) เมื่อปี พ.ศ. 2525 พูดถึงประเด็นเหล่านั้น บอกเล่าให้ผู้อ่านเห็นถึงความโดดเดี่ยวทุกข์ทรมานกับ ‘ภาวะจำยอม’ ของชีวิต อันซ้อนทับและซับซ้อนในหลากหลายมิติ ผ่านชีวิตของ ‘ไอฟัก’ ภารโรงไร้แม่ที่พ่อทิ้งมรดกไว้ให้อย่างเดียว, การดูแลแม่เลี้ยงวิกลจริต ที่ต่อมากลายเป็นตราบาปติดตัวฟัก ผู้ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหนก็ติดหล่มอยู่ในความเลวทั้งปวงที่เขาไม่ได้สร้าง

และเมื่อคนทั้งหมู่บ้านพร้อมใจกันเชื่อว่าฟักเป็นคนชั่ว ร่วมมือกันพิพากษาว่าฟักมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแม่เลี้ยงคนละเล็กละน้อย เขาก็หมดสิทธิ์จะเป็นอย่างอื่นไปได้ แล้วนับจากนั้นทุกคำติฉินนินทา ต่างก็ทำหน้าที่เป็นหลักฐานยืนยันความผิดอันไม่เคยถูกพิสูจน์ทราบ ความจริงกลายเป็นสิ่งไม่สำคัญ แต่กลับถูกครอบงำโดยความเชื่อ ที่กักขังชีวิตของฟักในฐานะ ‘เหยื่อ’ จนไม่เหลือพื้นที่ให้ลุกขึ้นอธิบาย และจำต้องออกเดินทางไปสู่อิสรภาพสุดท้าย …ที่ใคร ๆ ก็มองว่าเขาเป็นผู้เลือกเอง

Disclaimer: นวนิยายเรื่องนี้ ไม่ใช่นวนิยายที่ตัดสินถูกผิดให้คุณได้ แต่จะสั่นคลอนโลกทัศน์ที่คุณมีต่อความดีงามของสังคม แล้วต่อให้คุณเอาใจช่วยฟักในทุกย่างก้าว แต่ก็ไร้ปาฏิหาริย์ใดปรากฏให้เห็นกระทั่งหน้าสุดท้าย

…ทีละก้าว …ทีละก้าว เขาวิ่งไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นมินิมาราธอน ต่อมาก็ฮาล์ฟมาราธอน และในที่สุด เขาก็กำลังวิ่งมาราธอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง 

…ทีละคำ …ทีละคำ เขาเขียนไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นประโยค ต่อมาก็ย่อหน้า และในที่สุด เขาก็เขียนนวนิยายรักรวดร้าวเล่มนั้นจบเล่ม

เขาผ่านทุกข์ สุข เศร้า เหงา กลัว โกรธเกรี้ยว ภูมิใจมาแล้วเหมือน ๆ กัน สำหรับฮารูกิ มูราคามิ (Haruki Murakami) อดีตเจ้าของบาร์แจ๊สในโตเกียวที่ตัดสินใจปุบปับมาเป็นนักเขียนตอนอายุ 29 ปี การวิ่งกับการเขียนจึงเป็นเรื่องเดียวกัน เป็นเรื่องที่ต้องบากบั่น อดกลั้น และมีวินัยพอ ๆ กัน ถึงจะสำเร็จ

แต่หากจะพูดให้ชัดเจนขึ้นอีก เขาไม่ใช่แค่นักเขียน แต่เป็น ‘นักเขียนนวนิยาย’ ผู้เป็นที่รู้จักมากที่สุดคนหนึ่ง และกวาดรางวัลด้านวรรณกรรมมาแล้วนับไม่ถ้วน Gunzo Prize for New Writers / the World Fantasy Award / the Tanizaki Prize / Yomiuri Prize for Literature / the Frank O'Connor International Short Story Award / the Noma Literary Prize / the Franz Kafka Prize / the Kiriyama Prize for Fiction / the Goodreads Choice Awards for Best Fiction / the Jerusalem Prize / the Princess of Asturias Awards. (และอื่น ๆ)

คุณอาจกำลังคิดว่า เราหยิบนวนิยายชื่อดังของเขามาอ่าน ไม่ Norwegian Wood (ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย) ก็ต้อง Kafka on the Shore (คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ) หรือไม่รวมเรื่องสั้น Men Without Women (ชายที่คนรักจากไป) ก็ต้อง Blind Willow, Sleeping Woman (เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน) แต่ไม่ใช่! เราหยิบ Non-Fiction กึ่งบันทึก กึ่งท่องเที่ยว กึ่งปรัชญาชีวิต, What I Talk About When I Talk About Running (เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง) มาอ่าน ด้วยเชื่อว่าวิธีคิดและวิธีมองโลกของเขาผ่านกีฬากับการเขียน เป็นกระบวนการที่น่าสนใจและนำไปปรับใช้ได้หลากหลายกับเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต 

…แต่คุณจะไม่ผิดหวังหรอก เพราะเมื่อคุณได้รู้จักเขามากขึ้นแล้ว รู้ว่าเขามีมุมมองต่อโลกใบนี้อย่างไร คุณก็จะอ่านนวนิยายเล่มอื่น ๆ ของเขาได้ลึกซึ้งขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ไม่มากก็น้อย หนังสือทุกประเภทเล่าเรื่องด้วยตัวอักษร แม้แต่หนังสือการ์ตูนที่เน้นภาพเป็นหลัก ก็ยังมีข้อความกำกับคำพูดตัวละคร แต่ไม่ใช่กับ GON/ก๊อง การ์ตูนผจญภัยที่มีไดโนเสาร์หัวแข็ง (ทั้งในความหมายโดยตรงและโดยนัย) เป็นตัวดำเนินเรื่อง เพราะการ์ตูนเซ็ตนี้ไม่มีข้อความใด ๆ ปรากฏบนภาพ เปิดโอกาสให้เราได้สังเกตและทำความเข้าใจกับลายเส้นละเอียดยิบได้ตามใจ

โปรดอย่าคิดว่า GON เหมาะกับเด็ก ๆ เท่านั้น เพราะถึงจะเล่าเรื่องน่ารักในชีวิตประจำวันของก๊องกับบรรดาสัตว์น้อย-ใหญ่ตามธรรมชาติ แต่การ์ตูนเซ็ตนี้ก็แฝงประเด็นซึ้ง ๆ ไว้พอสมควร ทั้งมิตรภาพ การจากลา การเติบโต ฯลฯ อันเป็นประเด็นที่เราต่างต้องเผชิญในทุกช่วงชีวิต  

เอาเป็นว่า GON สนุกครบรส โหด มัน ฮา (และชวนซึ้งในบางตอน) และเหมาะกับทุกเพศทุกวัยอย่างแท้จริง ยิ่งได้ ‘แตงโม-กิตติพร โรจน์วณิช’ มาช่วยแชร์ตอนที่ประทับใจ เล่าถึงประเด็นที่เธอเก็บได้ระหว่างอ่าน หนังสือเซ็ตนี้ก็ยิ่งสนุกขึ้นอีก อีกอย่าง เราขอเตือนไว้เบา ๆ ก่อนว่า ต้องอ่านด้วยความระมัดระวัง เพราะมีคนร้องไห้โดยไม่รู้ตัวมาแล้ว

…บางอย่างไม่อาจเจอได้ตามลำพัง ต้องมานั่งคุยกันจริงจังถึงจะว้าว

คนรักหนังสือจะรู้กันดีว่า หนังสือแต่ละเล่มเต็มไปด้วยแรงงานที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน และใช้เวลานานเป็นปี ๆ กว่าจะเสร็จสมบูรณ์พร้อมจำหน่าย 

‘ฮัญจา’ ตัวละครเอกจากเรื่อง ‘ความเปลี่ยวดายอันกึกก้องเกินต้าน’ หรือ ‘Příliš hlučná samota’ ของ โบฮุมิล ฮราบัล รู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร เพราะเขาไม่แค่หลงรักหนังสือหัวปักหัวปำ แต่ยังทำงานและคลุกคลีอยู่กับหนังสือเช้ายันค่ำมานานกว่า 35 ปี ในห้องใต้ดิน ณ กรุงปราก  

เขาไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่บรรณาธิการ ไม่ได้สังกัดตำแหน่งใด ๆ ในโรงพิมพ์ สรุปง่าย ๆ ว่า เขาไม่ใช่ผู้สร้าง แต่เป็น ‘ผู้ทำลาย’ ที่ต้องกล้ำกลืนบดอัดสิ่งที่ตนเองเทิดทูน ทั้งหนังสือต้องห้ามที่รัฐบาลไม่อนุญาตให้มีไว้ในครอบครอง ภาพพิมพ์งานศิลปะระดับโลก และซากกระดาษทุกประเภท โดยมีสงครามเป็นฉากหลัง และเบียร์ปริมาณเท่าสระโอลิมปิกเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวกาย-ใจ

นอกเหนือไปจากการเล่าถึงชีวิตอันเปลี่ยวดายในช่วงสงคราม ผ่านมุมมองของชายวัยใกล้ชรา การแปลนวนิยายเล่มนี้ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ด้วยว่าเป็นหนังสือที่แปลตรงจากต้นภาษาเช็กเป็นภาษาไทยเล่มแรก  และเลือกใช้ ‘กู’ เป็นสรรพนามแทนตัวละครเอกตลอดเล่ม

…ทั้งหมดนี้ ก็เพียงเพื่อจะชวนคุณทุกคน มาคุยกันจริงจังเกี่ยวกับ ‘คุณค่า’ ของความรู้ ความทรงจำ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ฯลฯ ในโลกที่กำลังบดขยี้ทุกอย่างโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว

คุณคิดว่าจะได้อะไรกลับบ้าน ถ้าไปหาหมอที่โรงพยาบาลจิตเวช?

ณ โรงพยาบาลของหมอโคโคโระแห่งชูเคียว ซึ่งตั้งอยู่ในตรอกลึกลับของเกียวโต ที่ไม่มีใครระบุตำแหน่งได้ชัดเจน หมอจะจ่าย ‘แมว’ แทนยาให้คนไข้ทุกคนที่มาหา แล้วให้นำกลับไปดูแลจนครบกำหนดส่งคืน

คุณคิดถูกแล้ว! หมอในโรงพยาบาลเหนือจริงแห่งนี้ รักษาคนไข้แต่ละเคสด้วยแมวหลากหลายหน้าตาและอุปนิสัย แต่คุณก็คิดผิดด้วยเหมือนกัน เพราะแมวทุกตัวที่หมอจ่ายให้ ไม่ได้มีพลังพิเศษกว่าแมวทั่ว ๆ ไป …พูดไม่ได้ …ช่วยทำงานบ้านไม่ได้ …รักษาไข้ใจให้หายในชั่วพริบตาก็ไม่ได้เหมือนกัน

EP นี้ เราชวนคุณมาอ่านนิยายอบอุ่นใจ ที่พูดถึงช่วงเวลาเปราะบางของมนุษย์แบบไม่เอิกเกริก ผ่านความสัมพันธ์ระหว่างคนกับแมว อาการเจ็บป่วยที่มองไม่เห็นด้วยตา และการเยียวยาที่ไม่ต้องอาศัยคำพูดใด ๆ

บอกตรงนี้เลยว่า ต่อให้อ่านจบ 3 รอบ ก็ไม่ทำให้อาการป่วยใจคุณหายหรอก แต่คุณจะมองความทุกข์ในแง่มุมใหม่ และเริ่มเห็นหนทางที่จะอยู่ร่วมกับความไม่สมบูรณ์แบบในชีวิตไปทีละนิด 

ไม่แน่ หากเรื่องแมว ๆ ในหนังสือเล่มนี้ได้ผลดีเกินคาด มันอาจทำให้คุณเจอสิ่งที่ต้องการจริง ๆ ในชีวิตก็ได้ บางทีสิ่งที่เราต้องการที่สุดในวันที่อ่อนแอที่สุด อาจเป็นแค่แมวสักตัว (หรือใครสักคน) ที่คอยนั่งเงียบ ๆ อยู่ใกล้ ๆ ก็ได้นะ!

เป็นอีกครั้งที่เราชวนกันมาท้าทายตัวเอง หยิบหนังสือเล่มอ่านยากมาชวนคุยใน a Story a Night แล้วก็เป็นอีกครั้งด้วยเหมือนกัน ที่หนังสือเล่มบาง ๆ ทำงานได้ดีเกินคาด ทั้งกระตุ้นให้เราคิดและคุยกันได้ไม่รู้จบ 

อาจไม่ใช่เล่มนี้หรอก ‘Why I am So Wise’ ที่คุณรู้จัก แต่อาจเป็นบางถ้อยคำ God is dead. ไม่ก็ What doesn’t kill you make you stronger. หรือหนังสือดังบางเล่ม Gay Science / Thus Spoke Zarathustra / Ecce Homo ที่คงเคยผ่านหูคุณมาบ้างแล้ว และหากคุณสนใจปรัชญาอยู่บ้าง …ขอแค่เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอ คุณต้องเคยเรียกชื่อเขา ‘Friedrich Nietzsche’ หรือ นิชเช่ ไม่ก็ นิชเช่อ (ตามที่คุณถนัด) นักปรัชญาคนสำคัญของเยอรมัน …และของโลก ผู้คิดและวิพากษ์สวนทางกับมนุษย์ทุกคนในยุคสมัยของตัวเอง

แต่เดี๋ยวก่อน! EP นี้ไม่ยากเย็นอย่างที่คิด เราไม่ได้จะชวนคุณมาถกปรัชญาตะวันตกกันตลอด 2 ชั่วโมง แค่อยากชวนมาคุณแตะ ๆ ความเรียง อันเกี่ยวข้องกับชีวิตของนิชเช่ในหลากหลายมิติ หยิบจับบางประเด็นมาปรับใช้กับชีวิตประจำวัน และบอกเป็นนัยว่า ‘ปรัชญาไม่ใช่เรื่องสูงส่ง’ แต่เป็นเรื่องที่ใคร ๆ ก็คุย อ่าน และขบคิดกับมันได้ในสไตล์ของตัวเอง

เอาเป็นว่า นี่ไม่ใช่พอดแคสต์ที่เล่าประวัติชีวิตนิชเช่ ไม่ใช่คลาสปรัชญาออนไลน์ แต่เป็นบุ๊คคลับขนาดย่อม ที่กำลังบอกคุณว่า คุณเองก็อ่านได้นะ ปรัชญาเนี่ย!

เราบอกคุณตลอดว่า เราตั้งใจจะนำเสนอ ‘วรรณกรรม’ ในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไปให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเรื่องสั้น ความเรียง กวีนิพนธ์ นวนิยาย ฯลฯ ด้วยน้ำเสียงอันหลากหลาย ทั้งโศกเศร้า สนุกสนาน สยดสยอง ฯลฯ 

ใน EP.22 ส่งท้ายปี เราเลยเอาการ์ตูนรุ่นเก๋าอย่าง Survival ของอาจารย์ทาคาโอะ ไซโตมาฝาก! พร้อมแขกคนพิเศษ ‘แตงโม-กิตติพร โรจน์วณิช’ นักแสดงและคอมเมเดียนเดี่ยวไมโครโฟน ผู้หลงรักการอ่านการ์ตูนเป็นชีวิตจิตใจ มาร่วมตอกย้ำว่า ‘การ์ตูนไม่ใช่แค่เรื่องของเด็ก’ แต่เป็นวรรณกรรมรูปแบบหนึ่ง ที่จะอ่านให้ ‘ลึก’ หรืออ่านให้ ‘ซึ้ง’ ก็ย่อมได้

แล้วหากต้องสรุปการ์ตูนเรื่องนี้ ที่มีความยาว 10 เล่มจบแบบกระชับ เราก็ขอยืมบางคำจากแขกรับเชิญมาเรียบเรียงใหม่ ว่าเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มวัย 14 ที่ดิ้นรนเอาตัวรอดเพื่อตามหาครอบครัวหลังเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ ผู้ไม่เคยลืมที่จะแวะเก็บเกี่ยวความสุขระหว่างทางในสภาวะเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย และให้ความสำคัญกับปัจจุบันขณะเป็นที่สุด!

เราว่าไม่มีเล่มไหนเหมาะจะอ่านบูสต์เอนเนอร์จี้เพื่อข้ามปีมหาโหดกว่านี้ได้อีกแล้ว  

—

อ่านการ์ตูนข้ามปี