Z wykształcenia antropolożka, z zamiłowania podróżniczka. Razem z mężem i 49-letnią Venerą (czyli przepięknym VW "ogórkiem") tworzą trio wędrowców. Przez kilka długich miesięcy przemierzali Ameryki, w marcu ubiegłego roku pandemia przygnała ich z powrotem do Polski. Podczas podróży wnętrze niewielkiego auta staje się ich domem na wiele tygodni. Dlatego już wie - przedmioty są do szczęścia niepotrzebne. Lubi podróżować niespiesznie, bez szczegółowych planów, zagłębiać się w miejsca i ludzi. Na blogu www.callunatrip.pl opisuje nie tylko to, co widzi i słyszy podczas podróży, ale też to, jak sama się zmienia.

Do tego, by została kapłanką namawiały ją kobiety z wielu krajów. Bo gdzie indziej kobieta ksiądz to już norma. Pastorki mają się dobrze w wielu krajach świata, u nas wciąż dziewczyna z koloratką to widok co najmniej niecodzienny. Zresztą różnic w podejściu do wiary, lokalnej społeczności, hierarchii kościelnej i zaszczytów między katolikami i protestantami jest więcej. Gdy kobiety odprawiają mszę czasem trudno poznać, która z nich jest biskupką, którą pastorką a która osobą świecką. I to jest piękne - mówi Monika Zuber, pastorka.  

Gdy przywiesiły sobie na drzwiach tabliczki - Krystyna Danilecka-Wojewódzka: "prezydentka miasta", a Marta Makuch: "zastępczyni prezydentki", w Słupsku wybuchł skandal. Jak to - prezydentki?! Przecież nie ma takiego słowa! "Ależ jest", tłumaczyły cierpliwie. 
Dziś już to, że jest pierwszą zastępczynią prezydentki nikogo nie dziwi. Martę za to wciąż dziwi samorządowa biurokracja. Zgadniecie, ile różnych pieczątek trzeba przystawić na decyzji dotyczącej zakupu długopisów dla urzędników? Nie macie pojęcia? No to posłuchajcie rozmowy z Martą Makuch, zastępczynią prezydentki Słupska. 

Marzyła o malarstwie. Swoje prace pokazała utalentowanemu koledze, który mruknął: jak na kobietę, to nieźle. Strasznie ją to wkurzyło, ale pomyślała, że może faktycznie, malarstwo nie jest dla niej. Nie dlatego, że tak powiedział - dlatego, że jej opowieści na płótnie się nie mieściły. Dlatego została reżyserką. Posłuchajcie rozmowy z Agnieszką Holland, reżyserką takich filmów jak "Całkowite zaćmienie", "Europa, Europa", "W ciemnościach", "Pokot" czy "Szarlatan", a od kilku dni przewodniczącą Europejskiej Akademii Filmowej. 

To jest opowieść o tym, że życie, to wieczny ruch. I że wszystko się zmienia. I że nic nie jest dane raz na zawsze. Agnieszka była świetnie zapowiadającą się naukowczynią. Skończyła zootechnikę, biegała z ultrasonografem i badała owce w ciąży, bo jej praca doktorska związana była z diagnostyką jajników a potem diagnostyką ciąży i monitoringiem rozwoju płodów u owiec. To był jej Plan A na życie. W zasadzie jedyny plan, innych nie było! Więc jak to się stało, że dziś projektuje biżuterię i prowadzi pracownię OYCA? No cóż, posłuchajcie...

Po nagłym wyjeździe z Chin w Paryżu okazuje się, że Antoine jest poważnie chory - ma białaczkę. Eliza jest jedyną osobą - na przekór opiniom lekarzy - która wierzy, że jej ukochany wyzdrowieje. Niestety, po przeszczepie szpiku mężczyzna zapada w śpiączkę... Brzmi jak odcinek serialu? Nie, to życie Elizy Misiewicz-Cogitore. Posłuchajcie drugiej części rozmowy z niezwykłą Polką. 

"Nigdy więcej nie zobaczysz mamy. Musisz być dzielna"- powiedziała 5-letniej Elizie babcia, gdy mamie, nocą, udało się przedostać do Niemiec, na drugą stronę Żelaznej Kurtyny. Na szczęście tak się nie stało - kilka lat później spotkała się z mamą w RFN. Wtedy 9- latce przyszło podjąć pierwszą, poważną, życiową decyzję: chce żyć z mamą i zostawić wszystko za sobą, czy wraca do Polski, do babci, koleżanek, szkoły i zabawek. Została. 
Życie w Niemczech było dla niej, po siermiężnej Polsce, jak kolorowa bajka. Dorosła, postanowiła studiować sinologię. Wyjechała do Chin, zaczęła pracować w rozgłośni międzynarodowego radia. Pewnego dnia, na radiowym korytarzu spotkała  Francuza Antoine'a, który okazał się wielką miłością jej życia. Niestety, po kilku latach olbrzymiego szczęścia i pięknej miłości okazało się, że chłopak jest poważnie chory... 
Myślicie, że to film? Nie, to tylko fragment życia naszej kolejnej, podcastowej rakiety: Elizy Misiewicz-Cogitore. Posłuchajcie pierwszej części rozmowy z kobietą, której życie to materiał na film. I on na dodatek powstał!

Mówi o sobie, że jest technokratką, a polityki nie potrafi zrozumieć. Była szefową Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Ministerstwa Cyfryzacji. Mama dwóch dorosłych córek przyznaje, że słyszała nie raz od swoich dzieci "nie było cię wtedy przy mnie". Nie było, bo walczyła o niższe ceny usług telekomunikacyjnych czy szerokopasmowy internet dla szkół. "To, że mogłam tyle pracować to zasługa mojego męża, który poświęcił dla mnie swoje ambicje" - mówi Anna Streżyńska, dziś szefowa startupu technologicznego MC2Innovations. A co ona musiała poświęcić?

"Tyle świetnych kobiet wokół, dlaczego nikt ich nie zna?" - pomyślała trzy lata temu. I postanowiła - zacznę spisywać ich historię i opowiadać o nich światu. I tak powstał projekt "Kobiety Poznania". Ewa przedstawia w nich historie kobiet, które inspirują, dodają odwagi, pomagają sięgać wyżej. Tworząc ten projekt sama musiała wyjść ze swojej strefy komfortu i pokonać wiele barier. Czy było warto? I jakie uniwersalne przesłania niosą rozmowy z "Kobietami Poznania"? Posłuchajcie kobiet gadających o kobietach!

Gdy pracowała w szkole, uczyła swoich uczniów i uczennice nie tylko polskiego, ale też tego, jak być aktywnym obywatelem, skutecznie działającą liderką. Mając 50 lat sama skończyła kilkunastomiesięczny kurs liderowania. Po czym... przeszła na emeryturę i rozwinęła skrzydła. "Świat trzeba nieustannie wymyślać na nowo i nie można stać w miejscu", mówi. Ona na pewno nie zamierza: namówiła władze miasta Poznania do uruchomienia grantów dla seniorów, by mogli się rozwijać i działać. Uczy gry w brydża i korzystania z aplikacji ZOOM.  Zamierza otworzyć miejsce, gdzie seniorzy i seniorki będą mogli spędzać czas ucząc się nawzajem. I ucząc młodszych od siebie, bo wreszcie mają na to czas.