Langsom kümmt wi je weller in de kole Johrestied. Un dat smitt dat een‘ oder annere Probleem op. Dat mark ick besünners bi’t Duschen. 

Na jo, över de „Nattzelle“ in uns Huus krieg ick mi mit mien Madam dat ganze Johr över in de Plünn‘. 

Ick vergeet nömli oftmols dat Licht in de Bod’stuuv uttomoken. 

Overs dorüm geiht dat hier gor ni. Dat geiht üm een vun de „gullenen Regeln“ de mien Seute in unsen Huushalt opstellt hett. 

Solang dat buten warm is, geiht dat blots üm een Hannlung: „No’t Duschen mutt man dat Finster opmoken, dormit dat in de Bod’stuuv ni dat Schimmeln anfangt.“ Dat is je ook op jeden Fall richti. Un dat doh ick ook jümmers. 

Wenn dat buuten köhler ward, mutt man overs twee Hannlungs-Schreede afarbeiden: „Dat Finster opmoken un de Heizung utmoken.“ 

Ook dat krieg ick jedet Mol trech. Dor heuert overs noch wat to: Wenn de Feuchtigkeit sick ut de Bod’stuuv vertrocken hett, mutt dat Finster weller to un de Heizung mutt an. 

Un jüst dor liggt de Hoos in‘ Peeper. Wenn ick nömli morns duuschen goh, denn treck ick mi achteran direkt an un goh to Arbeid. 

So liggt blang dat Finster opmoken tosom mit dat Heizung rünnerdreihn un den Oogenblick in den ick dat Huus verloten doh, tomeist blots fief Minuten. No de korte Tied is de Dunst in de Bod’stuuv overs noch ni aftrocken. Dorüm lot ick de Heizung ut un dat Finster op. Denn ick dink je jümmers mit.

Obends krieg ick denn liekers regelmäßi ’n Flööch, wenn mien Madam sülms Deenst harr un al ut‘ Huus weer: „Worüm hest Du dat Finster ni tomokt un de Heizung weller andreiht?“ Tscha, wo schull ick dat moken? Schall ick ’n Stünn no dat ick bi de Arbeid bün weller no Huus fohrn un dat Finster tomoken? Oder mutt ick mi ’n Dag Urlaub nehm, wenn ick duschen will?  

Veellicht engascheer ick mi ’n Rentner, de sick dorüm kümmert, wenn all ut Huus sünd. Oder ick lot dat eenfach so, as dat is. Denn op de Oart kümmt mien Seute un ick je ook in’t Gespräch. Un wo heet dat noch: Kommunikatschoon is allns...

In düssen Sinn