“Oysa” demiştin, “Durma! Göğe bakalım. ”

Su gibi gidenlere, okyanus gibi gelmelere yazılmış masmavi bir şiir.

Mavinin anlamı ne büyük...

Gökyüzü kadar uçsuz,

Okyanus kadar derin,

Deniz kadar heybetli,

Göl kadar sakin,

Dere gibi oynak, Çeşme kadar gürültülü,

Bir bardak su kadar ihtiyaç dahili,

Mavi kadar ömür,

Okyanus gibi sevgili...

Önce sen mi vazgeçtin,

Yoksa ben mi bilmiyorum

Zamanı da çok mühim değil insan olmanın

Sen yazdın, ben yazdım ama ikimiz de vazgeçtik.

Önce sorularımız bitti... Nedenlerimizi attık, arzularımızı körelttik, beklentilerimizi astık

Ön yargılarımızı aforoz, ellerimizi tutsak ettik.

Dokunmadık diyorsun ya!

Bence biz hep dokunduk.

Yaralarımıza, anılarımıza, sevdiklerimize, veda edenlere, veda ettiklerimize, düşüncelerimize

Var ettiklerimize!

Yok saydıklarımıza!

Ama en çok da yüreğimize Az biraz bamtelimize

Pembeleşinceye kadar öfkemize Durduk biz çokça vakit

Kişiliğimizde, sözümüzde, yerimizde, geçmişimizde, sevgimizde Mavi ne derin kelime...

Sözcüklerinde, kaçan bakışlarında

Susan dudaklarında,

Dağılan saçlarında,

Üşüyünce ısıtan ellerinde mavi ne büyük ihtiyaç...