Bundan sonra kalbimi ezen yükler var!

Sapından tutup göğsümden çıkaramayacağım hançerler!

Her gün yavaş yavaş zehirleyen en derinlere saklanmış oklar!

Ve hala yaşayanlar için bu dünyada vicdanin cehennemi var!

Yeni açmış goncaları görüp, son baharı hatırlarım!

Turnalara bakıp göç etmeyi, hayata bakıp, ölümü hatırlarım!

Ve bütün güzel şeylerin bir sonu olduğunu...

Nasıl keder verir, çiçekli bir gül bahçesi kuruyup solunca?

Nasıl biterse gülün kokusu, şimdi ikimiz de baharını gördüğümüz, derinliğinde kaybolduğumuz, yazında meyve verdiğimiz bir aşkın kış mevsimindeyiz...