Kto ci w ogóle pozwolił? · Podkast Twórców

Trzeci odcinek podkastu “Kto ci w ogóle pozwolił?”. Marta Dziekońska rozmawia z Małgorzatą Sadzą, projektantką po wzornictwie przemysłowym, która przez lata robiła rebrandingi dla międzynarodowych korporacji, a dziś pracuje z twórcami internetowymi. Pytanie odcinka: jak robić swoje, kiedy dookoła są cudze oczekiwania, cudze oceny i własny perfekcjonizm.

Odpowiedź zaczyna się od przewrotnej tezy, że nie zaczynasz od zera i nie musisz, bo większość decyzji o swojej marce już dawno podjęłaś, tylko nie pozwalasz sobie z nich korzystać. Stąd rozmowa schodzi do historii z korporacji: dziesięć tysięcy produktów do rebrandingu, taśma produkcyjna wymyślona po godzinach, gotowy plan zamknięcia wszystkiego w kwartał i jedno “nie” z góry. To, co Gosia odkryła, kiedy przestała być zła i zaczęła pytać, okazało się nie mieć nic wspólnego z projektem.

Dalej robi się o tym, czym różni się inspiracja od kopiowania, dlaczego masełkowy żółty przeminie, a ty zostaniesz, i czy twórca jest coś winien ludziom, którzy pokochali jego poprzednią wersję. Wychodzi na to, że jest winien dokładnie jedną rzecz. Marta zamyka to zdaniem z gabinetu: zobacz, kto cię przekonuje do tego, że twój umysł ma rację.

O czym

00:00 Kto tu jest i po co ten odcinek

03:45 Nie zaczynasz od zera i nie musisz

04:55 Branding to zestaw decyzji, nie kolory

07:01 Mundurek, który zakładasz codziennie

09:16 Projekt to nie jesteś ty

11:20 Czy karuzela siądzie, nie zależy od talentu

13:40 Spójność to rodzina, nie dziewięcioraczki

15:49 Bauhaus w duszy, czyli funkcja ponad formę

17:24 Złość mówi broń się, ciekawość pyta czego bronisz

20:19 Dziesięć tysięcy produktów i jedno nie

23:07 Strach nie był przed produkcją, tylko przed decyzją

25:34 Sam sobie fabryką, reklamą i reklamacją

29:06 Trudny bywa feedback, brak feedbacku też

30:40 Brak reakcji to nie jest zła reakcja

31:35 Cykady na cykady

34:44 Uniwersum krewetkowania, czyli kanapa i iPad

39:05 Wydeptana ścieżka na dywanie

41:10 Twórczy tlen i spacer z psem

42:12 Viral, który wydarzył się sam

46:34 To nie jest kopia kopii

49:36 Masełkowy żółty przeminie, ty zostaniesz

52:07 Viral sam w sobie niczego nie sprzedaje

53:56 Pezet się sprzedał

56:11 Twórca jest winny wyłącznie szczerości

58:18 Ewolucja, nie rewolucja

1:01:43 Najgorszym krytykiem jesteśmy my sami

1:02:00 Kiszenie pomysłów w szufladzie

1:04:32 Nieidealna pierwsza wersja też jest publikowalna

1:06:00 Kto cię przekonuje, że twój umysł ma rację

Subskrybuj, aby nie przegapić kolejnych odcinków →

Drugi odcinek podkastu Forum Twórców. Marta Dziekonska, psycholożka i psychoterapeutka w szkoleniu, a także mentorka na Forum, rozmawia z Kama Rygiel, która od 9. lat pracuje w marketingu, studiuje psychologię i również mentoruje twórców na Forum.

Zaczynają od zderzenia marki osobistej z korporacyjną perfekcją: content planami na dwa miesiące, wielostopniową akceptacją i KPI, których nikt od jednej osoby nie wymaga. Kama opowiada, co się dzieje, kiedy strateg zaczyna budować własną markę i sama wpada na ścianę, przed którą ostrzega klientów.

Stąd rozmowa schodzi na produktywną prokrastynację, dojrzewanie pomysłów, głosówki, sprawdzanie sedna i celu publikacji, strategię jako bezpieczny plac zabaw i pytanie, czy w kalendarzu naprawdę jest miejsce na tworzenie. Po drodze marketing spotyka psychologię, a budowanie marki okazuje się nie tylko drogą do sprzedaży, lecz także sposobem na ekspresję, porządkowanie myśli i poznawanie ludzi.

Jedno rozróżnienie porządkuje całą rozmowę: regularność jest wzmacniaczem, a nie strategią. Najpierw trzeba wiedzieć, co chce się powiedzieć, a potem dać sobie czas, żeby nauczyć się mówić to po swojemu.

PS. ~45:49 połączenie na około minutę się urywa.

01:17 Dziewięć lat w marketingu: od strategii do egzekucji

03:09 Dlaczego obok dużych marek od początku były też marki osobiste

05:15 Marka osobista nie jest małą korporacją

07:45 Strateg buduje własną markę, czyli zderzenie ze ścianą

10:55 Produktywna prokrastynacja: kursy, AI i branding w nieskończoność

12:25 Spacer zamiast kolejnej poprawki i termin na dojrzewanie pomysłu

14:01 Po czym poznać, że strategia jest gotowa do testu

16:25 Kiedy wiedzę daje AI, przewagą zostaje punkt widzenia

18:19 Ile zainteresowań może pomieścić jedna marka

20:48 Jedno miejsce na pomysły i głosówki, które zachowują iskrę

23:16 Najpierw łapiesz myśl, potem sprawdzasz sedno i cel

25:17 System ma pasować do człowieka, nie do złotych rad z Instagrama

27:24 Nie mierz pracy nad marką liczbą publikacji

29:10 Regularność jest wzmacniaczem, a nie strategią

31:02 Strategia jako bezpieczny plac zabaw, nie złota klatka

33:52 Markę osobistą masz także poza internetem

37:49 Czy w kalendarzu w ogóle jest miejsce na markę

40:12 Po co twórcy inni ludzie i wolny wieczór

43:18 Po co Kama buduje markę: fun, ekspresja i porządkowanie myśli

46:01 Pisanie jako sposób na rozjaśnianie tego, co ma się w głowie

47:50 Marketing spotyka psychologię i sprawdza branżowe „prawdy”

50:14 Przeszłość to nie wszystko: marka musi mieć miejsce na przyszłość

52:23 Etyka, branża i lęk przed oceną

55:39 Nie musisz gonić wszystkich formatów, trendów i godzin

58:19 Daj sobie czas, ale nie przestawaj robić

Subskrybuj, aby nie przegapić kolejnych odcinków →

Pierwszy odcinek podkastu Forum Twórców. Marta Dziekońska, psycholożka i psychoterapeutka w szkoleniu, a także mentorka na Forum, pyta Mateusza, kiedy naprawdę poczuł, że wolno mu tworzyć po swojemu.

Odpowiedź nie ma nic wspólnego z pieniędzmi: prowadzi przez terapię za pierwsze zarobione pieniądze, diagnozę, której nie dało się przewidzieć, i czerwoną kartkę pokazaną szefowi dzień po tym, jak dostał żółtą.

Stąd rozmowa schodzi na to, dlaczego większość narzędzi z tradycyjnego marketingu nie ma podjazdu do tworzenia w sieci, po co komu przewodnik zamiast eksperta i co się dzieje, kiedy ktoś oskarża cię o pisanie tekstów przez AI. Marta zamyka to jednym zdaniem: nie chodzi o to, żeby się pokazać, tylko żeby dać się zobaczyć.

PS. Substack wysypał się z wersją HD. Obiecali, że następnym razem się poprawią.

00:00 Kto tu jest i po co ten podcast

02:32 Kiedy poczułem, że wolno mi robić po swojemu

03:37 Pierwsze większe pieniądze poszły na terapię

05:29 Diagnoza cukrzycy i to, co z niej wyszło

07:36 Nie istnieje żaden urząd, który wydaje pozwolenia

07:47 Skąd się bierze przekonanie, że dobra praca musi boleć

08:44 Żółta kartka od szefa, czerwona kartka ode mnie

11:09 Nagrajcie jak najgorzej, czyli co wyszło z tego ćwiczenia

13:14 Człowieka nie trzeba uczłowieczać

14:19 Dlaczego 10 lat w reklamie nie przenosi się na tworzenie w sieci

16:28 Coach, który uczy cię mówić, i pomnik, którego nikt nie dotyka

19:20 Tinder, czyli kogo przyciągasz tym, co o sobie piszesz

20:42 Nie kontent, tylko kontekst dla kontentu, który już istnieje

22:17 Marki płacą miliardy, żeby wyglądać po ludzku

25:04 Co naprawdę blokuje twórców

25:56 Okręgowa komisja egzaminacyjna, czyli komu ufamy w internecie

28:42 Prompt, który ustala cel i kryteria zadania

32:00 Od eksperta do przewodnika

40:31 Uczę się inaczej: nurkowanie, krawężniki i egzamin

42:43 8 na 10 osób nie ma żadnej pasji

50:01 Siedziałem i knułem, bo się wkurzyłem

55:56 Z książki możesz zrobić rozmówcę

59:01 Fajny tekst, ale widać, że pisało AI

1:03:03 Nie chodzi o to, żeby się pokazać, tylko żeby dać się zobaczyć

Subskrybuj, aby nie przegapić kolejnych odcinków →